Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακούγεται ξανά τελευταία το κυνικό επιχείρημα ότι «το Κυπριακό τελείωσε». Άρα, περίπου, δεν έχει και τόση σημασία αν ψηφίζουμε ανθρώπους που εξακολουθούν να ασχολούνται σοβαρά με το ζήτημα.

Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα ακούσαμε και στο θυελλώδες συνέδριο του ΔΗΣΥ, στο Φιλοξενία, στις 7 Φεβρουαρίου 2023, από όσους υποστήριζαν ότι το κόμμα έπρεπε να ταχθεί με τον Νίκο Χριστοδουλίδη.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Νίκο Τορναρίτη να δηλώνει από το βήμα ότι το Κυπριακό έκλεισε, ότι δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία και ότι, συνεπώς, προείχε να μη βρεθεί το ΑΚΕΛ στην εξουσία, αφού δεν του είχαμε εμπιστοσύνη στη διαχείριση της οικονομίας.

Η ειρωνεία είναι ότι ο ίδιος διορίστηκε αργότερα εκπρόσωπος για το Κυπριακό! Προσωπικά, ανήκω σε εκείνους που ήδη από το 2017 υποστήριξαν δημόσια ότι ο κύκλος της ομοσπονδίας, όπως την ξέραμε, είχε κλείσει.

Αυτό όμως απέχει παρασάγγας από το να θεωρούμε ότι τελειώσαμε με το Κυπριακό και ότι η σημερινή κατάσταση θα παραμείνει αναλλοίωτη στο διηνεκές.

Το γεγονός ότι δεν διαφαίνεται λύση δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξελίξεις.

Και κυρίως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι.

Ακόμη και η επίσκεψη Γκουτέρες υπενθυμίζει ότι το Κυπριακό δεν έχει εξαφανιστεί από τη διεθνή ατζέντα.

Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο ανησυχητικό σήμερα.

Η απουσία διορατικότητας.

Η αδυναμία να αντιληφθούμε ότι η στασιμότητα δεν είναι σταθερότητα και ότι ο χρόνος δεν παγώνει τις πραγματικότητες, αλλά τις μεταβάλλει.

Και ότι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει ο κυπριακός ελληνισμός δεν είναι απλώς πολιτικός ή διπλωματικός.

Είναι υπαρξιακός.

Ελάχιστοι πολιτικοί μιλούν με σοβαρότητα για αυτούς τους κινδύνους.

Ανάμεσά τους ο Αβέρωφ Νεοφύτου.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Αβέρωφ έχει κάποια μαγική συνταγή για τη λύση του Κυπριακού.

Ούτε ότι μπορεί να ανατρέψει μόνος του τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Διαθέτει όμως γνώση, εμπειρία και πολιτικό αισθητήριο ώστε να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους, να διαβάζει τις εξελίξεις και να διαχειρίζεται το ζήτημα με μεγαλύτερη επάρκεια.

Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος μπορεί να λύσει το Κυπριακό.

Είναι και ποιος αντιλαμβάνεται τι κινδυνεύουμε να χάσουμε όσο παραμένει στάσιμο.

Και κάτι τελευταίο.

Αρκετά με τα διαδικαστικά, τις αλληλοκατηγορίες και τα «μου είπες, σου είπα». Αποπροσανατολίζουν από την ουσία.

Αρκετά και με τις χυδαιότητες για τον Κουλέρμο.

Μιλάμε για έναν στενό συνοδοιπόρο του Γλαύκου Κληρίδη, έναν άνθρωπο που έχασε δύο κόρες, με γαμπρό τον ντόμπρο Σωκράτη Χάσικο.

Λες και πρόκειται για κάποιον άγνωστο, εξωκομματικό παράγοντα που εμφανίστηκε χθες.

Έλεος κάπου.

Όσο για την Αννίτα, είναι εντυπωσιακό πόσοι ανακάλυψαν ξαφνικά τις αρετές της, ενώ μέχρι χθες την κατηγορούσαν μέρα νύχτα.

Ας τελειώνουμε με αυτά.

Θα ήθελα να ακούσω και τον Γιώργο Παμπορίδη - που του βγάζω το καπέλο για το ΓΕΣΥ - επί της ουσίας.

Ποιες είναι οι συγκεκριμένες πολιτικές του θέσεις; Τι πιστεύει για το Κυπριακό; Ποιους κινδύνους διαβλέπει και τι προτείνει; Δεν ψηφίζουμε για το ποιος θα κερδίσει τον καβγά. Ψηφίζουμε για το ποιος έχει την πολιτική κρίση να αντιμετωπίσει όσα έρχονται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους