Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ✓ ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η «ΚΟΙΝΗ» ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη είναι αναμφίβολα μία από τις σημαντικότερες συζητήσεις της εποχής μας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρόσφατη εβδομαδιαία ανασκόπησή του, έθεσε το ζήτημα της ανάγκης ρύθμισης της τεχνητής νοημοσύνης, υποστηρίζοντας ότι χρειάζονται κανόνες, θεσμοί, εποπτεία και διεθνής συνεργασία, ώστε η τεχνολογική πρόοδος να υπηρετεί τον άνθρωπο.

Είναι όμως εξίσου σημαντικό να υπάρχει μια δεύτερη συζήτηση: όχι μόνο για το πώς θα ρυθμίσουμε την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά και για το πώς θα προστατεύσουμε την κοινή λογική στον δημόσιο λόγο.

Γιατί η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται μόνο στους μεγάλους θεσμούς.

Δοκιμάζεται καθημερινά στον τρόπο με τον οποίο κυβερνητικοί αξιωματούχοι μιλούν στους πολίτες, εξηγούν τις πολιτικές τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων και των πράξεών τους. ✓ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Όταν ένας πολιτικός χρησιμοποιεί απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για πολίτες που διαφωνούν μαζί του, όταν μια κοινωνική δυσκολία αντιμετωπίζεται με ειρωνεία ή όταν μια αμφιλεγόμενη δήλωση επιχειρείται εκ των υστέρων να παρουσιαστεί ως «αστείο», το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό.

Είναι ζήτημα πολιτικής κουλτούρας.

Ο πολίτης που δυσκολεύεται να πληρώσει το ρεύμα, τη βενζίνη, το ενοίκιο ή το σούπερ μάρκετ δεν ζητά να του εξηγήσουν ότι «δεν βλέπει σωστά την πραγματικότητα». Ζητά πολιτικές απαντήσεις.

Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι η περιφρόνηση.

Το ίδιο ισχύει για κάθε κυβέρνηση και κάθε κόμμα.

Η εξουσία οφείλει να θυμάται ότι η κοινωνία δεν είναι ακροατήριο που χειροκροτεί.

Είναι ο τελικός κριτής της πολιτικής. ✓ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΔΕΝ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Η συνεχής προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης μιας προβληματικής δήλωσης μπορεί προσωρινά να περιορίσει τις εντυπώσεις, δεν μπορεί όμως να εξαφανίσει το πολιτικό ερώτημα.

Όταν συσσωρεύονται περιστατικά που προκαλούν αντιδράσεις, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ότι «παρεξηγήθηκαν», ότι «έγινε πλάκα» ή ότι «δεν εννοούσε αυτό». Η πολιτική απαιτεί καθαρό λόγο και ανάληψη ευθύνης.

Και εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην επικοινωνία και την πολιτική.

Η επικοινωνία προσπαθεί να διαχειριστεί την εικόνα.

Η πολιτική πρέπει να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα.

Αυτό αφορά πρωτίστως την κυβέρνηση, αλλά αφορά και την αντιπολίτευση.

Κανένας πολιτικός χώρος δεν δικαιούται να θεωρεί την κοινωνία δεδομένη. ✓ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛ.Α.Σ. ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Alexis Tsipras . Η επιστροφή του Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν έγινε σε πολιτικό κενό.

Ο ίδιος έχει υποστηρίξει ότι επέστρεψε επειδή θεωρούσε πως υπήρχε ανάγκη να δημιουργηθεί ένας εναλλακτικός πόλος σε ένα πολιτικό σύστημα που, κατά την άποψή του, είχε χάσει την ισορροπία του.

Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό ενδιαφέρον της νέας κατάστασης.

Δεν αρκεί να ρωτάμε αν ένας νέος φορέας έχει οργανωτική υπόσταση, στελέχη ή δημοσκοπική δυναμική.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι εάν μπορεί να εκφράσει κοινωνικές ανάγκες που σήμερα αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται επαρκώς. ✓ ΤΟ «ΕΜΕΙΣ Ή ΚΑΝΕΙΣ» ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΘΗΜΑ Το σύνθημα «εμείς ή κανείς» έχει προκαλέσει συζητήσεις ακριβώς επειδή συμπυκνώνει μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη: ότι η αλλαγή προϋποθέτει έναν ισχυρό και συνεκτικό πολιτικό φορέα.

Η άλλη ανάγνωση είναι ότι μια δημοκρατική εναλλακτική δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσα από αποκλεισμούς και λογικές πολιτικής μοναδικότητας.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της συζήτησης. Η ΕΛ.Α.Σ. παρουσιάζει τον εαυτό της ως νέα πολιτική πρόταση, με οργανωτική συγκρότηση, πρόγραμμα και σαφή προσανατολισμό. Στη Θεσσαλονίκη παρουσίασε το «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης», θέτοντας στο επίκεντρο αλλαγές στο παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο της χώρας.

Το εάν αυτή η πρόταση μπορεί να πείσει ευρύτερα την κοινωνία δεν θα το αποφασίσουν οι κομματικοί μηχανισμοί, ούτε οι αρθρογράφοι, ούτε οι δημοσκοπήσεις.

Θα το αποφασίσουν οι πολίτες. ✓ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις πράγματι καταγράφουν τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ. σε ισχυρή θέση μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σημερινή εικόνα αποτελεί εκλογικό αποτέλεσμα ή προεξοφλεί το μέλλον.

Για παράδειγμα, δημοσκόπηση της Pulse στις 16 Σεπτεμβρίου κατέγραψε τη ΝΔ στο 26,5% και τον Τσίπρα στο 15% στην πρόθεση ψήφου.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία είναι ότι η παρουσία της ΕΛ.Α.Σ. έχει ήδη δημιουργήσει μια νέα συνθήκη ανταγωνισμού στον χώρο της αντιπολίτευσης.

Και αυτή η συνθήκη υποχρεώνει όλους να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους. Το ΠΑΣΟΚ καλείται να αποσαφηνίσει τον δικό του δρόμο. Η Αριστερά καλείται να επανεξετάσει τα αίτια της προηγούμενης κρίσης της.

Η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που διεκδικεί διαφορετική πολιτική κατεύθυνση. ✓ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Ο ίδιος ο Τσίπρας έχει δηλώσει ότι ο στόχος του δεν είναι ένα συγκεκριμένο δημοσκοπικό ποσοστό, αλλά η «πολιτική αλλαγή και η αλλαγή πολιτικής». Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο κρίσιμο σημείο της σημερινής συζήτησης.

Γιατί η κοινωνία δεν χρειάζεται απλώς εναλλαγή προσώπων.

Χρειάζεται να γνωρίζει τι ακριβώς θα αλλάξει.

Πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια; Πώς θα ενισχυθούν οι μισθοί; Πώς θα στηριχθεί η δημόσια υγεία; Πώς θα αντιμετωπιστεί το στεγαστικό; Πώς θα λειτουργήσει πραγματικά η δικαιοσύνη και η λογοδοσία; Πώς θα αποκτήσει η χώρα παραγωγικό μοντέλο που δεν θα στηρίζεται αποκλειστικά στην κατανάλωση και στον τουρισμό; Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν. ✓ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ Η πολιτική αντιπαράθεση δεν πρέπει να μετατρέπεται σε διαγωνισμό προσβολών.

Ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση κερδίζουν όταν η δημόσια συζήτηση διολισθαίνει στην απαξίωση.

Η κοινωνία χρειάζεται κάτι διαφορετικό: πολιτικούς που ακούν, εξηγούν, τεκμηριώνουν και λογοδοτούν.

Και εδώ η κριτική περί «κοινής νοημοσύνης» αποκτά ευρύτερη σημασία.

Ο πολίτης δεν ζητά το αλάνθαστο.

Ζητά ειλικρίνεια.

Δεν ζητά πολιτικούς που δεν κάνουν λάθη.

Ζητά πολιτικούς που αναγνωρίζουν τα λάθη τους.

Δεν ζητά θαύματα.

Ζητά σχέδιο. ✓ Η ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ Η σημερινή συγκυρία έχει, επομένως, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: η πολιτική αντιπαράθεση ξαναγίνεται ανοιχτή.

Η κυβέρνηση υπερασπίζεται τη δική της πορεία.

Η αντιπολίτευση αναζητά νέες ισορροπίες. Η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να συγκροτήσει έναν νέο πολιτικό πόλο. Το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί τον δικό του χώρο.

Οι πολίτες παρακολουθούν, συγκρίνουν και αξιολογούν.

Αυτό είναι η δημοκρατία.

Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, το σημαντικότερο δεν είναι να αποφασίσουμε από πριν ποιος «δικαιούται» να κυβερνήσει.

Είναι να απαιτήσουμε από όλους να παρουσιάσουν καθαρά τι προτείνουν και να κριθούν γι’ αυτό.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να χρειάζεται ρύθμιση.

Η πολιτική όμως χρειάζεται κάτι ακόμη πιο παλιό και πιο ανθρώπινο: λογοδοσία, αυτοσυγκράτηση, σοβαρότητα και σεβασμό στον πολίτη.

Γιατί τελικά η κοινωνία δεν ζητά πολιτικούς που θα της εξηγούν ότι δεν καταλαβαίνει.

Ζητά πολιτικούς που θα καταλαβαίνουν τι περνά η ίδια.

Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική δοκιμασία της νέας πολιτικής εποχής: όχι ποιος φωνάζει περισσότερο, αλλά ποιος μπορεί να πείσει με πρόγραμμα, επιχειρήματα, συνέπεια και πράξεις. Η τελική κρίση, όπως πάντα στη δημοκρατία, ανήκει στους πολίτες. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους