Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι ως φεύγει η μέρα η μνήμη του φβ, μου θύμισε ...αυτό το παράθυρο στον κόσμο μου. #Μέρες_Οκτώβρη_2022.

Η μνήμη του φβ, 14,15,16/10/2022 📌Μια σέλφι με την Άκληστη Πρωτοψάλτη σε μια όμορφη ταράτσα της Αθήνας.

Το 2010, ευτύχησα να συναντηθούμε καλλιτεχνικά άπαξ-ελπιζω όχι και δια παντός 😉 - στο βιβλιο cd #το_φτερό_του_δράκου, όπου έδωσε την πιο τρυφερή φωνή της με τον μαγικό της τρόπο στα στιχάκια μου απο το #βάτραχο σε μουσική Δημήτρη Μαρκατόπουλου (άκου και κρίνε https://www.youtube.com/watch?v=1pJ_wuR2IhY&list=RD1pJ_wuR2IhY&start_radio=1 ) 📌 Μια σέλφι του τοτε διευθυντη Ελληνικού Πολιτιστικου Κεντρου Καϊρου,εμού του ιδίου, με την τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας σε κοινωνική συνάντηση στην απονομή των Βραβείων Αργώ, είχε γινει αφορμή για κατανόηση του ...περιβάλλοντα κόσμου.

Ειρήσθω εν παρόδω, το θέμα είναι πάντα, να δίνεις τ όνομα σου στην καρέκλα και να μη σου δίνει η καρέκλα όνομα . Να μπορείς να υπάρχεις και αυτόνομα, χωρίς τον τίτλο. 📌 Μια σέλφι με τον αγαπημένο αείμνηστο Δημήτρη Δασκαλόπουλο,τον ποιητή, τον κριτικό, τον βιβλιογράφο του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ελύτη.

Ενας ακόμα ωραίος Έλληνας, ο αγαπημένος , που ακόμα νομίζω πως τριγυρνάει κάπου στην Αθήνα, γράφοντας.

Είχα την τιμή να παρουσιάσει την πρώτη μου ποιητική συλλογή "Η Γλώσσα της φυγής" στο Αιγυπτιακό Μορφωτικό Κέντρο της Αθήνας το Δεκέμβριο του 2016 με λόγια ακριβά μαργαριτάρια.

Ειχε βρεθεί μπροστα μου ξαφνικά σ ένα υπόγειο παρκιγκ στο κεντρο της πολης κι αυτο το πενταλεπτο φώτισε το μουντό εκείνο πρωινό του Σαββάτου και τη μούρη μου καθώς βλέπεις.

Είχαμε κι άλλες ευκαιρίες απο τότε και στο Κάιρο και στην Αθήνα αλλά δυστυχώς,μας τελειώσανε.

Τον κρατώ φυλαχτό στην καρδιά μου.

Τρεις φωτογραφίες του 2022 , τρεις στιγμές . 📌 και έξτρα μπόνους, μια ακόμα τετοιες μερες πέρσι,μια αφιέρωση του πολύτιμου Θανάση Νιάρχου, στα ΝΕΑ, που μ έκανε να καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι , ο Καϊρινός γιατι όπως είπε κι ο ...μεγαλεξανδρινός «…Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει· τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·…» θα πω, κι εγω, παρωδώντας τον αναντικατάστατο Μ. Χατζιδάκι. 😇🧿 " ...Και τι είναι το θετικό που έμεινε απο τη ζωή; Μερικές στιγμές εξαίσιες που ...φωτογραφηθήκαμε* με μερικούς ανθρώπους..." 😉😉😉 * που συνομιλήσαμε, λεει στο βιβλίο "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους