«Την πέταξαν έξω σαν το αδέσποτο σκυλί…». Χρησιμοποιώ την έκφραση αυτή, που τόσο μισώ αφού στην ουσία περιγράφει την ταπεινωτική συμπεριφορά απέναντι σε ένα απροστάτευτο άστεγο ζώο, γιατί μέσα της...

Πλήρες Κείμενο:

«Την πέταξαν έξω σαν το αδέσποτο σκυλί…». Χρησιμοποιώ την έκφραση αυτή, που τόσο μισώ αφού στην ουσία περιγράφει την ταπεινωτική συμπεριφορά απέναντι σε ένα απροστάτευτο άστεγο ζώο, γιατί μέσα της κρύβει όλη την απάθεια και την αδιαφορία απέναντι σε μια ανθρώπινη ψυχή που βιώνει την απόλυτη συντριβή της.

Την βίαια έξωση της από το σπίτι που κατοικούσε μια ολόκληρη ζωή.

Απορώ με αυτά τα αλύπητα χέρια που κρατούσαν το φορείο της 87χρονης ηλικιωμένης γυναίκας και την απομάκρυναν βίαια από το σπίτι της.

Το σπίτι που κρατούσε για εβδομήντα χρόνια όλη της την ύπαρξη.

Τα νιάτα της, τους αγαπημένους της ανθρώπους, τα καρδιοχτύπια της, τις χαρές και τις λύπες της, την ασφάλεια της, το καταφύγιο της.

Πώς άραγε επιλέγεις να σταθείς συμμέτοχος στην οδύνη που βιώνει ένας ηλικιωμένος ανήμπορος άνθρωπος και με τι συνείδηση τον οδηγείς, στα στερνά της ζωής του, στο άστεγο αβέβαιο μέλλον του; Πώς δεν λυγίζεις; Η Μαρικάρμεν Αμπασκαλ ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα σε μια παλιά γειτονιά της Μαδρίτης από το 1956.

Το σπίτι της πέρασε στην κατοχή μιας επενδυτικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στην αγορά και την διαχείριση ακινήτων.

Η απαίτηση της νέας εταιρείας για την παραμονή της ήταν η αύξηση του ενοικίου από 500€ σε…2650€! Σχεδόν το τριπλάσιο ποσό της σύνταξής της.

Ακολούθησαν δικαστική διαμάχες, προσπάθειες διαμεσολάβησης και διαδοχικές απόπειρες έξωσης.

Χιλιάδες άνθρωποι συσπειρώθηκαν σε όλη την χώρα υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα της να παραμείνει.

Το συνδικάτο ενοικιαστών της Μαδρίτης πραγματοποίησε τεράστιο αγώνα για να επιτύχει την αναστολή της απόφασης έξωσης.

Όμως…η επενδυτική εταιρεία κέρδισε τον πόλεμο.

Έτσι στις 23 Σεπτεμβρίου εκτελέστηκε η έξωση της Μαρικάρμεν από το σπίτι της.

Με μόνη πλέον περιουσία της …έναν μικρό σάκο που περιείχε τα φάρμακά της, δύο πολύτιμες οικογενειακές φωτογραφίες και λιγοστά ρούχα.

Οι εκατοντάδες άνθρωποι που είχαν μαζευτεί από το σπίτι της για να διαμαρτυρηθούν και να δηλώσουν την απόλυτη κατακραυγή τους για την αδικία που διαπραττόταν δεν πέτυχαν να αλλάξουν την σκληρή απόφαση της απομάκρυνσης της.

Ίσως αυτό που με «έσπασε» πιο πολύ, βλέποντας την φωτογραφία της, ήταν η γαλήνη της την ώρα που έφευγε.

Δεν έκλαιγε.

Είχαν στεγνώσει πια τα δάκρυα.

Στεκόταν ήρεμη και στωικά δυνατή στο φορείο που την μετέφερε, φορώντας τα διακριτικά κειμήλια σκουλαρίκια και το γκρι επίσημο φόρεμα της, σαν να ήθελε να αποχαιρετήσει με περηφάνια και αξιοπρέπεια για πάντα την φωλιά του σπιτιού της.

Με εκείνη την καρτερία και την αυτοκυριαρχία ενός ανθρώπου που η ψυχή του αν και γεμάτη ρωγμές αβάσταχτης θλίψης και πόνου, αρνείται να γονατίσει μπροστά στην καταιγίδα της αδικίας που εξελίσσεται.

Μόνο σεβασμός και συγκίνηση για την Μαρικάρμεν που δηλώνει σήμερα από το κρεβάτι του νοσοκομείου που νοσηλεύεται λόγω του έντονου στρες και της σοβαρής εξάντλησης που βιώνει: «Το σπίτι μου ήταν η ζωή μου! Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, αλλά πάλεψα ώστε εσείς να μάθετε να παλεύετε για το δικό σας! Πόσο αλήθεια πιστεύετε ότι απέχουμε εμείς οι Έλληνες για να ζήσουμε εικόνες σαν αυτές; Σας διαβεβαιώνω. Πολύ λίγο! #eviction #unfairevictions #pain

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους