Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κ Π ΚΑΒΑΦΗΣ, Αιμιλιανός Μονάη Με λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία· και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία.

Θα θέλουν να με βλάψουν.

Αλλά δεν θα ξέρει κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν πού κείνται οι πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη, κάτω από τα ψεύδη που θα με σκεπάζουν.— Ρήματα της καυχήσεως του Αιμιλιανού Μονάη.

Άραγε να ’καμε ποτέ την πανοπλία αυτή; Εν πάση περιπτώσει, δεν την φόρεσε πολύ.

Είκοσι επτά χρονώ, στην Σικελία πέθανε.

Στοιχεία ερμηνείας Η «πανοπλία»: Δεν είναι σιδερένια, αλλά κατασκευάζεται από λόγια, εκφράσεις (φυσιογνωμία) και τρόπους συμπεριφοράς.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό προσωπείο (persona) που σκοπό έχει να κρύψει την ευάλωτη φύση του.

Ο φόβος: Η ανάγκη για πανοπλία αποκαλύπτει ότι ο ήρωας νιώθει βαθιά απειλούμενος από τους «κακούς ανθρώπους». Τα «ψεύδη»: Ο Καβάφης χρησιμοποιεί τη λέξη χωρίς ηθική καταδίκη.

Το ψέμα εδώ είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης, ένα αναγκαίο στρώμα προστασίας για να μην δει κανείς τις πληγές και τα τρωτά του μέρη. Η Καβαφική Ειρωνεία και το Αναπάντεχο Τέλος Η μεγάλη ανατροπή έρχεται στους τέσσερις τελευταίους στίχους, όπου ο ποιητής παίρνει τον λόγο και σχολιάζει τον ήρωά του: Η διάψευση των σχεδίων: Ο Αιμιλιανός καυχιέται για το τι θα κάνει στο μέλλον («μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία»). Όμως, ο θάνατος προλαβαίνει τα σχέδιά του.

Η ματαιότητα: Το σχόλιο «δεν την φόρεσε πολύ» δείχνει τη λεπτή, τραγική ειρωνεία του Καβάφη.

Ακόμα κι αν κατάφερε να φτιάξει αυτή την άμυνα, η μοίρα (ο θάνατος στα 27 του χρόνια) την αχρήστευσε.

Η κοινή ανθρώπινη μοίρα: Η πανοπλία μπορεί να προστάτευε τον Αιμιλιανό από τους ανθρώπους, αλλά καμία ανθρώπινη κατασκευή δεν μπορεί να προστατεύσει τον άνθρωπο από τον χρόνο και το αναπόφευκτο τέλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους