Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χρόνια περίμενα ότι η μέση θα με αφήσει στο ξύλο. Σε κάποιο κούτσουρο πιο βαρύ απ' όσο σηκώνει ένας άνθρωπος μόνος του, σε μια άγαρμπη τσεκουριά την ώρα που το σκίζω, όταν η λεπίδα κολλάει μέσα στα νερά του κορμού κι εγώ τραβάω με όλο μου το σώμα.

Εκεί την είχα στημένη την προδοσία.

Εκεί την περίμενα.

Μόνο που ήρθε από την ανάποδη.

Το βράδυ, στις διατάσεις.

Στο κομμάτι της μέρας που υποτίθεται ότι είναι για να μαλακώσω.

Ένα τέντωμα ακόμα, λίγο πιο βαθιά, άλλο ένα γιατί καλό μου κάνει, και κάπου εκεί ένα τσίμπημα χαμηλά στην πλάτη που μου έκοψε την ανάσα πάνω στην εκπνοή.

Κοινώς, το παράκανα.

Ακόμα και στη χαλάρωση.

Ας είμαστε ειλικρινείς όμως.

Δεν είναι αυτή η υπερβολή που μας τρώει.

Στη ζωή που ζούμε κανείς δεν διαλύθηκε επειδή μαλάκωσε πολύ, επειδή ηρέμησε πολύ, επειδή ήταν πολύ τρυφερός.

Μας τρώει η άλλη.

Η ακατάσχετη.

Να κινούμαστε, να κάνουμε, να πραγματώνουμε, να σκεφτόμαστε, το κεφάλι να τρέχει μπροστά από το κορμί σαν σκυλί λυμένο από το λουρί.

Και εκεί ακριβώς, όταν χαθεί το μέτρο, το σώμα παίρνει την απόφαση που δεν πήραμε εμείς.

Αυτό που λέμε burnout δεν πέφτει από τον ουρανό.

Είναι ο λογαριασμός. Ξέρω.

Από το ένα αυτί μπαίνουν, από το άλλο βγαίνουν.

Θα το πω πάλι πάντως. Προσέξτε πού πάει η ενέργειά σας. Πού πάει η προσοχή σας. Το σώμα δεν ρωτάει. Σταματάει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους