Ο εκφραστικός ατομικισμός απειλεί την ελληνική κοινωνία (μέρος ζ') Το κίνημα LGBTQ+ Η πιο προφανής πολιτική έκφραση του εκφραστικού ατομικισμού στις δύο τελευταίες δεκαετίες είναι η άνοδος του...

Πλήρες Κείμενο:

Ο εκφραστικός ατομικισμός απειλεί την ελληνική κοινωνία (μέρος ζ') Το κίνημα LGBTQ+ Η πιο προφανής πολιτική έκφραση του εκφραστικού ατομικισμού στις δύο τελευταίες δεκαετίες είναι η άνοδος του κινήματος LGBTQ+. Το κίνημα αυτό έχει δύο χαρακτηριστικά που πηγάζουν από το ίδιο το πλαίσιο.

Πρώτον, η σεξουαλική επιθυμία παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσωπική ταυτότητα, δηλαδή δέχεται την εξουσία της εσωτερικής ψυχολογίας, και μάλιστα σε σεξουαλικοποιημένη μορφή.

Δεύτερον, η ίδια η συμμαχία είναι προϊόν της κουλτούρας του εκφραστικού ατομικισμού, που αντιμετωπίζει τη θυματοποίηση και την περιθωριοποίηση σχεδόν ως αρετές.Αυτό φαίνεται από την εσωτερική ασυνέπεια της συμμαχίας.

Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες, οι λεσβίες και οι αμφιφυλόφιλοι θεωρούν δεδομένη την ύπαρξη ενός δυαδικού φύλου που θεμελιώνεται στο βιολογικό φύλο, ενώ οι queer και οι τρανς το αρνούνται.

Πώς λοιπόν προέκυψε το κίνημα; Η σύντομη εκδοχή είναι η εξής.

Οι λεσβίες και οι ομοφυλόφιλοι άνδρες βρέθηκαν σε συμμαχία εξαιτίας της κρίσης του AIDS την δεκαετία του 1980, που έβαλε τους άνδρες στη θέση του θύματος, θέση που οι λεσβίες κρατούσαν από παλιά ως γυναίκες σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Οι queer και οι τρανς, με την κοινή αφήγηση του περιθωρίου μέσα σε μια ετεροκανονική κοινωνία, εντάχθηκαν αργότερα.

Η συμμαχία στηρίζεται στην παλιά αρχή ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.

Η ευθραυστότητά της φάνηκε τα τελευταία χρόνια στις οξείες διαμάχες μέσα στον φεμινισμό για το καθεστώς όσων γεννήθηκαν άνδρες και σήμερα παρουσιάζονται ως γυναίκες, διαμάχες που αρχίζουν να ακούγονται, αν και διστακτικά ακόμα, και στην δική μας δημόσια συζήτηση.

Στην χώρα μας το σύμφωνο συμβίωσης επεκτάθηκε στα ομοφυλόφυλα ζευγάρια το 2015.

Ο νόμος του 2017 για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου επέτρεψε σε ενήλικες να αλλάξουν νομικά φύλο με απλή δήλωση, χωρίς ιατρική γνωμάτευση ή επέμβαση και σε ανήλικους από τα δεκαπέντε τους με δικαστική άδεια.

Το 2024 ο πολιτικός γάμος και η υιοθεσία άρχισαν να ισχύουν και για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας για καθεμία από αυτές τις αποφάσεις, αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι ακολούθησαν την ίδια λογική.

Το άτομο ορίζει ποιο είναι και η κοινωνία και το κράτος καλούνται να το επικυρώσουν.

Ο πλήρης διαχωρισμός του φύλου από το βιολογικό φύλο, που προϋποθέτει η ιδεολογία των τρανς, είναι ίσως το πιο δραματικό μέχρι σήμερα παράδειγμα του πώς το ψυχολογικό εξουσιάζει το σωματικό.

Σύμφωνα με την θεωρία του φύλου, από την οποία εξαρτάται, οι ιστορικές διαφορές των φύλων είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνικά διαμορφωμένης αντιστοίχισης πολιτισμικών κανόνων πάνω σε βιολογικές διαφορές.

Το αρσενικό και το θηλυκό γίνονται έτσι κοινωνικές κατασκευές και ως τέτοιες είναι ευάλωτες στην πλήρη κατεδάφιση του δυαδικού αρσενικού και θηλυκού.

Αυτό ακριβώς έκανε η queer θεωρία, προτείνοντας ένα ρευστό φύλο χωρίς σταθερό πυρήνα και άρα με δυνητικά άπειρα φύλα.

Θα μπορούσαν βεβαίως να ειπωθούν πολλά ως απάντηση στις παραδοχές της θεωρίας του φύλου.

Εδώ αρκεί να σημειωθεί ότι αυτή η εξουσιοδότηση των εσωτερικών αισθημάτων πάνω στην φυσική πραγματικότητα και η πολιτική απαίτηση να αναγνωριστεί δημόσια μια ψυχολογικά θεμελιωμένη ταυτότητα, ταιριάζουν απόλυτα με μια κοινωνία της οποίας το κανονικό πρότυπο είναι ο εκφραστικός ατομικισμός.

Η γλώσσα που συχνά συνοδεύει τις μαρτυρίες ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως τρανς, του τύπου ζούσα ένα ψέμα, η κοινωνία με έβαζε να παίζω έναν ρόλο που δεν ήμουν εγώ, η επιτέλους είμαι ελεύθερος να είμαι αυτό που ήμουν πάντα μέσα μου, το δείχνει καθαρά.

Αποκαλύπτει ταυτόχρονα και την αξιοσημείωτη πλαστικότητα της ταυτότητας στην σύγχρονη κουλτούρα μας, που κάνει εξαιρετικά δύσκολο να πούμε τι ακριβώς κρατά μια κοινωνία ενωμένη.

Αν ούτε το σώμα μας δεν προσφέρει ένα σταθερό σημείο στις κοινωνικές σχέσεις, τότε η ατομική ταυτότητα γίνεται ασαφής και ασταθής και μαζί της όλες οι σχέσεις που χτίζονται πάνω της.

Η κριτική αυτή αφορά τις ιδέες και όχι τους ανθρώπους, των οποίων η αξιοπρέπεια και ο πόνος παραμένουν υπαρκτά και δεν μειώνονται από τη διαφωνία. Στο επόμενο μέρος Σεξ και πορνογραφία Χριστόδουλος Μολύβας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους