Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ Το πιο επώδυνο και εξοργιστικό κομμάτι ενός διαζυγίου δεν αφορά τη συντροφική σχέση που έληξε.

Ό,τι κι αν έγινε σε ένα ζευγάρι, ακόμα κι αν υπήρξε βία ή απιστία, έχει τελειώσει.

Αργά ή γρήγορα, με ή χωρίς ψυχοθεραπεία (προτιμότερο το δεύτερο για σωστή επούλωση), τα τραύματα θα κλείσουν και η εμπειρία θα αποτελεί παρελθόν.

Το πιο τραυματικό στοιχείο αφορά τα παιδιά.

Είναι τρομερά επώδυνο να βλέπεις για χρόνια ολόκληρα τα παιδιά σου να συνεχίζουν να δέχονται βία από τον / την πρώην σύζυγο, ή να στερούνται όσα δικαιούνται και αξίζουν, επειδή ο άλλος τσιγκουνεύεται χρόνο, κόπο και χρήμα για τα παιδιά του.

Όταν τα αντιμετωπίζει σαν βάρος, αγγαρεία, με το χρονόμετρο στο χέρι, επειδή θεωρεί ότι οι υποχρεώσεις του απέναντί τους είναι ελάχιστες και ουσιαστικά ότι κάνει χάρη στον άλλο γονιό να ασχολείται με τα ίδια του τα παιδιά.

Να τους παρακαλάς ακόμα και για τα γενέθλια και τις γιορτές τους, να προσπαθεί να "κόψει" ώρες μαζί τους γιατί έχει πάντα άλλες "υποχρεώσεις". Και να τα λέει και μπροστά τους όλα αυτά.

Πώς να εξηγήσεις σε ανήλικα παιδιά αυτά τα πράγματα; Γιατί ακόμα κι αν δε θέλεις να πεις τίποτα, τα παιδιά δεν είναι χαζά.

Βλέπουν, ακούνε και συγκρίνουν.

Πώς για σένα είναι απόλυτη προτεραιότητα και για τον άλλο γονιό παραλειπόμενα που εμποδίζουν την πλήρη ανεξαρτησία του.

Βλέπουν πώς φέρονται κι άλλοι μπαμπάδες και άλλες μαμάδες στα δικά τους παιδιά.

Αν τον / την δικαιολογήσεις, τα παιδιά θα ρίξουν το φταίξιμο γι' αυτή την αφύσικη κατάσταση στον εαυτό τους κι η ήδη τραυματισμένη από αυτή τη συμπεριφορά αυτοεκτίμηση τους θα πιάσει πάτο.

Στα παιδιά μας οφείλουμε ειλικρίνεια.

Χωρίς απαραίτητα όλες τις άσχημες λεπτομέρειες που δεν άκουσαν ή δεν είδαν.

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε περίπου ότι "τόσα μπορεί ως γονιός", όχι πρακτικά, συναισθηματικά.

Κι ότι οπωσδήποτε δε φταίνε τα ίδια γι' αυτό.

Παράλληλα, ότι δεν είναι όλοι οι άντρες ή γυναίκες έτσι - γιατί οι σχέσεις με το φύλο του τραυματικού γονιού συνήθως διαταράσσονται επίσης - κι αν είναι δυνατόν τους προσφέρουμε υγιείς παρουσίες από το φύλο του.

Αναγκάζεσαι τελικά να διαχειριστείς τον δικαιολογημένο σου πόνο και τη δικαιολογημένη σου οργή όσο καλύτερα μπορείς.

Με υπομονή, αυτοέκφραση και μια πολλαπλάσια αγάπη και αφοσίωση, ελπίζοντας να κλείσεις πληγές και να μη μείνουν στα παιδιά σου μόνιμα τραύματα. Λουίζα Θεοφάνους Εγγεγραμμένη Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους