Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προχθές το βράδυ, στο αχανές κοίλο του ΟΑΚΑ, ενενήντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι ανάσαιναν στον ίδιο ρυθμό.

Στο στάδιο όπου οι κερκίδες συνήθως χωρίζονται σε αντίπαλα χρώματα, για λίγες ώρες υπήρξε μία και μόνη κερκίδα.

Κι όμως, την επομένη, οι αυτόκλητοι τιμητές της καλαισθησίας έσπευσαν να ακονίσουν τις γραφίδες τους ή, όπως αρμόζει στην εποχή, τα πληκτρολόγια, για να ντύσουν την κακεντρέχεια, ίσως και τον φθόνο, με τον μανδύα των εκλεπτυσμένων αισθητικών κριτηρίων.

Η κριτική είναι δικαίωμα αναφαίρετο· η χλεύη, όμως, είναι η κατάχρησή του.

Οι επικριτές της μοιάζουν να έχουν μαθητεύσει, χωρίς να το ξέρουν, στον Παυσανία του πλατωνικού "Συμποσίου", ο οποίος διέκρινε την Ουράνια από την Πάνδημη Αφροδίτη και φόρτωσε τη δεύτερη με την υποψία του χυδαίου.

Λησμονούν τον άλλον Παυσανία, τον περιηγητή, που μας πληροφορεί ότι ο Θησέας, όταν συνένωσε τους δήμους της Αττικής σε μία πόλη, καθιέρωσε τη λατρεία της Πάνδημης Αφροδίτης και της Πειθούς.

Πάνδημο, λοιπόν, δε σημαίνει ευτελές· σημαίνει εκείνο που ανήκει σε ολόκληρο τον δήμο.

Με αυτή την αρχική, ευγενή σημασία της λέξης, η Άννα Βίσση είναι πάνδημη.

Οι επικριτές της απλώς διάλεξαν τον λάθος Παυσανία.

Σε μισό και πλέον αιώνα καλλιτεχνικής διαδρομής, δεν προσέβαλε ποτέ το κοινό της.

Δεν το αντιμετώπισε με την έπαρση της ντίβας που περιφρονεί όσους την ανέδειξαν, ούτε με τους ακκισμούς εκείνων που θεωρούν το χειροκρότημα οφειλόμενο φόρο.

Στάθηκε απέναντί του με αιδώ, τη λέξη των αρχαίων για τη σεμνή ευλάβεια πρός τους άλλους.

Κι εκείνο της ανταπέδωσε μιά πίστη αδιάβρωτη από τον χρόνο.

Τραγούδησε τα πάντα: από σπουδαία, μεστά τραγούδια ως την ξέγνοιαστη πόπ και το λαϊκό της καθημερινής λαχτάρας.

Και τα απέδωσε όλα με την ίδια αξιοπρέπεια και χωρίς εκπτώσεις.

Ο πιό ανάλαφρος στίχος, περνώντας από τη φωνή της, αποκτά βάθος και βάρος, και το εφήμερο ρεφρέν γίνεται μιά μικρή εξομολόγηση.

Μεγάλη ερμηνεύτρια δεν είναι εκείνη που καταδέχεται μόνο το "υψηλό" υλικό· είναι εκείνη που αναδεικνύει το ταπεινό, αποκαλύπτοντας μέσα του μιά απρόσμενη ομορφιά.

Ποτέ δε δίχασε το κοινό της, ποτέ δεν πολιτικοποίησε την τέχνη της.

Δεν έκανε τη σκηνή άμβωνα ούτε το τραγούδι παραταξιακό λάβαρο· δε ζήτησε από κανέναν πιστοποιητικό φρονημάτων για να του ανοίξει την καρδιά της.

Σεβάστηκε τους ακροατές της ως ανθρώπους ώριμους και ελεύθερους, όχι ως ποίμνιο πρός κατήχηση ούτε ως εκλογική πελατεία πρός στρατολόγηση.

Άν η τέχνη της είναι πολιτική, είναι μόνο με την αρχαία σημασία της λέξης: αφορά την πόλη ολόκληρη, όχι μιά μερίδα της.

Σε μιά χώρα που πλήρωσε ακριβά τη διχόνοια, αυτή η εγκράτεια είναι μιά μορφή υψηλής ευγένειας.

Γι' αυτό κατάφερε να γίνει εθνική υπόθεση. Στο ΟΑΚΑ τραγουδούσαν μαζί της όσοι την πρωτάκουσαν στα νιάτα τους, όσοι μεγάλωσαν με τις επιτυχίες της κι όσοι τη γνώρισαν μόλις χθές.

Ήταν άνθρωποι που ψηφίζουν, πιστεύουν και ζούν διαφορετικά, ενωμένοι σε ένα ομόθυμο χορικό.

Γεννημένη στην Κύπρο, έγινε κοινό κτήμα ολόκληρου του ελληνισμού.

Οι τιμητές ας γράφουν· εκείνη θα εξακολουθεί να τραγουδά για όλους.

Δεν ανήκει σε καμμία παράταξη, σε καμμία συντεχνία του γούστου, σε καμμία κερκίδα. Είναι η Άννα όλων των Ελλήνων...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους