Original Post

Πλήρες Κείμενο:

–Πάει η γριά, φίλε. –Θα μου λείψει! Τόσα χρόνια μαζί. Όλα αυτά τα αργά βήματα από το σαλόνι στην κουζίνα ή την τουαλέτα, το τρέμουλο στα χέρια της, τα απαλά δάκτυλα της που έσφιγγαν τη λαβή μας για να κρατιέται όρθια, το πείσμα της να παραμείνει σε κάθετη σχέση με το έδαφος.

Και τώρα, πάει. –Εντάξει, σιγά μη μου λείψει κιόλας... –Μην είσαι ανόητος.

Δεν έχεις καταλάβει τίποτα μου φαίνεται.

Δεν ήμασταν εμείς μόνο που την κρατούσαμε όρθια.

Και εκείνη κρατούσε όρθιους εμάς.

Αφημένα στο πεζοδρόμιο και ακουμπισμένα στον τοίχο, τα δύο μεταχειρισμένα, και πλέον άνεργα, στηρίγματα έμειναν σιωπηλά, βυθισμένα το καθένα στις δικές του σκέψεις, ενώ οι σκιές τους σχημάτιζαν δύο παράλληλα τρίγωνα με ορθή γωνία, που στεκόταν στο τέλος του κύκλου μιας ζωής.

Καθώς οι δύο φίλοι ατένιζαν με αβεβαιότητα το μέλλον, χωρίς να γνωρίζουν αν μπορούν να περιμένουν κάτι από αυτό, συνειδητοποίησαν πόσο δύσκολο ειναι τελικά να βρεις κάποιον να σε έχει ανάγκη, και πώς όταν κάποια στιγμή τον χάσεις κινδυνεύεις να καταλήξεις σε μεγαλύτερη ανάγκη από αυτόν. Σε λίγο θα ξημέρωνε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους