Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παντριγιά είναι ζαργιά…(του Αντώνη Κουκλινού). Η παντριγιά δε ν’ είναι εύκολη υπόθεση κ’ όπως λένε είναι ζαργιά, τη νε παίζεις κ ανε σου βγεί, εβγήκενε.

Ο άθρωπος ντακέρνει με όνειρα, ελπίδες, μα η παντέρμη η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα κι αδε βαστάς χαραχτήρα και να ‘χεις θέληση και υπομονή, η δουλειά θα σκοντάψει.

Έπαντρεύτηκενε πλουσιοπάροχα και ούλα εδείχνανε πως θα στεργιώσει το στεφάνι απου εβάλανε.

Καλοστεκούμενη η κοπελιά, ντελικάτη και καλόκαρδη.

Επρόσεχε τον εαυτό τζη και σαφή καλοσασμένη και ντυμένη τση μπενιάς.

Σα ν’ εβάλα’ ντο στεφάνι, δε ν’ άργησε να ‘ρθει και το πρώτο κοπέλι.

Ούλα καλά ως τη ν’ ώρα μα δε ν’ εβάσταξε και πολύ.

Ο ντελικανής μνιά ολιά ζωηρός, εντάκαρε να κάνει τσιριμόνιες και ότι του γυάλιζε, το καμάκωνε χωρίς να δρώνει τ’ αφτί ντου.

Μνιά του κλέφτη, δυό του κλέφτη, τρείς και κακή ντου μοίρα που λένε.

Ετονέ το πράμα δε μπομένει κρυφό και το αποτέλεσμα είναι να χωρίσουνε τα τσανάκια ντος μνιά κ’ όξω.

Η γυναίκα επόμεινε μ’ ένα κοπέλι και ο λεγάμενος να κανει τη ζωή ντου πασάς στα Γιάννενα και πέρα βρέχει.

Ιντα θα πει ένα μπουκάλι γάλα, απ’ όνομίς του, δε ν’ εγνώρισε το κοπέλι ετουτονέ.

Με χίλια βάσανα και στερήσεις, εμεγάλωσε στα χέργια τση μάνας του.

Ο λεγάμενος ‘’πατέρας’’ ετύλιξε μνιά ν’ άλλη και καλοπερνά γιατί η κυρία διαθέτει κινητά, ακίνητα και τσέπες με γερό κομπόδεμα.

Βλέπεις στη ζωή δε ν’ είναι ούλα μοιραζμένα ίσα κ’ ίσα.

Άλλος τά χει και τα σκορπά κ’ αλος εκατούρησε στο πιγάϊδι που λένε και δε σταυρώνει μεροκάματο.

Το κοπέλι από τσι κουβέντες τση μάνας του, δε βαστά κακία του γονέου κι ας φέρθηκε σκάρτα, ας μη ν’ ήδωκε δεκάρα τσακιστή στη ν’ αναθροφή ντου.

Απόφαση θέλει να μη ξανασάσεις τη ζωή σου και να τα δώσεις ούλα στο κοπέλι σου, για να μεγαλώσει να σπουδάσει και να βγεί σωστός άθρωπος στη κοινωνία και προπάντων να μη μνιάσει τ’ αφέντη ντου.

Τα κατάφερε με χίλιες δυό στερήσεις και το ντελικανιδάκι εσπούδαξε κ’ εβρήκενε και καλή δουλειά με καλά λεφτά.

Η μάνα καμαρώνει απου εστερήθηκε τη προσωπική ζωή τζη, μα σκιάς έχει ένα λεβέντη παλικάρι και καλό κοπέλι, απου τη νε κάνει χαρούμενη κ ευτυχισμένη.

Στη ζωή μπορεί να χτίζεις, να προσφέρεις, να στερείσαι, για ένα σκοπό, για ένα όνειρο και οντε ν’ είναι ώρα να βρείς το αποκούμπι σου, να ‘ρθουνε τα πάνω κάτω.

Ο ντελικανής αυτό το καλό παλληκάρι, άνοιξε τα φτερά ντου να πετάξει, από τη ν’ αγκαλιά τση μάνας του και να γνωρίσει τη ζωή.

Έβαλε στη ζωή ντου μνιά ν’ ομορφονιά κ’ ως φαίνεται έδεσε το γάϊδαρό τζη η λεγάμενη.

Από τσι πρώτες μέρες, ήτονε μπελί πως εμαγεύτηκε από τα κάλλη τζη και δε τζη χαλά χατίρι σε πράμα.

Δυό τρία χρόνια είναι στα μέσα και τα όξω τση ζωής του η κοκώνα και το πράμα δείχνει πως θα σοβαρέψει.

Σαν αποφάσισε πως αυτή τη γυναίκα θα παντρευτεί, το καμε και πράξη.

Ούτε γνώμη τση μάνας επήρε και θα μου πείς, καλά τό καμε… σ’ αυτά τα πράματα λένε πως, σα θέλει η νύφη κ’ ο γαμπρός, δε σου πέφτει λόγος όπχιος και να σαι.

Μα κι η μάνα ντου, δε ν’ είπενε ποτές τση μνιά κουβέντα άσκημη, για τη προσβάλει, αφού καλά καλά δυό φορές τη νέχει θωρώντας και βγιαστικά.

Εζήτηξε αμοναχός του, τη κοπελιά από τσ’ εδικού τση και βάλανε ντελόγω τα δαχτυλίδια.

Μόνο που η γυναίκα ετούτηνέ, δε διαθέτει άλλο πράμα, μόνο το κορμί τζη, απου το θωρεί ο ντελικανής και γυαλίζει τ’ αμάτι ντου.

Ούλα τα υπόλοιπά τζη, είναι νά χαμε να λέγαμε.

Λες και είναι μνιά καλοκουρντισμένη κούκλα, χωρίς αιστήματα και συναισθήματα.

Λένε πως οι καλοί τρόποι, χτίζουνται από το σπίτι που γενιέσαι, μα πού τζι…. Τη μάνα που μεγάλωσε με κόπους και στερήσεις ετούτο νέ το ντελικανή, την αποκαλεί κυρία, με ένα βλέμμα ψυχρό και απόμακρο.

Που να σεβαστεί και να καταλάβει πως επαέ που μπήκε, σε τούτονέ το σπίτι, επιβάλεται να σέβεται και να ευχαριστεί το Θεό απου εβρήκενε άθρωπο σωστό και τίμιο να κάμει οικογένεια.

Δυστυχώς μνιά μάνα από οικοδέσποινα, επήρε το πασαπόρτι τση νύφης, από τη πρώτη μέρα, για να καταλάβει πως είναι στην ουσία εκείνη το αφεντικό επαέ μεσα και να μαζώξει τα μπογαλάκια τζη για να μας αδειάσει τη γωνιά.

Και από το συμπεθεργιό, τα ίδια και χειρότερα… Η μάνα τση κοπελιάς, μνιά ξυπασμένη μπαστανάγλα, λες και δε ν’ ελογόστεσε τη θηγατέρα τζη, να δείξει ένα ενδιαφέρον βρε αδερφέ σε αυτή τη μάνα, έστω να τη καλέσει στο σπίτι τζη για ένα καφέ, να γνωριστούνε.

Έιναι άσκημο πράμα, να ρχεται στο σπίτι σου, να μπαίνει στη ζωή σου ένας ξένος, από το πουθενά και να σου τα κάμει ούλα χουμά κουτάλι.

Τόλμησε να πεί στο μοναχοπαίδι τζη δυό κουβέντες, σα μάνα προς γιό και δυστυχώς η πλύση εγκεφάλου τση νύφης, είναι ότι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί. -Δε θέλω ν’ ανακατώνεσαι, σ’ ότι κάνω με τη κοπελιά μου και πάρε το απόφαση, πως μ’ αυτή τη γυναίκα, θα κάμω οικογένεια και δε θέλω να μπερδένεσαι στα πόδια μας. -Παιδί μου εγω δεν σού πα να μη τη παντρευτείς..! -Σα μάνα σου, έχω όμως παράπονο, πως το γιό μου που μεγάλωσα και κατέχεις ίντα ξώθηκα για να σε κάμω άντρα τση παντριγιάς, με ίντα στερήσεις σε σπούδαξα κι εδα θωρώ να μη μου δίνεις σημασία, πάω να σου μιλήσω και είσαι όλο νευρικός, μπροσάφορμος και όλο βγιαστικός να φύγεις. -Εσύ μάνα ούλα τα θωρείς εδά παράξενα και ούλα σε πειράζουνε… η ζωή μου εδά άλλαξε και το κατέχεις πως έχω πολλά στη γκεφαλή μου να παλαίψω και δε ν’ εχω υπομονή και χρόνο να κουβεδιάζομε και να μου κάνεις παράπονα. -Παράξενο είναι γιέ μου απου ερώστησα και κοίτουμνε στο κρεβάτι πάνω από ένα μήνα ολομόναχη και δεν’ επήρε η νύφη μου ένα τηλέφωνο, να με ρωτήξει ανε θέλω ένα ποτήρι νερό, η αν έχω φάρμακα..? εσύ ολημερίς στη δουλειά έρχεσαι κουρασμένος και το κατέχω πως δε προλαβαίνεις, μα ετούτο νέ το πράμα σου φαίνεται σωστό..?? ακόμη δε ν’ εβάλετε στεφάνι, ακόμη δε με γνώρισε να πούμε δυό κουβέντες, πχιά…? Του γιού μου η αραβωνιάρα. -Απίς εβάλετε τα δαχτυλίδια, είδες ένας από το σόι τζη να σε ρωτήξει, ίντα κάνει η μάνα σου, ζεί..? επόθανε..? γη να πάρουνε ένα τηλέφωνο..??? -Ακόμη και του λόγου σου, δυό φορές ήρθες στο σπίτι κ’ απ’ αλάργω να ρωτήξεις ίντα κάνω… έτσά σ’ ανέθρεψε η μάνα σου..??? Γροικά τσι κουβέντες τση μάνας και το δικαιολογημένο παράπονο, μα απάντηση δε ν’ έχει να δώσει.

Το μόνο που το νε γνοιάζει είναι να μη στενοχωρήσει τη ‘’μπάρμπι’’ και χαλάσει το κραγιόν.

Πως αλλάζει ο άθρωπος όμως, από τη μνιά στιγμή στη ν’ άλλη.

Λες και ήπαθε μετάλλαξη ετουτοσές ο άθρωπος και από πραγιό κοπέλι και ιστάμενο, δε θωρεί μπροστά ντου τη ν’ αδικιά.

Γροικούνται πολλά για πεθερές και νύφες…. Μνιά νύφη όμως σα και τούτηνέ, καλιά να μη σου τύχει… Ο άθρωπος απου δε σέβεται, απου δε θα σου βρεθεί στα δύσκολά σου και δε σηκώνει τα μάθια τση ψυχής του να σε ξανοίξει και να σου πεί ένα καλό λόγο, καλιά να λείπει.

Η σωστή γυναίκα που μπαίνει νύφη, σ’ ένα σπίτι, οφείλει να σέβεται και να βαστά την υπόλυψή τζη, να μη προσβάλει το θεσμό της οικογένειας, στο πχιό απλό και λογικό.

Τη μάνα του αθρώπου που αποφάσισες να βάλεις στεφάνι και να ζήσεις μαζί ντου, την αποκαλείς ΜΑΝΑ..!!! Και δεν την αποκαλείς απλά, πρέπει να το αισθάνεσαι.

Είναι ανεπίτρεπτο να την αποκαλείς κυρία, είναι ότι χειρότερο και προσβάλει κ εσένα την ίδια.

Δεν έχεις το δικαίωμα να αποκόψεις, το γιό από τη μάνα, που λόγω αδυναμίας του χαρακτήρα ντου, δεν το βλέπει δυστυχώς και το εκμεταλεύγεσαι με το χειρότερο τρόπο.

Να κατέχεις ένα πράμα… Το πιθάρι με το μέλι, δε βαστά πολύ καιρό…. Το καλλίγραμο κορμί σου δε θα τόχεις σαφή να σε βγάνει στ’ ανοιχτά.

Θα κάμεις οικογένεια και θα χρειαστείς βοήθεια, γιατί πέρα απ’ το βρακί σου, δε φαίνεται να σ’ απασχολεί άλλο πράμα.

Στη ταυτότητα τσ’ αθρωπχιάς μας, βάνομε τη μούρη μας κι όχι το πισινό μας (με το συμπάθιο). Τα ίδια μυαλά βαστάτε πολλές από τσι σημερινές υποψήφιες νύφες και τα θωρούμενε κάθα μέρα τα ξέτελά σας.

Έχετε χρέος να δείξετε καλή διαγωγή και να βαστάτε ισορροπίες σε μνιά οικογένεια.

Θες δε θες κοπελιά, είναι μάνα σου και οφείλεις να προσέχεις τη συμπεριφορά σου.

Η μάνα που μεγαλώνει τη θηγατέρα τζη, έχει χρέος να τση μάθει τρόπους, γιατί από κόρη, μνιά μέρα θα γενεί κ αυτή μάνα και πεθερά αργότερα.

Η κοπελιά απου βάφεται από τα δώδεκα και ντύνεται με ‘’ξέκωλα’’ δε φταίει αυτή.

Το πχιός φταίει δε θέλει και πολύ σκέψη.

Ο ντελικανής απου δε σηκώνει μύγια το σπαθί ντου, από το κύρη ντου έμαθε ετούτες σας τσι μαγκές και σαν έρθει η ώρα ντου να κάμει οικογένεια, η ζαργιά γη θα βγάλει εξάρες γη ασσόδια…. Αυτά θα γίνουνται δυστυχώς, οντε θα κάνει ο καθένας τση κεφαλής του μέσα σ’ ένα σπίτι απου δε ν’ υπάρχει σεβασμός και κουμάντο.

Ούλοι χρειάζουνται χαλινάργια, από το πλιά μικιό σάμε το πλιά μεγάλο.

Χαλινάργια στη συμπεριφορά μας λοιπόν, όχι στη σκέψη μας….!!! Για να μη παρεξηγηθώ από μνιά πάρτε προοδευτικούς..!!!! Καλημέρα σας και πάντα αγάπη…..αντώνης κουκλινός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους