Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σε τεντωμένο σχοινί» Ένα σύντομο κριτικό σημείωμα για τη νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Φαλαγκάρα Φυλλομετρώ για πολλοστή φορά την, προσφάτως εκδοθείσα, ποιητική συλλογή του Νίκου Φαλαγκάρα.

Από την πρώτη κιόλας ανάγνωση ένοιωσα αυτή τη μοναδική αίσθηση που έχει κανείς όταν διαβάζει κάτι που τον συνεπαίρνει και κοντοστέκεται πάνω στην ανοιχτή σελίδα για να μοιραστεί με τον συγγραφέα εκείνες τις «άρρητες» σκέψεις του, αυτές που «γλιστρούν κρυπτόμενες» πίσω από τις λέξεις.

Η ποίηση, γράφει ο Λειβαδίτης, είναι σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα, σ’ ένα πρόσωπο που άξαφνα πέθανε, κι εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε.

Μία εκ βαθέων εξομολόγηση είναι και η ποίηση του Νίκου.

Ένας βαθύς αναστοχασμός, μία «χαμηλότονη κραυγή» υπαρξιακής αγωνίας.

Στα ποιήματά του ο Νίκος παλεύει, αναμετριέται με την πνιγηρή αίσθηση της ματαιότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, με τη φθορά που επιφέρει ο αδυσώπητος χρόνος, με τη συνεχή διάψευση των ελπίδων, των προσδοκιών και των οραμάτων, με την αλλοτρίωση της καθημερινότητας, την απώλεια, το φόβο της μοναξιάς, τη λήθη, τη νοσταλγία και την επίμονη ανάγκη να διατηρήσει ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης. «Όχι, δε μετανιώνω που επένδυσα όλες τις αυταπάτες μου στο χρηματιστήριο των διαψεύσεων.

Θα τις είχε εξανεμίσει ο υψηλός πληθωρισμός της ματαιότητας» (ΔΕ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ) Ίσως ένα από τα καλύτερα ποιήματα της συλλογής, όπου με βαθιά συμπυκνωμένο λόγο διατρανώνει την επιθυμία του να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες του απέναντι στη λήθη και στη διάψευση, που επιβάλλει σχεδόν αναπόδραστα, ένας συνεχώς μεταβαλλόμενος, ρευστός κόσμος. «Κάθε πρωί, σαν τους εργάτες της καθαριότητας, μαζεύω με υπομονή τις ματαιωμένες ελπίδες, για να μη σκοντάφτουν πάνω τους οι ανύποπτοι διαβάτες.

Αν και το ξέρω πως είναι μάταιο, αφού και το επόμενο πρωί πάλι εκεί θα βρίσκονται, εγώ θα επιμείνω.

Τουλάχιστον δεν κλείνω τα μάτια μπροστά στην ασέβεια» (ΟΙ ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ). Ενάντια στην κυρίαρχη και πνιγηρή αίσθηση της ματαιότητας, ο ποιητής αναδεικνύει την ανάγκη να υπερασπιστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να αντισταθεί στην χαμέρπεια έστω και αν είναι πεισμένος πως δεν υπάρχει ελπίδα. «Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου» γράφει ο Ρίτσος στην «Ελένη». Στους στίχους αυτός αποτυπώνεται με εξαιρετική ενάργεια η προβληματική που χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής δουλειάς του Νίκου Φαλαγκάρα.

Στον ίδιο θεματικό άξονα κινείται και το παρακάτω ποιήμα το οποίο αξίζει να περιληφθεί σ’ αυτή τη σύντομη αναφορά μας. «Απ’ όσα γεφύρια έχτισα δε στέριωσε κανένα.

Δεν είναι που δεν έβαζα όλη τη μαστοριά μου, είναι που τη θυσία μου την παίρνει το ποτάμι» (ΑΠ’ ΟΣΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΕΧΤΙΣΑ) Θεωρώ τη συγκεκριμένη ποιητική δουλειά του Νίκου Φαλαγκάρα, ως την πληρέστερη από τις μέχρι τώρα δημοσιεύσεις του.

Ο λόγος του ώριμος, πυκνός, μεστός, ουσιαστικός, αρκούντως στοχαστικός με έκδηλες τις κοινωνικές αναφορές, βαθιά εξομολογητικός και ειλικρινής, χωρίς παράταιρους λυρισμούς και περιττούς ναρκισσισμούς, εκφράζει την υπαρξιακή ανάγκη του να μπορεί να μετεωρίζεται πάνω από το κενό κατανικώντας το φόβο της πτώσης. «Τι κι αν έμαθα να βαδίζω σε τεντωμένο σκοινί; Τον φόβο πως από στιγμή σε στιγμή κινδυνεύω να βρεθώ στην άβυσσο δεν τον συνήθισα.

Και δεν ξέρω αν φταίει το τεντωμένο σκοινί ή το πεπρωμένο μου να βαδίζω σε τεντωμένο σκοινί» (ΒΑΔΙΖΩ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΚΟΙΝΙ) Kostas Paschalis 🖊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους