Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μήπως έχω κάτι;» Γιατί τόσα έφηβα κορίτσια αναζητούν μια διάγνωση; Σε πρόσφατο άρθρο τους με τίτλο «Why are so many teenage girls seeking a mental health diagnosis?», οι The Times θέτουν ένα ενδιαφέρον ερώτημα: γιατί όλο και περισσότερα έφηβα κορίτσια αναζητούν μια διάγνωση για να εξηγήσουν όσα αισθάνονται και βιώνουν; Μέσα από τα social media, τα διαδικτυακά τεστ και τις προσωπικές ιστορίες άλλων, πολλά κορίτσια έρχονται σε επαφή με περιγραφές ψυχικών δυσκολιών στις οποίες αναγνωρίζουν τον εαυτό τους.

Κάποιες φορές, φτάνουν να έχουν διαμορφώσει μια πιθανή διάγνωση πριν ακόμη συζητήσουν τις ανησυχίες τους με έναν ειδικό.

Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή την ανάγκη; Ίσως, για ορισμένα κορίτσια, μια διάγνωση να μην είναι μόνο μια εξήγηση, αλλά και ένας τρόπος να αισθανθούν ότι κάποιος επιτέλους καταλαβαίνει τι τους συμβαίνει.

Η εφηβεία είναι μια περίοδος κατά την οποία το ερώτημα «ποια είμαι;» γίνεται ιδιαίτερα έντονο.

Οι αλλαγές στο σώμα, οι φιλίες, η ανάγκη για αποδοχή, οι συγκρίσεις με τους άλλους και οι προσδοκίες του περιβάλλοντος μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλη εσωτερική πίεση.

Τα κορίτσια συχνά αισθάνονται ότι πρέπει να είναι ταυτόχρονα επιτυχημένα, κοινωνικά, ευχάριστα και συναισθηματικά ισορροπημένα.

Όταν δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε αυτές τις προσδοκίες, μπορεί να αναρωτιούνται τι δεν πάει καλά με τις ίδιες.

Γιατί νιώθουν τόσο έντονα; Γιατί κουράζονται από τις κοινωνικές επαφές; Γιατί δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν ή να διαχειριστούν το άγχος τους; Μια διάγνωση μπορεί να προσφέρει ανακούφιση.

Αντί να θεωρούν τον εαυτό τους υπερβολικό ή ανεπαρκή, αποκτούν μια διαφορετική ερμηνεία για τις δυσκολίες τους.

Μπορεί επίσης να συναντήσουν άλλους με παρόμοιες εμπειρίες και να αισθανθούν λιγότερο μόνες.

Τα social media ενισχύουν αυτή τη δυνατότητα σύνδεσης.

Παράλληλα, όμως, προσφέρουν συχνά απλουστευμένες περιγραφές σύνθετων ψυχικών καταστάσεων.

Ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων μπορεί να παρουσιάζει τη δυσκολία συγκέντρωσης, την ευαισθησία στην κριτική ή την ανάγκη για απομόνωση ως χαρακτηριστικό μιας συγκεκριμένης διαταραχής.

Όταν κάποιος αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτές τις περιγραφές, είναι εύκολο να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα χωρίς να έχει εξετάσει άλλες πιθανές εξηγήσεις.

Όμως, μερικές φορές, το να αποδώσουμε τη δυσφορία μας σε μια συγκεκριμένη διαταραχή μοιάζει πιο εύκολο από το να διερευνήσουμε τι την προκαλεί.

Είναι διαφορετικό να πούμε «έχω άγχος» και διαφορετικό να αναρωτηθούμε τι μας φοβίζει, ποιες σχέσεις μας πιέζουν ή ποιες ανάγκες μας παραμένουν ανεκπλήρωτες.

Η πρώτη απάντηση μπορεί να προσφέρει μια αίσθηση βεβαιότητας, η δεύτερη απαιτεί χρόνο, αμφιβολία και ουσιαστική επαφή με τον εαυτό μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δυσκολίες των κοριτσιών είναι λιγότερο πραγματικές ή ότι οι διαγνώσεις τους είναι λανθασμένες.

Ορισμένα κορίτσια πράγματι έχουν νευροαναπτυξιακές ή ψυχικές δυσκολίες που δεν αναγνωρίστηκαν εγκαίρως.

Η ενημέρωση μπορεί να τα βοηθήσει να ζητήσουν την αξιολόγηση και την υποστήριξη που χρειάζονται.

Η αυτοδιάγνωση, ωστόσο, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προσεκτική αξιολόγηση από έναν κατάλληλο επαγγελματία.

Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο δεν είναι να αποφασίσουμε αν τα κορίτσια αναζητούν υπερβολικά πολλές διαγνώσεις.

Είναι να αναρωτηθούμε αν τους προσφέρουμε αρκετό χώρο για να μιλήσουν για όσα βιώνουν, χωρίς να τα χαρακτηρίζουμε υπερβολικά ευαίσθητα, δραματικά ή απλώς «στην εφηβεία». Γιατί πίσω από την ερώτηση «τι έχω;» μπορεί να βρίσκεται μια άλλη, πιο προσωπική ερώτηση: «Μπορεί κάποιος να καταλάβει αυτό που περνάω, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να του δώσω ένα όνομα;» Οι έφηβες χρειάζονται να μπορούν να αναζητούν βοήθεια χωρίς ντροπή, αλλά και να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να τον ορίσουν μέσα από μια διάγνωση.

Μια διάγνωση μπορεί να φωτίσει σημαντικές πλευρές της εμπειρίας μας.

Δεν χρειάζεται, όμως, να γίνει ολόκληρη η ταυτότητά μας.

Και η κατανόηση δεν αρχίζει πάντα με μια απάντηση. Μερικές φορές αρχίζει με κάποιον που είναι πρόθυμος να ακούσει πραγματικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους