Original Post

Πλήρες Κείμενο:

άρθρο μου Δευτέρα στα ΝΕΑ Από την στήλη μου Ασυνέχειες παραθέτω κατ' εξαίρεση Κουρέλια ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ Πάει και η Δέσποινα Τομαζάνη.

Πολύ καλή ηθοποιός, συγγραφέας και ποιήτρια.

Έπαιξε σε πολλές ταινίες.

Ανάμεσά τους στην περίφημη «Φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη.

Στον «Ηνίοχο» του Δαμιανού.

Κυρίως όμως έμεινε στη μνήμη για τη «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη.

Μετά τον Νικολαΐδη, τον Τάκη Σπυριδάκη, τον Τάκη Μόσχο και τον Κωνσταντίνο Τζούμα ένα ακόμα πρόσωπο της περίφημης μυθολογίας των ανένταχτων σβήνει.

Πού πήγε εκείνη η συμμορία που πολιορκείται από έναν αόρατο εχθρό σε αυτό τον τρομερό πύργο που στήνει ο Νικολαΐδης στο εν λόγω φιλμ; Πού να επιζούν σήμερα εκείνοι οι χαρακτήρες των νέων που κατά τη δεκαετία του ’50 και του ’60, 16άρηδες και εικοσάρηδες τότε, στον απόηχο του Εμφυλίου και της εθνικοφροσύνης δεν μπήκαν ούτε στα κατηχητικά, ούτε στις πολιτικές νεολαίες αλλά παρέμειναν αταξινόμητοι σαν αυτούς-ές που κατάφερε να καταγράψει και να φωτίσει ο Νικολαΐδης στη «Γλυκιά συμμορία», στα «Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» ή στο μυθιστόρημά του «Οργισμένος Βαλκάνιος»; Ένα μειοψηφικό μέρος μιας συλλογικής γενιάς ασφυκτιούσε ανάμεσα στις μεγάλες διαιρετικές τομές του ’50 η του ’60 και έκανε τη δική της ρήξη στα κλαμπάκια της Φωκίωνος Νέγρη σαν την Κουίντα, στο Top Hat της Πατησίων, στο Ζάππειο και υπό την μπάντα του αμερικανικού στόλου, στα σφαιριστήρια της Ομόνοιας. Ακούγοντας Elvis, Little Richard, Fats Domino, πρώιμους Rolling Stones.

Αργότερα σε Ροντέο και Κύτταρο.

Εξέφρασε μια αίσθηση που δεν χωρούσε σε σχήματα.

Τι μένει από την ενδιάμεση γενιά (ή διανοητική σκηνή καλύτερα) που έβγαλε το περιοδικό «Πάλι» με τον Πουλικάκο, τον Τάσο Δενέγρη, τον Πέτρο Μοροζίνη, τον Τάσο Φαληρέα, τον Νάνο Βαλαωρίτη, την Μαντώ Αραβαντινού, τον Σπύρο Μεϊμάρη, τον Πάνο Κουτρουμπούση; Που πήγαινε στου Παπασπύρου και ξενυχτούσε στο Βυζάντιο μιλώντας για μπιτ ποίηση, για τον Κέρουακ, τον Φερλινγκέτι, τον Μπάροουζ και για γουέστερν ή νουάρ; Που πρόλαβε τον Σίμο τον Υπαρξιστή και τον Γιώργο Μακρή ή τους λοξούς αστούς του Κολωνακίου σαν τον Τάκη Βόγλη; Γενιές που σήμερα ογδονταρίζουν και όσοι επέζησαν ακόμη, ιδιωτεύουν.

Χωρίς να πουλούν και να αναπολούν τις αναμνήσεις τους σαν πραμάτεια βιωμάτων.

Αλλοι πιθανώς έχουν διαχυθεί σε ένα νεοσυντηρητικό πνεύμα.

Αλλοι διατηρούν μια συλλογική έγνοια.

Σήμερα που όλα ανακατεύονται στη μηχανή του καταναλωτή και της αισθητικοποίησης ακόμη κι εκείνοι οι ανένταχτοι νέοι που κατέγραψε και αναπαρέστησε ο Νικολαΐδης αντιμετωπίζονται ως ένθεση στα pop είδη.

Σήμερα δεν υπάρχει πια ανάγκη απενοχοποίησης ή ρήξης.

Ουδέν κρυπτόν εξάλλου υπό τα κοινωνικά δίκτυα.

Και ο σκληρός ρεαλισμός είναι η νέα ιδεολογική ηγεμονία.

Ο πνευματικός χώρος και άρα και οι διαστρωματώσεις του έχουν περιοριστεί στην έννοια της «επιρροής» (influence). Σκόρπιοι το παλεύουν μα η κυρίαρχη τάση είναι η τεχνητή ευζωία, ως άλλη όψη της δύσκολης επιβίωσης. Μέσα στις νέες ανισότητες οι άνθρωποι πλέουν στις σχεδίες των οθονών τους. Μόνοι και ένδοξοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους