Μια μέρα σαν κι αυτή, στις 15 Οκτώβρη του 1940, το αξέχαστο 𝗧𝗵𝗲 𝗚𝗿𝗲𝗮𝘁 𝗗𝗶𝗰𝘁𝗮𝘁𝗼𝗿 του Τσάρλι Τσάπλιν έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, γράφοντας μια για πάντα το όνομά του στα χρυσά κατάστιχα του σινεμά για...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Σεπτέμβρη του 1939, μόλις λίγες μέρες μετά την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία, γεγονός που σηματοδότησε την επίσημη έναρξη του ΒΠΠ, ενώ την εποχή που βγήκε η ταινία στις αίθουσες, οι ΗΠΑ δεν είχαν ακόμη εμπλακεί στον πόλεμο.

Με άλλα λόγια, μπορείτε να φανταστείτε τον αντίκτυπο που είχε η ταινία στον ψυχισμό της αμερικανικής κοινής γνώμης, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως επρόκειτο για τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία σε ολόκληρη τη μυθική καριέρα του Τσάπλιν.

Παράλληλα, το The Great Dictator αποτέλεσε την πρώτη ομιλούσα ταινία στη φιλμογραφία του Τσάπλιν, ο οποίος εξακολούθησε να γυρίζει βωβές ταινίες ακόμη και μετά την έλευση του ήχου στο σινεμά (το City Lights του 1931 και το Modern Times του 1936). Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο Τσάπλιν στη αυτοβιογραφία του, είχε μελετήσει διεξοδικά την ταινία Olympiad (1938) της Λένι Ρίφενσταλ, καθώς και όλα τα newsreels και επίκαιρα της εποχής, προκειμένου να παρωδήσει όσο το δυνατόν καλύτερα την κινησιολογία και τη σωματική στάση του Χίτλερ καθώς εκφωνούσε τους ανατριχιαστικούς λόγους του.

Παρεμπιπτόντως, η ομοιότητα του Χίτλερ με τον Σαρλώ (μουστάκι, σωματοδομή, ύψος), όσο και το γεγονός ότι ο Χίτλερ είχε γεννηθεί την ίδια χρονιά και σχεδόν την ίδια μέρα με τον ίδιο, φαίνεται πως τριβέλιζε και ταλαιπωρούσε το μυαλό του Τσάπλιν.

Όπως αναφέρει ο γιος του Τσάπλιν στα δικά του απομνημονεύματα, ο πατέρας του πολύ συχνά μονολογούσε: «Εκείνος είναι ο τρελός, εγώ ο κωμικός.

Σε έναν άλλο κόσμο, ανεστραμμένο, θα μπορούσε να ισχύει το αντίθετο». Αυτές οι σκοτεινές σκέψεις πέρασαν και στη σεναριακή πλοκή της ταινίας, μέσα από το ευφυές εύρημα του διπλού ρόλου που ερμηνεύει ο Τσάπλιν.

Στο γκέτο είναι ο κουρέας που έχασε τη μνήμη του στον ΑΠΠ, ενώ στο παλάτι είναι ο παρανοϊκός και εξουσιομανής Αντενόιντ Χίνκελ (προφανώς, όχι τυχαία τα αρχικά του ονοματέπωνυμου). Ο Τσάπλιν δεν ήταν καθόλου άγνωστος, φυσικά, στο χιτλερικό καθεστώς, ίσα ίσα το αντίθετο.

Μάλιστα, η υποδοχή λατρείας που είχε επιφυλάξει το γερμανικό κοινό το 1931, όταν ο Τσάπλιν επισκέφτηκε το Βερολίνο, είχε ωθήσει τη ναζιστική προπαγάνδα να κάνει ειδική αναφορά το 1934, χαρακτηρίζοντας τον Τσάπλιν ως «αηδιαστικό Εβραίο ακροβάτη» χωρίς να παίζει κανένα ρόλο ότι οΤσάπλιν φυσικά δεν ήταν καν Εβραίος... Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Τσάπλιν επιβεβαιωμένα προσπάθησε να τη στείλει στον Χίτλερ, χωρίς όμως να έχει διευκρινιστεί αν η ταινία έφτασε στον προορισμό της και αν ο παραλήπτης όντως την παρακολούθησε (έχουν κυκλοφορήσει μαρτυρίες που αναφέρουν πως ο Χίτλερ την είδε δύο φορές, ενώ άλλες πηγές αντικρούουν αυτή την εκδοχή). Περίπου 25 χρόνια αργότερα, ο Τσάπλιν δήλωσε πως αν εκείνη την εποχή γνώριζε το πλήρες μέγεθος της ναζιστικής θηριωδίας, θα του ήταν αδύνατο να γυρίσει το The Great Dictator.

Στο πέρασμα του χρόνου, και πέρα από τις σκηνές αδιανόητης κινηματογραφικής μαγείας, όπως εκείνη με τον δικτάτορα που παιχνιδίζει με την υδρόγειο σαν κακομαθημένο παιδί που νιώθει πως του ανήκει ο κόσμος, η ταινία έχει συνδεθεί με τον ιστορικό μονόλογο του φινάλε.

Ένα πηγαίο κάλεσμα για συναδέλφωση, ειρήνη, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, απόρριψη της αρχομανίας και της μισαλλοδοξίας, χαρά της ζωής, δημιουργικότητα, συνεργασία και χαμόγελο που -όσο και αν στις κυνικές μέρες που ζούμε πολλοί το θεωρούν γλυκανάλατο ή παρωχημένο ευχολόγιο- δεν θα πάψει ποτέ να μας συγκινεί και να μας αναστατώνει με τον πιο βαθύ και αυθόρμητο τρόπο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους