Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΡΙΑΣ Τα Γιαννιωτόπουλα της φωτογραφίας, τις ηρωίδες και τους ήρωες της Εθνικής μας Αντίστασης, η πατρίδα μας τα αντάμειψε με εξορίες, φυλακές και εκτελέσεις.

Με βασανιστήρια και εξευτελισμούς στις φυλακές-κολαστήρια του ΦΙΞ (σήμερα ξενοδοχείο «Παλλάδιο») και του Αγίου Κοσμά (τώρα μέγαρο ΟΤΕ). Δεκάδες από αυτούς οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Σταυράκι και στο Μπιζάνι μετά από δίκες-παρωδία στο Έκτακτο Στρατοδικείο Ιωαννίνων.

Η φωτογραφία είναι του Κώστα Μπαλάφα. Γιάννινα, Οκτώβρης 1944.

Οι νέοι της ΕΠΟΝ γιορτάζουν την απελευθέρωση.

Πίστεψαν τότε τα παιδιά αυτά πως οι αγώνες και οι θυσίες τους έπιασαν τόπο.

Πως η Ελλάδα ανήκε επιτέλους στους Έλληνες.

Γρήγορα όμως προσγειώθηκαν στη σκληρή πραγματικότητα.

Σ' αυτό που ο Χατζιδάκις ονομάζει «μεταπολεμική ελληνική αθλιότητα». ● Τη θέση των Γερμανών πήραν οι Άγγλοι και στη συνέχεια οι Αμερικάνοι, που κάνουν κουμάντο στη χώρα μας μέχρι και σήμερα.

Το ομολόγησε κυνικότατα η... αλήστου μνήμης πλέον πρέσβειρα Γκιλφόιλ: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμα και τη δική σας», είπε δημοσίως σε υπουργό του Μητσοτάκη. ● Στην υπόλοιπη Ευρώπη το 1944 πήραν την εξουσία αυτοί που πολέμησαν τους Ναζί.

Και έστειλαν στο εκτελεστικό απόσπασμα τους δωσίλογους.

Στη δική μας χώρα έγινε το ακριβώς αντίθετο.

Οι δωσίλογοι και οι φασίστες έμειναν ατιμώρητοι, έπιασαν όλα τα πόστα και εξαπέλυσαν άγριο πογκρόμ κατά των πατριωτών.

Γιατί έγιναν οι εκτελέσεις στα Γιάννινα του 1948; Για παραδειγματισμό.

Για να μη τολμάει κανένας να σηκώσει κεφάλι.

Οι κατηγορίες (έρανος για τις οικογένειες των πολιτικών κρατούμενων, προκηρύξεις και τροφοδοσία ανταρτών) ήταν εντελώς προσχηματικές.

Οι δεξιοί Γιαννιώτες, όπως ο πατέρας μου, μιλούσαν με μεγάλο σεβασμό για την Ευτυχία Πρίντζου, τον Άγγελο Χατζή (αδερφό του συγγραφέα Δημήτρη Χατζή) και τους άλλους συμπολίτες τους που εκτελέστηκαν.

Έλεγαν πως ήταν ό,τι καλύτερο διέθετε η γιαννιώτικη κοινωνία.

Την ίδια βαθιά εκτίμηση έδειχναν και για την τοπική ηγεσία της Αριστεράς: τον Αποστολίδη, τον Μελανίδη, τον Σκοπούλη.

Ποιοι τους έστειλαν αυτούς τους ανθρώπους στον θάνατο; Τις καταδικαστικές αποφάσεις τις υπέγραψαν στρατοδίκες όπως ο λοχαγός Στυλιανός Παττακός, ο μετέπειτα «εθνοσωτήρας» του 1967.

Τη σκληρή γραμμή των εκτελέσεων, όμως, την υπαγόρευε ο Αμερικανός στρατηγός Βαν Φλιτ που έλυνε και έδενε τότε στην Ήπειρο.

Προήδρευε σε συσκέψεις στην 8η Μεραρχία και έδινε διαταγές στους Έλληνες στρατηγούς. «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας!», του είπε κάποτε Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Αυτή ήταν η εθνική μας ανεξαρτησία και η εθνική μας περηφάνια μετά την απελευθέρωση του '44. Οι πολιτικοί της μεταπολεμικής Ελλάδας, άκαπνοι και απόντες από όλους τους αγώνες του έθνους οι πιο πολλοί, έσκυβαν δουλικά το κεφάλι στα νέα αφεντικά της χώρας.

Επέτρεπαν στους φασίστες Γερμανοτσολιάδες και Χίτες να συνεχίζουν ασύδοτοι την εγκληματική τους δράση.

Άφηναν τους μαυραγορίτες να θησαυρίζουν ξεκοκαλίζοντας τα εκατομμύρια της αμερικάνικης βοήθειας και να το παίζουν καλοί πατριώτες.

Αυτούς που από φουκαράδες έγιναν ξαφνικά εφοπλιστές, βιομήχανοι, μεγαλοεργολάβοι.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τα νέα μεγάλα τζάκια, οι σημερινοί εθνικοί μας «νταβατζήδες». Εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση το εμπόριο εθνικοφροσύνης. Χρυσωρυχείο.

Ο πατριωτισμός είναι διαχρονικά το καταφύγιο των απατεώνων.

Καμουφλάρουν τις βρομιές τους πίσω από μεγάλες σημαίες, μεγάλα λόγια και ταρατατζούμ.

Ποιοι ήταν, όμως, αυτοί που πήραν πάλι τα όπλα το ΄44 και βγήκαν ξανά στο βουνό το ΄46; Προδότες που στράφηκαν κατά της πατρίδας τους, όπως έλεγε η προπαγάνδα; Ανθέλληνες που ήθελαν να μας φορτώσουν στο σβέρκο άλλα ξένα αφεντικά και να κάνουν την Ελλάδα μας Αλβανία; Ή αγνοί πατριώτες που ξεσηκώθηκαν κατά της νέας κατοχής; Ποιοι αγωνίζονταν «περί πάτρης» και ποιοι «περί πάρτης»; Πιθανότητα να γίνει η χώρα μας κομμουνιστική δεν υπήρξε ποτέ.

Στις 9 Οκτωβρίου του '44 ο Στάλιν είχε συμφωνήσει με τον Τσόρτσιλ η Ελλάδα να περάσει στη βρετανική σφαίρα επιρροής.

Την καλύτερη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, ωστόσο, δεν τη δίνει κάποιος... «κομμουνιστοσυμμορίτης και εαμοβούλγαρος» αλλά ο «δεξιός» Μάνος Χατζιδάκις.

Ο κολλητός φίλος του Καραμανλή. ● «Τα Δεκεμβριανά, λέει ο Χατζιδάκις, δεν ήταν αντίδραση κομμουνιστών.

Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας, που βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα, από σφαίρες που ρίξαν δωσίλογοι και φασίστες φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης.

Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα, με την επίσημη υποστήριξη του νεαρού τότε κράτους, είχανε ένα εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας». Σε άρθρο του στο περιοδικό «Το Τέταρτο» (Ιούλιος 1985) με τίτλο δανεισμένο από την ταινία του Καρνέ «Τα Παιδιά της Γαλαρίας», ο Χατζιδάκις γράφει ακόμα: ● «Μετά τον πόλεμο κυβέρνησαν τον τόπο ξανά φθαρμένοι άνθρωποι, ανίκανοι να συλλάβουν έστω και το ελάχιστο απ’ ότι γεννιόνταν κείνο τον καιρό κι αναριγούσε ολόκληρο τον κόσμο». ● «Ξανάρθανε τα φαντάσματα κι αρχίσαν να πλαστογραφούν γι’ άλλη μια φορά την ελληνική ιστορία.

Και τα παιδιά που πολεμήσανε κι ονειρευτήκανε, γίναν παιδιά της γαλαρίας, όσα δεν διώχτηκαν και δεν εξαφανίστηκαν στις φυλακές και στα ξερά νησιά του Αιγαίου». ● «Τα παιδιά της γαλαρίας δεν ήσαν φαύλα, δεν ήσαν Χίτες, δεν ήσαν ανώμαλοι με τον φασισμό στο ’να πλευρό τους.

Δεν συμβιβάστηκαν με τους νικητές Γερμανούς, δεν υπήρξαν ''πατριώτες'' με το περιεχόμενο του χωροφύλακα και του μπράβου.

Είχαν τη σκέψη όργανο, τα μάτια υγρά κι ακούραστα να βλέπουνε τον κόσμο και την ψυχή παρθενική και απροσάρμοστη στη μεταπολεμική ελληνική αθλιότητα». Από τον «δεξιό» Μάνο Χατζιδάκι όλα αυτά.

Που μόνο δεξιός δεν ήταν.

Ξένα αφεντικά, άβουλοι και φαύλοι πολιτικοί και κάθε είδους αποβράσματα λυμαίνονταν τη χώρα το 1944.

Ξένα αφεντικά, σάπιοι πολιτικοί, μαφιόζοι ολιγάρχες, Φραπέδες, Χασάπηδες και τσελιγκοπούλες με Φεράρι κάνουν το ίδιο το 2026.

Μόνη διαφορά: Τότε υπήρχαν Χατζιδάκιδες που τολμούσαν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους.

Τώρα οι άνθρωποι του πνεύματος έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.

Γλείφουν την εξουσία και τους μαφιόζους μπας και τους πετάξουν κανένα κοκαλάκι.

Στο ίδιο έργο θεατές.

Οι... νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας (Παλάτι, Αμερικάνοι, ολιγάρχες, Δεξιά, παρακράτος) επενέβαιναν δυναμικά κάθε φορά που έβλεπαν να χάνουν την εξουσία και την κουτάλα από τους «μουσαφιραίους», δηλαδή τη δημοκρατική παράταξη.

Παλιά τους τέχνη: Εκτελέσεις, τρομοκρατία, διώξεις, πολιτικές δολοφονίες, φυλακές και εξορίες.

Εκλογές βίας και νοθείας όπως του 1961, βασιλικά πραξικοπήματα όπως του 1965, στρατιωτικά πραξικοπήματα όπως του 1967, πλύση εγκεφάλων με ιστορίες για αγρίους και μπαμπούλες με... κονσερβοκούτια.

Τέρμα όμως τώρα τα παλάτια, τα πραξικοπήματα με τανκς, οι χούντες των καραβανάδων.

Τον 21ο αιώνα οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας» έχουν βρει άλλους τρόπους να κρατάνε την εξουσία και την κουτάλα μη πέσει στα χέρια των «μουσαφιραίων». Τα πραξικοπήματα πάνε σύννεφο αλλά είναι πλέον κοινοβουλευτικά και δικαστικά. Δεν έχουμε χούντα αλλά χούντες-μαφίες. Και οι μπαμπούλες σφάζουν χωρίς κονσερβοκούτια. Εκμοντερνίστηκαν κι αυτοί. ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους