Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είπα κι εγώ σήμερα να πω έναν καλό λόγο. Να μη στηλιτεύω, να μη διαφωνώ, να μη γκρινιάζω.

Να αναγνωρίσω κάτι θετικό σε έναν άνθρωπο με τον οποίο ιδεολογικά απέχω παρασάγγας.

Για τον Άρη Σερβετάλη.

Βλέπω τον χαμό που γίνεται με την εμφάνισή του, τα μούσια του και την παραμονή του στο Άγιο Όρος, όπου πήγε για να προετοιμαστεί για τον ρόλο ενός αγίου.

Και αναρωτιέμαι: αν ένας άλλος, εξίσου καλός ηθοποιός, χωρίς δημόσια δηλωμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις, έκανε ακριβώς το ίδιο, δεν θα μιλούσαμε για υποκριτική αφοσίωση; Για βαθιά μελέτη του ρόλου; Για έναν καλλιτέχνη που προσπαθεί να κατανοήσει τον άνθρωπο που υποδύεται; Πιθανότατα θα γράφαμε διθυράμβους.

Δεν είμαι θρήσκια.

Δεν πιστεύω στον Θεό και δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπιστώ καμία θρησκεία.

Έχω, μάλιστα, διαφωνήσει έντονα με όσα έχει πει ο Σερβετάλης για τις αμβλώσεις.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τον ειρωνευτώ επειδή πιστεύει.

Ούτε επειδή παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του.

Η ελευθερία της πίστης δεν είναι προνόμιο που παραχωρούμε μόνο σε όσους συμφωνούν μαζί μας.

Κι έρχεται η Αγγελικούλα ,η οποία μας ενημερώνει ότι δύο άντρες ή δύο γυναίκες δεν είναι γονείς, ότι τέτοιες οικογένειες είναι αφύσικες και ότι ο Θεός έχει ορίσει πως οικογένεια είναι μόνο ένας άντρας και μία γυναίκα. Κυρία Ηλιάδη μου, να πιστεύετε ό,τι θέλετε.

Να προσεύχεστε, να νηστεύετε, να εξομολογείστε, να προσκυνάτε εικόνες και λείψανα.

Να οργανώνετε ολόκληρη τη ζωή σας σύμφωνα με τις επιταγές της θρησκείας σας.

Δικαίωμά σας.

Απολύτως σεβαστό.

Ελπίζω, βεβαίως, ως τόσο πιστή χριστιανή, να τηρείτε με την ίδια ευλάβεια και όσα η Εκκλησία σας διδάσκει για τη δική σας ζωή.

Να μην είχετε σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου.

Να αποφεύγετε τον στοματικό έρωτα και κάθε άλλη ερωτική πρακτική που η θρησκευτική σας παράδοση θεωρεί αμαρτωλή.

Να μη συγκατοικείτε με σύντροφο χωρίς την ευλογία της Εκκλησίας.

Να μη στιγματίσατε το σώμα σας.

Να μην φέρατε στον κόσμο το παιδί ενός παραβατικού ανθρώπου εν γνώση σας.

Δεν γνωρίζω αν τα τηρείτε όλα αυτά.

Ούτε με ενδιαφέρει.

Βλέπετε, αυτή ακριβώς είναι η διαφορά μας.

Εγώ δεν θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να ελέγχω τι κάνετε στην κρεβατοκάμαρά σας, με ποιον το κάνετε και αν σας έχει δώσει προηγουμένως την άδεια κάποιος παπάς.

Εσείς, αντιθέτως, θεωρείτε ότι μπορείτε να αποφαίνεστε δημόσια για το ποιοι άνθρωποι είναι πραγματικοί γονείς και ποιες οικογένειες είναι φυσιολογικές.

Και μιας και μιλάμε για τη «σωστή», τη «φυσιολογική», τη θεόσταλτη οικογένεια, επιτρέψτε μου να σας θυμίσω κάτι.

Πριν από λίγους μήνες βγήκατε δημόσια και μιλήσατε για τη βία που, όπως καταγγείλατε, είχατε υποστεί από τον τότε σύντροφό σας.

Μιλήσατε για φόβο, εγκλωβισμό, απομόνωση.

Για μπουνιές και κλωτσιές ακόμη κι όταν ήσασταν έγκυος.

Και πολύ καλά κάνατε και μιλήσατε.

Εμείς τότε δεν ψάξαμε να βρούμε σε ποιον Θεό πιστεύετε.

Σταθήκαμε δίπλα σας γιατί ήσασταν μια γυναίκα που κατήγγειλε ότι υπέστη βία. Τελεία.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν.

Αυτή είναι η εγγύηση της «φυσιολογικής» οικογένειας που επικαλείστε; Προφανώς όχι.

Όπως δεν σημαίνει ότι κάθε ετερόφυλη οικογένεια είναι κακοποιητική, έτσι δεν σημαίνει ότι κάθε ομόφυλη οικογένεια είναι ακατάλληλη.

Κι εσείς, κυρία Ηλιάδη, γνωρίζετε από πρώτο χέρι πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι όταν από μια σχέση απουσιάζουν η αγάπη, η φροντίδα και ο σεβασμός.

Γιατί όταν εσείς χρειαστήκατε κατανόηση, δεν σας την αρνηθήκαμε επειδή η ζωή σας δεν ταίριαζε στις δικές μας αντιλήψεις.

Μην αρνείστε, λοιπόν, στους άλλους τον σεβασμό που δικαιωματικά απαιτήσατε για τον εαυτό σας.

Και επιστρέφω στον Σερβετάλη.

Τον οποίο μπορώ να κρίνω για τις δημόσιες απόψεις του και ταυτόχρονα να αναγνωρίσω την αφοσίωσή του στην τέχνη του.

Γιατί το δικαίωμα να πιστεύεις είναι απαραβίαστο.

Το υποτιθέμενο δικαίωμα να επιβάλλεις την πίστη σου στους άλλους είναι ...υποτιθέμενο.

Και εμείς που μιλάμε για αποδοχή της διαφορετικότητας οφείλουμε να θυμόμαστε ότι αυτή δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που μας μοιάζουν ή συμφωνούν μαζί μας.

Οπότε, ας συμφωνήσουμε σε κάτι απλό.

Εσείς να ζείτε όπως σας υπαγορεύει ο Θεός σας.

Κι εμάς να μας αφήσετε να ζήσουμε όπως μας υπαγορεύει η ελευθερία μας.

Γιατί, στο τέλος, το πρόβλημα δεν είναι ποιος πιστεύει στον Θεό. Είναι ποιος πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να παριστάνει τον Θεό στις ζωές των άλλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους