Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα νησί, 2,5 μίλια μακριά από τις ακτές μας, που κείτεται μεν σε περίοπτη θέση, μα το θυμόμαστε μόνο δυο μέρες τον χρόνο.

Το χώμα του είναι ποτισμένο με αίμα.

Δεν έχει κτίσματα, ερείπια μόνο.

Ακόμα και τα σύγχρονα κτήρια που δημιουργήθηκαν σε αυτό ερήμωσαν, ίσως γιατί δεν συνάδουν με το πνεύμα της εποχής μας, τα βανδαλίσαμε κι αυτά όπως τα προηγούμενα.

Υπάρχει ένα νησί που ξεχάσαμε και δεν προκάνουμε να θυμηθούμε μέσα στην αντάρα της καθημερινότητας.

Όπως ξεχάσαμε και τους ανθρώπους του.

Ένα νησί που δεν κατοικήθηκε ποτέ, που δεν είχε μόνιμους κατοίκους παρά μόνο μάρτυρες που κατοικούν πλέον μόνιμα στα ιερά χώματά του.

Μάρτυρες πίστης, υγειονομικούς, εθνικούς, ήρωες της αντίστασης που στάθηκαν απέναντι από το απόσπασμα υπερασπιζόμενοι αξίες, ιδανικά, χτίζοντας με τη θυσία τους τον κόσμο που κληρονομήσαμε.

Το νησί ποτίστηκε διαχρονικά με το αίμα τους.

Και το αίμα τους, ένα περίεργο πράγμα, σαν να το πάει όλο και πιο μακριά το νησί, ανοικτά από την Κέρκυρα που πλέον ποτίζεται διαφορετικά.

Σε λίγο, να είστε σίγουροι, πως δε θα το βλέπουμε.

Και κάθε απόπειρα να το προσεγγίσουμε θα είναι και πιο επίπονη.

Σε λίγες μέρες θα τιμήσουμε τους νεκρούς του.

Έφθασαν βλέπετε εκείνες οι δυο μέρες του χρόνου.

Κάποιοι ίσως έρθουν να αφήσουν ένα γαρύφαλλο στον τοίχο των εκτελέσεων.

Κάποιοι θα υποσχεθούν και πάλι, έρθουν δεν έρθουν.

Κάποιοι θα αδιαφορήσουν επιδεικτικά.

Κανείς δεν πρόκειται να εκπροσωπήσει την πολιτεία στο νησί.

Είναι άβατο.

Κυριακή θα φύγει το πλοίο για το νησί.

Θα μπορούσε να ήταν γεμάτο μαθητές το πλοίο, χωρίς επίσημους, χωρίς πανηγυρικούς, χωρίς υποσχέσεις.

Θα το προτιμούσα.

Έτσι, για μια εκπαιδευτική εκδρομή στο παρελθόν.

Μα έχω την αίσθηση, πως θα είναι σχεδόν άδειο το πλοίο, ίσως γιατί τα παιδιά μας δεν έχουν να διδαχθούν κάτι από εκείνο το νησί σύμφωνα με τους υπεύθυνους της εκπαιδευτικής μοίρας τους.

Άλλωστε, τα σχολεία δε συνηθίζουν να κάνουν εκδρομές την Κυριακή και το Λαζαρέτο δεν περιλαμβάνεται στην εξεταστέα ύλη.

Θα επιθυμούσα να είχα ένα Υπουργείο Παιδείας κι ένα Υπουργείο Πολιτισμού που θα άκουγε τις φωνές των νεκρών του Λαζαρέτου, μα δε φθάνουν μάλλον οι ψίθυροί τους στα πολυτελή γραφεία τους στην πρωτεύουσα που είναι ηχομονωμένα και προστατευμένα από τους θορύβους των πληβείων.

Θα επιθυμούσα τοπικούς φορείς και διευθύνσεις που θα αναλάμβαναν επιτέλους πρωτοβουλίες για να γνωρίσουν στα παιδιά μας την εκπληκτική ιστορία του, μα δε βαριέσαι, έχουν άλλες σκοτούρες και προτεραιότητες, καθώς δεν έχει τελειώσει ακόμα βλέπεις η τουριστική σεζόν. Το Λαζαρέτο δε θέλει εκατομμύρια για να αξιοποιηθεί πραγματικά.

Ούτε ξεφυτρώνουν στη γη του νέοι μάρτυρες με συνεχείς υποσχέσεις και μεγάλα λόγια χωρίς αντίκρισμα.

Ούτε φανφάρες θέλει, ούτε μεταξωτές κορδέλες.

Μπορείς να αξιοποιήσεις την κληρονομιά του αλλάζοντας στάση ζωής ως πολιτεία, ως φορέας, ως πολίτης.

Και τόσα χρόνια δεν αλλάξαμε, όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί απλά δε θέλουμε.

Σε λίγες μέρες είναι η επέτειος. Και του χρόνου. Για όσο ακόμα θα διακρίνουμε στο βάθος εκείνο το νησάκι, το Λαζαρέτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους