Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Κληρονομιά της Σιωπής Η επαρχία κουβαλάει συχνά μια βαθιά, δομική αντίφαση.

Από τη μία πλευρά προβάλλει τη γραφικότητα, τη ζεστασιά των ανθρώπων της και την αίσθηση μιας αγνής κοινότητας.

Από την άλλη, πίσω από την ειδυλλιακή βιτρίνα και τις γιορτινές πλατείες, κρύβει έναν ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, τη βολική σιωπή και την ανοχή απέναντι στην αδικία.

Το πιο απογοητευτικό, ωστόσο, είναι η στάση της νέας γενιάς.

Θα περίμενε κανείς ότι οι νέοι άνθρωποι, έχοντας ταξιδέψει, σπουδάσει και αποκτήσει επιστημονικά εφόδια, θα έσπαγαν αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Θα γίνονταν η φωνή της δικαιοσύνης, ανατρέποντας τις παλιές νοοτροπίες της συγκάλυψης και του «νόμου της σιωπής». Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο.

Οι τίτλοι σπουδών και τα πτυχία δεν στάθηκαν αρκετά για να ξεριζώσουν τα κληρονομημένα ελαττώματα των γονιών τους.

Αντίθετα, η νέα γενιά κληρονόμησε αυτούσια την ίδια υποκρισία, την ίδια απάθεια και τον ίδιο κυνισμό απέναντι σε όποιον απειλεί την ισορροπία τους.

Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα η βαρβαρότητα δεν εκφράζεται πρωτόγονα.

Εκφράζεται με εκλεπτυσμένο τρόπο, αποδεικνύοντας πώς η δημόσια αρετή και η ιδιωτική βαρβαρότητα μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια ανάσα.

Οι ακαδημαϊκές γνώσεις και η κοινωνική επιφάνεια δεν χρησιμοποιούνται για να διορθώσουν το κακό, αλλά για να το εκλογικεύσουν και να το νομιμοποιήσουν.

Η μόρφωση γίνεται το τέλειο φίλτρο για να ξεπλύνουν την προσωπική τους ευθύνη, δείχνοντας ότι η ηθική σήψη δεν είναι θέμα έλλειψης παιδείας, αλλά μιας συνειδητής επιλογής να προστατευτεί το «τοπικό συμφέρον» εις βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Αυτή η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή και ο φόβος της περιθωριοποίησης μετατρέπουν τους νέους σε άγρυπνους φρουρούς της συλλογικής υποκρισίας.

Η απάθεια γίνεται το κοινό τους σημείο αναφοράς και οι σχέσεις τους βασίζονται σε μια συμφωνία συνενοχής.

Κοιτάζονται στα μάτια, ξέρουν πολύ καλά τι κρύβεται κάτω από το χαλί, αλλά συνεχίζουν να προσποιούνται, συνεχίζουν να διοργανώνουν μαζί τα πανηγύρια και γίνονται οι ίδιοι οι δεσμοφύλακες μιας σαπίλας που απλώς άλλαξε γενιά. Υ.Γ. Πίσω από την ηλιόλουστη γραφικότητα της πέτρας, η νέα γενιά δεν έφερε το φως· απλώς έμαθε να κλείνει τα μάτια με περισσότερη κομψότητα. Υ.Γ. 2: Η αγάπη τους για τον τόπο αποδεικνύεται το πιο βολικό άλλοθι.

Ονομάζουν «προστασία του τόπου» αυτό που στην πραγματικότητα είναι η θωράκιση της δικής τους βολής. https://www.facebook.com/share/p/1DnsCyhmNb/ https://www.facebook.com/share/p/1DncX4g6Yk/ Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους