Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΑΧΥΔΕΡΜΩΝ: ΟΤΑΝ Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ✓ ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ «ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΟΥ» Υπάρχει κάτι βαθύτερο από μια άστοχη δήλωση, μια ατυχής ατάκα ή ένα επικοινωνιακό ολίσθημα.

Όταν παρόμοιες τοποθετήσεις επαναλαμβάνονται από κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές, δημιουργείται μια πολιτική αντίληψη: ότι απέναντι στην ακρίβεια, στη στεγαστική κρίση, στο κόστος μετακίνησης, στην ενεργειακή επιβάρυνση και στις δυσκολίες της καθημερινότητας, ο πολίτης καλείται κυρίως να… προσαρμοστεί.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Η πρόσφατη δήλωση του βουλευτή Πιερίας της ΝΔ Σπύρου Κουλκουδίνα, ότι όποιος δεν αντέχει τα 10 ευρώ για βενζίνη μπορεί να χρησιμοποιεί τα μέσα μεταφοράς, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Ο ίδιος είχε προηγουμένως επικαλεστεί την κίνηση στους δρόμους, και ειδικά στη λεωφόρο Συγγρού, ως ένδειξη αντοχής της οικονομίας.

Όμως η εικόνα μιας γεμάτης λεωφόρου δεν ακυρώνει την πραγματικότητα ενός οικογενειακού προϋπολογισμού που πιέζεται. ✓ «ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ 10 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗ, ΠΑΡΕ ΤΑ ΜΕΣΑ» Η φράση του κ. Κουλκουδίνα συμπυκνώνει, ανεξάρτητα από την πρόθεση του ίδιου, μια αντίληψη που πολλοί πολίτες αντιλαμβάνονται ως απομάκρυνση από την καθημερινότητά τους.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο αν υπάρχει λεωφορείο.

Είναι αν το λεωφορείο εξυπηρετεί τον εργαζόμενο που πρέπει να βρίσκεται στις 7 το πρωί στη δουλειά του, τον εκπαιδευτικό που μετακινείται σε διαφορετική περιοχή, τον γονέα που πρέπει να αφήσει και να παραλάβει παιδιά, τον άνθρωπο που εργάζεται σε βάρδιες.

Και κυρίως: η πολιτική απάντηση στην αύξηση της βενζίνης δεν μπορεί να είναι απλώς «πάρε το λεωφορείο». Η κοινωνία περιμένει να ακούσει τι θα κάνει η Πολιτεία για τις τιμές, τον ανταγωνισμό, τη φορολογία, τα εισοδήματα και το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. ✓ «ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΕΓΑΣΗΣ Το ίδιο ζήτημα εμφανίζεται όταν οι συνέπειες των συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων αντιμετωπίζονται με αναφορές στο περπάτημα.

Το περπάτημα πράγματι κάνει καλό στην υγεία.

Όμως άλλο η υγιεινή ζωή και άλλο η υποχρεωτική καθημερινή μετακίνηση μαθητών και γονέων επειδή η εκπαιδευτική πολιτική δημιούργησε μεγαλύτερες αποστάσεις.

Ο γονιός που πρέπει να διανύσει καθημερινά μεγαλύτερη απόσταση δεν ζητά συμβουλές ευεξίας.

Ζητά ασφαλή και λειτουργική πρόσβαση του παιδιού του στο σχολείο.

Η δημόσια πολιτική πρέπει να ξεκινά από αυτή την απλή διαπίστωση: οι πολίτες δεν πρέπει να προσαρμόζονται σε κάθε δυσλειτουργία του κράτους· το κράτος πρέπει να σχεδιάζει με βάση τις ανάγκες των πολιτών. ✓ Η ΣΤΕΓΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΖΛ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ Ανάλογη συζήτηση προκάλεσαν και οι προτάσεις περί συγκατοίκησης των φοιτητών ως λύση στη στεγαστική πίεση.

Η συγκατοίκηση μπορεί ασφαλώς να αποτελεί προσωπική επιλογή.

Δεν μπορεί όμως να παρουσιάζεται ως υποκατάστατο μιας συνολικής στεγαστικής πολιτικής.

Ο νέος άνθρωπος που δεν μπορεί να βρει οικονομικά προσιτή κατοικία δεν χρειάζεται απλώς συμβουλές για το πώς θα μοιραστεί το κόστος.

Χρειάζεται να γνωρίζει ότι η Πολιτεία αντιμετωπίζει τη στεγαστική κρίση ως κοινωνικό πρόβλημα και όχι ως ατομική αδυναμία διαχείρισης.

Το ίδιο ισχύει για τον εκπαιδευτικό, τον νέο εργαζόμενο, τον αναπληρωτή, τον χαμηλόμισθο ιδιωτικό υπάλληλο. ✓ «ΟΠΟΙΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ» Η δήλωση του Στέλιου Πέτσα το 2022, μέσα στην ενεργειακή κρίση, «Όποιος αρνείται να προσαρμοστεί, δυστυχώς πεθαίνει», καταγράφηκε και προκάλεσε τότε πολιτικές αντιδράσεις.

Ο ίδιος στη συνέχεια υποστήριξε ότι η φράση του προβλήθηκε αποσπασματικά.

Όμως η φράση έμεινε στη δημόσια συζήτηση.

Γιατί αγγίζει ένα πραγματικό πολιτικό δίλημμα: ποιος τελικά έχει την ευθύνη να προσαρμοστεί; Ο πολίτης στις αυξήσεις; Ο συνταξιούχος στη μείωση της αγοραστικής του δύναμης; Ο εκπαιδευτικός στο κόστος μετακίνησης; Ο νέος στη συγκατοίκηση; Ο άνεργος στη μείωση των παροχών; Ή μήπως η κυβέρνηση οφείλει να προσαρμόσει τις πολιτικές της στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας; ✓ Ο ΑΝΕΡΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΤΕΜΠΕΛΗΣ» ΚΑΙ Ο ΦΤΩΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΣ» Το ίδιο πολιτικό πρόβλημα δημιουργείται όταν η ανεργία αντιμετωπίζεται περισσότερο ως ζήτημα κινήτρων του ανέργου παρά ως κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα.

Η δημόσια συζήτηση για τη διάρκεια και τη μορφή των επιδομάτων ανεργίας είναι θεμιτή.

Όμως ο άνεργος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ύποπτος τεμπελιάς.

Όπως επίσης δεν μπορεί ο πολίτης που δυσκολεύεται οικονομικά να χαρακτηρίζεται «κακομοίρης» επειδή δεν επιλέγει ένα συγκεκριμένο κόμμα.

Αυτές οι εκφράσεις δεν απαντούν στην ακρίβεια.

Δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Δεν μειώνουν τα ενοίκια.

Δεν γεμίζουν το πορτοφόλι.

Απλώς μεγαλώνουν την απόσταση ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και την κοινωνία. ✓ «ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΞΟΔΑ» Και εδώ η περίπτωση των εκπαιδευτικών είναι χαρακτηριστική.

Όταν ο εκπαιδευτικός καλείται να μετακινηθεί μακριά από τον τόπο κατοικίας του και το κόστος καυσίμων αυξάνεται, η λύση δεν μπορεί να είναι απλώς «μπείτε πολλοί μαζί στο ίδιο αυτοκίνητο». Ασφαλώς η αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων είναι πολύτιμη.

Όμως δεν μπορεί να υποκαθιστά την πολιτική ευθύνη.

Ο εκπαιδευτικός δεν ζητά προνόμιο.

Ζητά να μπορεί να υπηρετεί το δημόσιο σχολείο χωρίς η εργασία του να μετατρέπεται σε οικονομική αιμορραγία. ✓ «ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΣΥ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ» Η φράση του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη για «το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του χάσματος που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα στην κυβερνητική αυτοεικόνα και στην εμπειρία των πολιτών.

Η δημόσια υγεία δεν κρίνεται από συνθήματα.

Κρίνεται από το εάν ο ασθενής θα βρει γιατρό, από το εάν θα λειτουργήσει ένα νοσοκομείο, από το εάν υπάρχουν προσωπικό και υποδομές, από το εάν μια οικογένεια θα αισθανθεί ασφαλής όταν χρειαστεί το ΕΣΥ.

Η πολιτική επικοινωνία μπορεί να περιγράφει επιτυχίες.

Δεν μπορεί όμως να ζητά από τον πολίτη να αγνοήσει τη δική του εμπειρία. ✓ «ΤΟ ΤΖΑΜΠΑ ΠΕΘΑΝΕ» Ακόμη πιο σκληρή είναι η φράση «Το τζάμπα πέθανε», όταν χρησιμοποιείται σε μια κοινωνία όπου χιλιάδες άνθρωποι παλεύουν να πληρώσουν ενοίκιο, λογαριασμούς και βασικές ανάγκες.

Κανείς δεν ζητά «τζάμπα». Ζητά αξιοπρέπεια.

Ζητά δημόσια αγαθά που χρηματοδοτούνται από φόρους.

Ζητά υγεία, παιδεία, μεταφορές και κοινωνική προστασία που να λειτουργούν.

Και κυρίως ζητά μια κυβέρνηση που να αντιλαμβάνεται ότι η οικονομική δυσκολία δεν είναι προσωπική αποτυχία. ✓ Η «ΚΟΙΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Όλα αυτά συνδέονται με μια μεγαλύτερη συζήτηση για την πολιτική αλαζονεία.

Όταν ένας υπουργός απαντά σε δημοσιογράφο «μήπως έχεις πάρει κάνα μπάφο;» και αργότερα η φράση επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «πλάκα», το ζήτημα δεν είναι μόνο το χιούμορ.

Είναι ο σεβασμός στον δημόσιο διάλογο.

Όταν πολιτικοί εμφανίζονται να δικαιολογούν αντιφατικές συμπεριφορές, όταν η πολιτική ευθύνη μετακυλίεται συνεχώς στον πολίτη, όταν κάθε κοινωνικό πρόβλημα μετατρέπεται σε προσωπική υποχρέωση του καθενός να «προσαρμοστεί», τότε η κοινωνία δικαιούται να αντιδρά.

Και η φράση του κειμένου «Είναι προσβολή της κοινής νοημοσύνης» λειτουργεί ακριβώς ως πολιτική διαμαρτυρία απέναντι σε αυτή την κουλτούρα. ✓ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΕΣΥ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΟΥ» Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι πολίτες πρέπει να είναι περισσότερο προσαρμοστικοί.

Το ερώτημα είναι εάν οι κυβερνητικές πολιτικές προσαρμόζονται στις ανάγκες μιας κοινωνίας που πιέζεται.

Αν η βενζίνη ακριβαίνει, τι κάνει η Πολιτεία; Αν τα ενοίκια αυξάνονται, τι κάνει η Πολιτεία; Αν οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να μετακινηθούν, τι κάνει η Πολιτεία; Αν οι γονείς επιβαρύνονται από μεγαλύτερες αποστάσεις προς το σχολείο, τι κάνει η Πολιτεία; Αν το ΕΣΥ αντιμετωπίζει προβλήματα, τι κάνει η Πολιτεία; Αν ο νέος δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι, τι κάνει η Πολιτεία; Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν. ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ. ΖΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η κριτική δεν στρέφεται εναντίον ενός προσώπου ή μιας ατυχούς φράσης.

Στρέφεται απέναντι σε μια αντίληψη που κινδυνεύει να μετατρέψει τα συλλογικά προβλήματα σε ατομικές ευθύνες.

Ο πολίτης δεν θέλει να ακούει ότι πρέπει να περπατήσει περισσότερο.

Ούτε ότι πρέπει να συγκατοικήσει.

Ούτε ότι πρέπει να πάρει λεωφορείο.

Ούτε ότι πρέπει να μοιράζεται το αυτοκίνητο.

Ούτε ότι πρέπει απλώς να «προσαρμοστεί». Θέλει να ξέρει εάν η Πολιτεία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες αξιοπρεπούς ζωής.

Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι αν ο πολίτης μπορεί να προσαρμοστεί.

Το πρόβλημα είναι πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει.

Και σε μια δημοκρατία, όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι η εξουσία δεν ακούει, έχουν το δικαίωμα να το πουν δυνατά. Όχι επειδή αρνούνται την πραγματικότητα. Αλλά ακριβώς επειδή τη ζουν κάθε μέρα. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους