Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ένας μήνας με το Ολγί" Σήμερα γιορτάζω ένα μήνα από τότε που ήρθα στο σπίτι μου. Εγώ,ο Μιμάκος ο Παπαϊωάννου.

Ενας αεκτζης γατούλης, που μοιάζει με τον κύριο Βάργκα και που περιμένει επίσημη πρόταση από τον κύριο Νίκολιτς να αναλάβει τη θέση του σέντερ φορ.

Και λέω "στο σπίτι μου", γιατί όταν με βρήκαν, ζούσα κάτω από μία λαμαρίνα στην οδό Μεσογείων.

Έχω καταφέρει σπουδαία πράγματα αυτόν τον ένα μήνα.

Έχω σκοτώσει την γλάστρα της φωτογραφίας.

Και το δέντρο.

Έχω αγαπήσει πολύ το ζαμπόν, ΑΑΑΑΧ,ΤΟ ΖΑΜΠΟΝ, ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΖΑΜΠΟΝ! Έχω γνωρίσει τον μπαμπά μου, δηλαδή τον Αδυσώπητο.

Ο οποίος με αρνείται διαρκώς κι ο Αστραπογιαννουλης, που είναι διανοούμενος και ΚΚΕ Εσωτερικού λέει "η ιστορία του Κάφκα με τον πατέρα του επαναλαμβάνεται, πλέον,ως φάρσα". Αλλά εγώ τον αγαπάω τον Αδυσώπητο, τον μπαμπά μου.

Κι ας μου λέει το Ολγί ότι του έχω πρήξει τον πάπαρο! Τον αγαπάω τόσο πολύ, που μια φορά που το Ολγί τον έκλεισε καταλάθος στην βεράντα, άρχισα να κλαίω πάρα πολύ και να κουτουλάω το τζάμι κι έτσι κατάλαβε η άλλη η αφερεγγυα πως έχουμε απώλεια! Και το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει; Zoomies κάθε μέρα το ξημέρωμα.

Γιατί πιο πολύ από όλους μέσα σε αυτό το σπίτι αγαπώ το Ολγί μου.

Και θέλω να παίρνω τα παιχνίδια μου στο κρεβάτι που κοιμάται και να παίζω μόνο εκεί! Της πηγαίνω φελιζολ, μανταλάκια, ένα λούτρινο ποντίκι και γελάει, αλλά μια φορά της πήγα ένα ουπα με ένα καρφί και είπε "ΙΙΙΙΙΙ, είσαι εντελώς βλαμμένος γατούλης;". Και το πέταξε.

Τέλος πάντων.

Χρόνια πολλά σε εμένα, στον μπαμπά μου τον Αδυσώπητο, στον διανοούμενο θείο Αστραπογιαννουλη, αλλά κυρίως στο Ολγί μου. Που δεν κοιμάται πολύ καλά από τότε που ήρθα και μας έχει ανησυχήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους