Δεν είναι μόνο οι συναυλίες, τα δρώμενα, οι παραστάσεις. Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να δει αυτούς τους καλλιτέχνες μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, οι περισσότεροι όλο το καλοκαίρι περιόδευαν σε όλη την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι μόνο το σουβλάκι, οκ κι ας είναι το πιο νόστιμο που έχω φάει ποτέ, δεν είναι οι φτηνές μπύρες, το χατσαπούρι, οι λουκουμάδες.

Καλό φαγητό έχει αυτή η χώρα.

Δεν είναι μόνο οι συζητήσεις, οι ομιλίες, τα συνθήματα.

Υπάρχει ένα κίνημα που ζει κάθε μέρα, δε περιορίζεται σε επετείους και γιορτές.

Δεν είναι μόνο οι πάγκοι, τα βιβλία, τα μνημεία, τα αφιερώματα.

Υπάρχουν μουσεία, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, που κάνουν μοναδική δουλειά όλον τον χρόνο.

Είναι πρώτα και κύρια αυτή η αίσθηση, σα να άνοιξες κρυφά το ψυγείο και να πήρες μια κουταλιά από το παγωτό, που ακόμα δεν έχει παγώσει καλά, είναι σα να κρυφοκοίταξες μέσα από τις ρωγμές τον κόσμο που ονειρεύεσαι, είναι σα να περπατάς στους δρόμους, σα να στέκεσαι στα μπαλκόνια, σα να βρίσκεσαι στο σκηνικό που έπλασε ο Γιάννης Ρίτσος στο «Σκέψου η ζωή». Λες δυνατά τη λέξη «σύντροφος» και δεν είσαι μόνος κι αγαλλιάζουν οι καρδιές που τόσο αγάπησαν και σαπίζουν οι σφαίρες που τις σκότωσαν.

Περπατάς ανάμεσα στα σημειώματα αυτών που σκοτώθηκαν με το κεφάλι περήφανο και την γροθιά υψωμένη, βαδίζεις ανάμεσα σε πεσμένα γαρύφαλλα, σε φωτογραφίες που σου μιλάνε, σε σημειώματα που ζητάνε εκδίκηση ονείρων, που πλημμυρίζουν με την ανώτερη εκδοχή αγάπης, την αγάπη που βαφτίζεται στη θυσία και κάνει τον θάνατο ζωή.

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο και τα κελιά μας σπάνε κι οι αλυσίδες κόβονται.

Είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο, κλαμένες ματιές που συναντιούνται κι ύστερα ασυνείδητα σχεδόν γίνεται συλλογικό, δεν ξεχωρίζει ο ζωντανός από τον νεκρό, ο ήρωας από τον θαυμαστή του, είμαστε όλοι μια τάξη, ένα ποτάμι φουσκωμένο, η οργή, μα και τα όνειρα, του λαού.

Βρίσκεσαι ανάμεσα σε φωτεινούς ανθρώπους, λαϊκούς, προλετάριους και διανοούμενους, μα όχι ελίτ, όχι σοφολογιότατους, όχι από αυτούς που τραγουδάνε για να ξεχωρίζουν, αδερφέ μου, απ’ τον κόσμο.

Αλλάζει η νοοτροπία, τα νεύρα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους γίνονται ευγενικά χαμόγελα, το άγχος γίνεται ενθουσιασμός, η πίεση γίνεται καλοσύνη.

Αλλάζει εντός μου ο ρυθμός του κόσμου.

Το έξω ορίζει το μέσα, όχι το ανάποδο.

Στάζει ο ουρανός αλληλεγγύη κι ανθρωπιά.

Η τέχνη γίνεται βιωματική, ο πολιτισμός δικός μας, τα έργα του ανθρώπου, σε κάθε εκδοχή τους, σου δίνουν το χέρι και σε τραβάνε σε μια πορεία για τον ουρανό.

Χωρίς μεταφυσική, χωρίς υπαρξιακό μπαρόκ, μια τέχνη που γεννήθηκε μέσα από τον άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίζει και φτάνει εκεί που ο ψαράς γράφει τα ποιήματα.

Γιατί πια η τέχνη ανήκει σε όλους.

Κι όπως ο καθένας εδώ σφυρηλατείται για να γίνει ήρωας, πλάθεται και για να γίνει καλλιτέχνης.

Γιατί όλα αυτά τα ωραία θα ‘ναι δικά μας.

Περπατάς ξανά και ξανά με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού, ανακαλύπτεις τον κόσμο ξανά, καθετί σου μοιάζει καινούργιο, χάνεσαι ανάμεσα στα βιβλία και στις αφίσες, μιλάς με υπέροχους ανθρώπους, στέκεσαι στον πάγκο του Παύλου, του νεομάρτυρά μας, μιλάς με τους ανθρώπους του κι ανανεώνεις την πίστη σου ότι ο φασισμός πάντα στο τέλος θα νικιέται.

Συνεχίζεις, περιπλανιέσαι ανάμεσα στα βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200, της Κανελλοπούλου, των ηρώων του ΔΣΕ, στις γυναίκες που πρωτοστάτησαν στη λαϊκή εξέγερση σε μια εποχή που δεν ήξερε κανείς τι θα πει φεμινισμός, ακούς τα τραγούδια τους, τις αρβύλες τους να πατάνε στις λάσπες, τα συνθήματα μέσα από τις φυλακές, τις κραυγές τους πόνους τους από τα αναρρωτήρια κι ύστερα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους από όλον τον κόσμο, Φινλανδία, Κύπρο, Παλαιστίνη, Κούβα, Σουηδία, Παραγουάη, Αργεντινή, Βενεζουέλα, Ισραήλ.

Τόσα διαφορετικοί και ταυτόχρονα αδέρφια σου.

Δεν ξέρω αν ποτέ κατέστη τόσο εφικτό άνθρωποι διαφορετικοί και ξένοι, από άλλες κουλτούρες, από άλλες ζωές να βρήκαν τόσο εύκολο τι είναι αυτό που τους ενώνει.

Την ανθρωπίλα που ξεπερνά κάθε εμπόδιο γλωσσικό, πολιτισμικό, κοινωνικό.

Κι ύστερα όλο αυτό να ενώνεται σε ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι υπό το μακρινό βλέμμα της τεράστιας αφίσας του Λένιν.

Του πιο σπουδαίου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πλανήτη.

Σαν τις γιορτές στα βουνά, σαν την υπόσχεση της νίκης, σαν ένα μυστήριο που ενώνει τους ανθρώπου όλων των εποχών.

Αν κι είμαι ο χειρότερος χορευτής από καταβολής του κόσμου πάντα με εξιτάρει αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι πιάνονται και χύνουν την ατομικότητά τους στην αρμονία του συνόλου.

Τι φωτιά ξεπετάγεται μέσα από τις πιασμένες χούφτες.

Με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.

Ίσως γιατί πάνω από όλα, πάνω από όσες λέξεις πούμε, πάνω από όλες τις διαδηλώσεις, πάνω από όλα τα αιτήματα είναι ένα, να ξεκλειδώσουμε την πόρτα να βγει η ζωή θεριεμένη να κατασπαράξει το μέσα και το έξω μας σκοτάδι.

Βγαίνοντας κοίταξα, όπως κάνω κάθε χρόνο, τις αφίσες μέσα από τα κάγκελα, δίνοντας υπόσχεση ξανά για την επόμενη χρονιά σιγοτραγουδώντας αυτό που μου θύμισε ξανά αυτό το τετραήμερο του φεστιβάλ: Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ’ όλα, δε σ’ τό ‘χω πει ακόμα.» (από τη σελίδα Κυκλοθυμικός)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους