Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σαμαράς δεν παίρνει μαζί του το καραμανλικό μπλοκ Της Σωτηρίας Παπαδοπούλου Στην πολιτική, δεν αρκεί να θέλεις να δημιουργήσεις ένα νέο κόμμα.

Πρέπει να μπορείς και να πείσεις ότι έχεις τη δύναμη να το κάνεις.

Και κυρίως, να μην υπολογίζεις ως δικούς σου ανθρώπους που δεν έχουν αποφασίσει να σε ακολουθήσουν.

Τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, που επικαλούνται συνομιλητές του Κώστα Καραμανλή και μεταφέρουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να στηρίξει ένα ενδεχόμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, έχουν τη δική τους πολιτική σημασία.

Όχι επειδή συνιστούν επίσημη δημόσια δήλωση του Καραμανλή, αλλά επειδή αποτυπώνουν ένα σαφές μήνυμα αποστασιοποίησης, εφόσον επιβεβαιωθούν.

Και το μήνυμα αυτό είναι απλό: το καραμανλικό μπλοκ δεν αποτελεί πολιτική ιδιοκτησία κανενός. Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να θεωρεί ότι υπάρχει χώρος για έναν νέο πολιτικό φορέα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Μπορεί να εκτιμά ότι η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια νέα προσπάθεια.

Όμως η δυσαρέσκεια δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε ψήφους, ούτε οι πολιτικές συγγένειες σε δεδομένες συμμαχίες.

Και, κυρίως, δεν αρκεί η κοινή καταγωγή από την ίδια παράταξη για να συγκροτηθεί ένα ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Ο Κώστας Καραμανλής δεν χρειάζεται να δηλώσει ότι στηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να δυσκολέψει τους σχεδιασμούς ενός νέου κόμματος Σαμαρά.

Αρκεί να μη συναινέσει στη μεταφορά του δικού του πολιτικού κεφαλαίου σε αυτό.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της υπόθεσης.

Η μη στήριξη ενός κόμματος Σαμαρά δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή προς τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ. Δεν σημαίνει ότι ο Καραμανλής εγκαταλείπει τις διαφωνίες του ή ότι ταυτίζεται με όλες τις κυβερνητικές επιλογές.

Σημαίνει, όμως, ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως θα συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου πόλου που θα διεκδικήσει δυνάμεις από την ίδια παράταξη.

Για τη Νέα Δημοκρατία, αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα νέο κόμμα είναι να εμφανιστεί ως φορέας μιας ευρύτερης δεξιάς συσπείρωσης, χωρίς να διαθέτει τη συναίνεση όλων των ιστορικών και πολιτικών αναφορών που επικαλείται. Ο Σαμαράς, λοιπόν, δεν μπορεί να θεωρεί ότι το καραμανλικό ακροατήριο θα βρίσκεται αυτομάτως απέναντι από τη ΝΔ επειδή υπάρχουν δυσαρέσκειες, διαφωνίες ή αποστάσεις από την κυβέρνηση.

Οι ψηφοφόροι δεν μετακινούνται με κληρονομικά δικαιώματα.

Και τα πολιτικά κεφάλαια δεν μεταβιβάζονται με μια απλή επίκληση του παρελθόντος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΝΔ μένει αλώβητη από κάθε εσωτερική αμφισβήτηση.

Σημαίνει ότι ένα πιθανό νέο κόμμα δεν μπορεί να υπολογίζει εκ των προτέρων σε μια ευρεία μετακίνηση δυνάμεων προς το μέρος του.

Και ο Καραμανλής, είτε τοποθετηθεί δημόσια είτε επιλέξει να κρατήσει χαμηλούς τόνους, εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει τους συσχετισμούς ακριβώς επειδή δεν είναι υποχρεωμένος να ενταχθεί σε κανένα νέο σχέδιο.

Στην πολιτική, άλλωστε, δεν έχει σημασία μόνο ποιος σε ακολουθεί.

Έχει σημασία και ποιος αρνείται να σε ακολουθήσει.

Γιατί άλλο να αμφισβητείς την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και άλλο να πιστεύεις ότι μπορείς να πάρεις μαζί σου ολόκληρη την παράταξη. Και αυτή είναι μια διαφορά που ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους