Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι εκείνες τις μέρες. Το 2003 στα Τέμπη παγώσαμε όλοι. 21 παιδιά, μαθητές, νεκρά μέσα σε μια στιγμή γιατί κάποιοι κοίταζαν τις τσέπες τους και τις εργολαβίες.

Και πριν προλάβει να στεγνώσει το αίμα, 18 μήνες μετά, έρχεται το επόμενο χτύπημα στον Μαλιακό.

Άλλα 7 παιδιά από τη Φαρκαδόνα. Πάλι Α' Λυκείου.

Πάλι νταλίκα, πάλι δρόμος-καρμανιόλα, πάλι η ίδια σαπίλα.

Μας είπαν για την «κακιά την ώρα» και για το «ανθρώπινο λάθος» του οδηγού που έτρεχε εξαντλημένος για το μεροκάματο.

Τα γνωστά παραμύθια που επιστρατεύουν πάντα για να βγάλουν λάδι το κράτος και τα αφεντικά.

Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται πίσω από τις στημένες δίκες τους και τις ποινές-χάδια με αναστολή.

Η αλήθεια είναι ότι για το σύστημά τους, οι ζωές των παιδιών της τάξης μας είναι απλά αναλώσιμα νούμερα.

Αν κοστίζει η ασφάλεια στους δρόμους, προτιμούν να ρισκάρουν τα παιδιά μας.

Αυτές οι δύο φωτογραφίες, τα 21 χαμόγελα και το εικονοστάσι με τα 7 κεριά, δεν είναι για να κλαίμε μοιρολατρικά.

Είναι για να μας θυμίζουν με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Απέναντι στους κρατικούς δολοφόνους και στους γραφειοκράτες που θέλουν να ξεχάσουμε, εμείς απαντάμε με οργή.

Δεν περιμένουμε δικαιοσύνη από τα δικαστήρια της αστικής τους νομιμότητας.

Η μόνη δικαίωση για τους 28 αγγέλους είναι ο δρόμος και ο αγώνας. Καμία λήθη. Δεν ξεχνάμε τίποτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους