Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκου παιδί μου… Και άκουσέ το καλά Γονιέ. Ένας αθλητής με αυτοπεποίθηση δεν χρειάζεται να φωνάζει ότι είναι ο καλύτερος,δουλεύει για να γίνεται καλύτερος.

Δεν ψάχνει διαρκώς αποδείξεις ότι αξίζει περισσότερο από τους άλλους,δεν αισθάνεται απειλή όταν κάποιος άλλος ξεχωρίζει,δεν χρειάζεται να κερδίζει κάθε σύγκριση για να νιώθει σημαντικός.

Αλλά από πού μαθαίνει ένα παιδί να μετράει την αξία του.

Από όσα ακούει,από όσα βλέπει,από το περιβάλλον που του μαθαίνει τι έχει πραγματικά σημασία.

Και εδώ χρειάζεται μια δύσκολη αλήθεια.

Υπάρχουν γονείς που δεν θέλουν απλώς το παιδί τους να προοδεύσει,θέλουν να ξεχωρίσει,να γίνει πρώτο,να αναγνωριστεί,να αποδείξει σε όλους ότι το δικό τους παιδί είναι καλύτερο.

Όχι πάντα για χάρη του παιδιού.

Μερικές φορές,για τη δική τους επιβεβαίωση.

Θέλουν το παιδί τους να πραγματοποιήσει όσα δεν κατάφεραν οι ίδιοι.

Να τους χαρίσει την αναγνώριση που αναζητούν.

Να γίνει η απόδειξη ότι εκείνοι μεγάλωσαν κάτι ξεχωριστό.

Και όταν το παιδί δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους,αρχίζουν οι συγκρίσεις,οι δικαιολογίες και η αναζήτηση ενόχων.

Αν δεν παίζει, φταίει ο προπονητής,αν δεν προχωράει,φταίει η ομάδα,αν ξεχωρίζει ένα άλλο παιδί,κάποιος αδικεί το δικό τους.

Πάντα κάποιος άλλος πρέπει να φταίει.

Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να αμφισβητήσεις τον προπονητή,παρά να αναρωτηθείς αν οι δικές σου προσδοκίες έχουν γίνει βάρος στους ώμους του παιδιού σου.

Και πριν βιαστεί κάποιος να μιλήσει για την ευθύνη των προπονητών,ας συμφωνήσουμε σε κάτι,η ευθύνη είναι όλων,αλλά ο καθένας οφείλει πρώτα να κοιτάξει τον δικό του ρόλο.

Ο προπονητής οφείλει να εκπαιδεύει,ο γονιός οφείλει να στηρίζει και το παιδί δικαιούται να μεγαλώνει χωρίς να κουβαλάει τις φιλοδοξίες των ενηλίκων.

Αν το παιδί δεν είναι στο επίκεντρο,τότε όλοι μας έχουμε αποτύχει.

Γονιέ,το παιδί σου δεν είναι το προσωπικό σου τρόπαιο,δεν είναι η δεύτερη ευκαιρία της δικής σου ποδοσφαιρικής καριέρας,δεν είναι το μέσο για να αποδείξεις στους άλλους ότι κάτι αξίζεις.

Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος μπορεί να γίνει.

Και αν του μάθεις ότι αξίζει μόνο όταν είναι καλύτερος από τους άλλους,μην απορείς όταν μεγαλώσει και φοβάται να χάσει,να αποτύχει ή να παραδεχτεί ότι κάποιος άλλος είναι καλύτερος.

Γιατί τότε δεν θα κυνηγάει το όνειρό του.

Θα κυνηγάει την αποδοχή σου.

Και αυτή είναι μια ήττα που δεν καταγράφεται,αλλά μπορεί να ακολουθεί ένα παιδί πολύ πέρα από τα γήπεδα.

Το ερώτημα,λοιπόν δεν είναι μόνο τι ποδοσφαιριστές θέλουμε να δημιουργήσουμε. Είναι τι ανθρώπους μεγαλώνουμε,όταν τους μαθαίνουμε ότι για να αξίζουν πρέπει πάντα να είναι οι καλύτεροι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους