Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Αθερίδης έχει το δικαίωμα να λέει ελεύθερα τη γνώμη του», μου σχολιάζει ένας στο Instagram.

Λίγο μετά διαβάζω ένα κείμενο σε ένα lifestyle site (πάλι με αφορμή τον Αθερίδη) για την «κουλτούρα της ακύρωσης» και για το «πως έχουμε γίνει όλοι δικαστές» που «δεν επιτρέπουμε στον κόσμο να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του». Προβληματίζομαι.

Μα το μόνο που κάνουμε είναι να ακούμε τις «ελεύθερες» απόψεις κάποιου. Του Σαμαρά, του Άδωνι, της Λατινοπούλου μέχρι του Γαβαλά και του Αθερίδη.

Όλοι τους ελεύθερα εκφράζονται, χρησιμοποιώντας το βήμα που τους προσφέρει η όποια δημοσιότητά τους.

Και δεν βλέπω και να ιδρώνει και καθόλου το αυτί τους για αυτά που κατά καιρούς λένε δημόσια (αυτό το «δημόσια» έχει τεράστια σημασία). Άρα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αυτό που διαπραγματεύονται τα σχόλια και τα άρθρα, όπως τα παραπάνω, δεν είναι το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης, αλλά το δικαίωμα που έχουμε να αντιδράμε σε κάτι που αναγνωρίζουμε ως προσβλητικό, φοβικό ή κακοποιητικό.

Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό απ΄όλα.

Κάποια στιγμή, επίσης, πρέπει να μιλήσουμε για τους ανθρώπους, στους οποίους κάθε φορά δίνουμε (δημόσιο) βήμα να μιλήσουν. Υπάρχει και μια ευθύνη εκεί που πολλοί συνειδητά αγνοούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους