Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΕΡΙ ΕΞΑΓΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΉΣ ΘΗΤΕΊΑΣ ! "Η στρατιωτική θητεία δεν μπορεί να πληρώνεται δύο φορές". Ένας εκπαιδευτικός που υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία πριν από δεκαετίες, ακόμη και για δύο ολόκληρα χρόνια, βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα παράδοξο: για να αναγνωριστεί συνταξιοδοτικά ο χρόνος της υποχρεωτικής υπηρεσίας του προς την Πολιτεία, καλείται να καταβάλει χιλιάδες ευρώ.

Η στρατιωτική θητεία δεν ήταν επιλογή ούτε προσωπική επένδυση.

Ήταν υποχρεωτική υπηρεσία προς την Πολιτεία.

Κι όμως, δεκαετίες αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος καλείται ουσιαστικά να πληρώσει ξανά για να αναγνωρίσει συνταξιοδοτικά τον χρόνο που διέθεσε στη χώρα.

Και εδώ το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Αφορά τη σχέση Πολιτείας και πολίτη, την ισονομία και την ίση μεταχείριση ενός ανθρώπου που εργάστηκε, πλήρωσε εισφορές και υπηρέτησε όταν η Πολιτεία του το ζήτησε.

Αυτό, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Το 2010, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, ο ν. 3863/2010 προέβλεψε μείωση του ποσού εξαγοράς της στρατιωτικής θητείας κατά 30% για όσους θεμελίωναν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από το 2011 έως το 2014 και κατά 50% για όσους θεμελίωναν από το 2015 και μετά.

Έξι χρόνια αργότερα, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ και πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα, ο ν. 4387/2016 κατήργησε την έκπτωση του 50% για όσους θεμελίωναν συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις από 1/1/2015 και μετά.

Η κατάργηση ίσχυσε από τις 13 Μαΐου 2016.

Τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα: Το 2010 μειώθηκε το κόστος.

Το 2016 καταργήθηκε η έκπτωση του 50%. Κάποιος άνοιξε τον δρόμο.

Κάποιος άλλος τον έκλεισε.

Και ο λογαριασμός έμεινε στον ασφαλισμένο.

Δεν είναι μόνο το ποσό.

Είναι και η ισονομία.

Η αλλαγή του κόστους δημιούργησε διαφορετικές οικονομικές επιβαρύνσεις ανάλογα με το πότε θεμελιωνόταν το συνταξιοδοτικό δικαίωμα.

Παράλληλα, τίθεται ένα εύλογο ζήτημα: κατά πόσο μια τόσο σημαντική αλλαγή έγινε γνωστή εγκαίρως και με τρόπο κατανοητό σε όλους τους ενδιαφερόμενους.

Το ασφαλιστικό σύστημα είναι σύνθετο και ο πολίτης δεν μπορεί να γνωρίζει κάθε τεχνική λεπτομέρεια μιας νομοθεσίας που μπορεί να επηρεάσει τη σύνταξή του χρόνια αργότερα.

Όταν μια αλλαγή μπορεί να κοστίσει χιλιάδες ευρώ, η έγκαιρη και σαφής ενημέρωση αποτελεί στοιχείο της ίσης μεταχείρισης.

Εδώ το ζήτημα συνδέεται με ένα ευρύτερο πρόβλημα της δημόσιας εκπαίδευσης.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν περάσει δεκαετίες μέσα στις τάξεις.

Στο ισχύον πλαίσιο, η αυτοδίκαιη αποχώρηση λόγω ορίου ηλικίας συνδέεται με τη συμπλήρωση του 67ου έτους και τη λήξη του διδακτικού έτους.

Το ερώτημα είναι εύλογο: Είναι δυνατόν ένας εκπαιδευτικός να πρέπει να φτάσει μέχρι τα 67 για να ολοκληρώσει τον εργασιακό του κύκλο; Δεν πρόκειται για απαξίωση της εμπειρίας.

Η εμπειρία των παλαιότερων εκπαιδευτικών είναι πολύτιμη.

Το δημόσιο σχολείο, όμως, χρειάζεται και ανανέωση, νέους εκπαιδευτικούς, μόνιμους διορισμούς και έγκαιρο σχεδιασμό για τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων.

Η αποχώρηση ενός παλαιότερου εκπαιδευτικού και η πρόσληψη ενός νεότερου είναι δύο πλευρές της φυσιολογικής ανανέωσης του δημόσιου σχολείου.

Το κράτος οφείλει να σχεδιάζει και τα δύο: αξιοπρεπή αποχώρηση για εκείνον που ολοκληρώνει τον εργασιακό του κύκλο και έγκαιρη ανανέωση του εκπαιδευτικού δυναμικού.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιοριστεί στο ποιος «πρόλαβε» να αναγνωρίσει τον χρόνο του με ευνοϊκότερους όρους.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: Γιατί η υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία να μην αναγνωρίζεται χωρίς εξαγορά ως συντάξιμος χρόνος; Ένας άνθρωπος υπηρέτησε την Πολιτεία επειδή ήταν υποχρεωμένος να το κάνει.

Δεν επέλεξε να αφιερώσει δύο χρόνια από τη ζωή του και δεν ζήτησε αμοιβή ή ειδική μεταχείριση.

Γιατί όταν εκείνος που υπηρέτησε πρέπει να πληρώσει για να αναγνωριστεί ο χρόνος της υποχρεωτικής υπηρεσίας του, δημιουργείται μια παράδοξη εικόνα: τελικά, πιο «έξυπνος» φαίνεται αυτός που δεν υπηρέτησε.

Δεν μιλάμε για χάρη ούτε για προνόμιο.

Μιλάμε για έναν χρόνο που ο πολίτης υποχρεώθηκε να διαθέσει στην Πολιτεία. Η ΔΟΕ οφείλει να το ανοίξει Γι' αυτό το θέμα δεν πρέπει να μείνει προσωπική αγωνία κάθε εκπαιδευτικού που βρίσκεται μπροστά στη συνταξιοδότηση. Η ΔΟΕ οφείλει να το αναδείξει θεσμικά και να ζητήσει από την Πολιτεία: να επανεξετάσει το καθεστώς αναγνώρισης της στρατιωτικής θητείας, να ανοίξει η συζήτηση για την αναγνώριση της υποχρεωτικής στρατιωτικής υπηρεσίας χωρίς εξαγορά, να εξετάσει το σημερινό οικονομικό βάρος για τους ασφαλισμένους, και να διασφαλίσει έγκαιρη και σαφή ενημέρωση για κάθε αλλαγή με σοβαρές συνταξιοδοτικές συνέπειες.

Γιατί η στρατιωτική θητεία ήταν υποχρέωση του πολίτη προς την Πολιτεία.

Η θητεία δεν αγοράζεται. Υπηρετείται.

Και η Πολιτεία οφείλει να το θυμάται όταν έρχεται η ώρα να αναγνωρίσει τον χρόνο που της προσφέρθηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους