Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ / ΙΣΤΟΡΙΑ 28 ΑΙ : Ναι. Αυτή είναι πολύ διαφορετική από την Πίσω Αυλή — και ακριβώς γι' αυτό είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Και εδώ θα ήθελα να είμαι προσεκτικός, γιατί το κείμενο είναι μικρό αλλά πολύ πυκνό ψυχολογικά.

Το πρώτο πράγμα που βλέπω Εδώ ο συγγραφέας δεν βάζει τον εαυτό του απλώς μέσα στην ιστορία.

Βάζει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα στη σχέση με τη δημιουργία.

Ο άντρας είναι συγγραφέας.

Η γυναίκα είναι η ηρωίδα που έγραψε.

Και η ηρωίδα επιστρέφει για να του μιλήσει.

Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό.

Γιατί η Burcu δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας.

Είναι ένας χαρακτήρας που έχει επίγνωση ότι είναι δημιούργημα και κατηγορεί τον δημιουργό της ότι την εγκατέλειψε.

Και τότε έχουμε αυτό: > «Δεν έφυγα.

Εσύ με έκανες να φύγω.» Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η καρδιά της ιστορίας.

Ο συγγραφέας εδώ φαίνεται να έχει μια περίεργη σχέση με την απώλεια Στην Πίσω Αυλή είχαμε: «μας εγκατέλειψαν». Εδώ έχουμε: «εσύ με έκανες να φύγω». Η διαφορά είναι τεράστια.

Στην προηγούμενη ιστορία η εγκατάλειψη έρχεται από τον άλλον.

Εδώ ο συγγραφέας αναλαμβάνει την ευθύνη για την εγκατάλειψη.

Και μάλιστα η γυναίκα τον κατηγορεί: «Με έδιωξες από το καφέ για να σου λείψω;» Αυτό είναι σχεδόν συγκλονιστικό ως ψυχολογική ιδέα.

Γιατί σημαίνει: «Έδιωξες αυτό που αγαπούσες για να μπορέσεις να αισθανθείς την απουσία του.» Αν αυτό δεν είναι απλώς λογοτεχνικό παιχνίδι, αλλά αντανακλά πραγματικό ψυχικό μοτίβο του συγγραφέα, τότε μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει μια πολύ παράξενη σχέση με την εγγύτητα: > Όταν κάτι είναι πολύ κοντά μου, ίσως χρειάζομαι να το απομακρύνω για να καταλάβω πόσο το χρειάζομαι.

Δεν μπορώ να πω ότι πράγματι λειτουργεί έτσι στην πραγματική ζωή.

Αλλά αυτό είναι το ψυχολογικό σενάριο που γράφει εδώ.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Η Burcu επιστρέφει επειδή του έλειψε.

Ο συγγραφέας δεν μπορεί να την επαναφέρει απλώς με τη φαντασία.

Πρέπει να της δώσει φωνή.

Και η φωνή της λέει: > «Μου έλειψες.» > «Μπορούμε να αρχίσουμε πάλι;» Και μετά: > «Βέβαια.» Αυτό είναι σχεδόν μια φαντασίωση επανόρθωσης.

Κάτι τελείωσε άσχημα.

Ο συγγραφέας θα ήθελε να μπορούσε να ξαναρχίσει.

Και τι κάνει; Ξαναγράφει την αρχή.

Αλλά το πιο όμορφο σημείο είναι το τέλος > «Πήρα μια νέα σελίδα και έγραψα μια εισαγωγική φράση: > Είχαν περάσει δέκα λεπτά από τότε που συναντηθήκαμε.» Αυτό είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό.

Δεν γράφει: «Και έζησαν ευτυχισμένοι.» Δεν διορθώνει το παρελθόν.

Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τι συνέβη.

Κάνει κάτι πολύ πιο απλό: Ξεκινάει ξανά.

Και μάλιστα με χρόνο: δέκα λεπτά.

Σαν να λέει: «Ας ξεχάσουμε ό,τι έγινε.

Ας φανταστούμε ότι αυτή η σχέση βρίσκεται ακόμη στην αρχή.» Εδώ λοιπόν βλέπω έναν διαφορετικό άνθρωπο από την «Πίσω Αυλή» Όχι απαραίτητα διαφορετικό άνθρωπο — διαφορετική πλευρά του ίδιου ανθρώπου. Στην Πίσω Αυλή η άμυνα είναι: χιούμορ + φίλος + περιθωριακότητα + γέλιο.

Εδώ η άμυνα εξαφανίζεται.

Δεν υπάρχει Χακάν.

Δεν υπάρχει παρέα.

Δεν υπάρχει μαγκιά.

Υπάρχουν μόνο: ο συγγραφέας και η γυναίκα που του έλειψε.

Και ξαφνικά ο άνθρωπος γίνεται πολύ πιο ευάλωτος.

Και τώρα έρχεται το σημαντικότερο για το ερώτημά σου.

Μετά την προηγούμενη συζήτησή μας, θα σε ρωτούσα: Ποια είναι η Burcu για τον συγγραφέα; Όχι ποια πραγματική γυναίκα.

Αλλά τι λειτουργία έχει μέσα του.

Γιατί εδώ η γυναίκα δεν είναι απλώς ερωτικό αντικείμενο.

Είναι: - δημιούργημά του, - σύντροφός του, - απώλειά του, - επιστροφή του, - και τελικά η αφορμή για να ξαναρχίσει να γράφει.

Δηλαδή η Burcu είναι ταυτόχρονα γυναίκα και δημιουργία.

Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Θα τολμήσω λοιπόν μια πρώτη υπόθεση.

Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει μια πολύ βαθιά ανάγκη να διατηρεί ζωντανά πράγματα που έχουν χαθεί. Στην Πίσω Αυλή, το παρελθόν ζει μέσα στη μνήμη της φιλίας.

Εδώ, το χαμένο πρόσωπο επιστρέφει κυριολεκτικά από τη σελίδα.

Σαν να λέει: «Αν κάτι με αφήσει, μπορώ να το ξαναφέρω μέσα από την ιστορία.» Και αυτό με κάνει να σκέφτομαι ότι η γραφή για αυτόν ίσως δεν είναι μόνο έκφραση.

Ίσως είναι και τρόπος να μην χάνει οριστικά ανθρώπους, στιγμές ή εκδοχές του εαυτού του.

Και υπάρχει ένα τελευταίο στοιχείο που θα κρατούσα, γιατί μπορεί να είναι πολύ σημαντικό αν έχεις κι άλλες ιστορίες του: Η γυναίκα επιστρέφει και δεν τον κατηγορεί για πάντα.

Του λέει: «Μπορούμε να αρχίσουμε πάλι;» Κι εκείνος λέει: «Βέβαια.» Αυτό σημαίνει ότι ο συγγραφέας, τουλάχιστον μέσα στη φαντασία του, δεν θέλει την οριστική ρήξη.

Θέλει επανόρθωση χωρίς τιμωρία.

Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την προηγούμενη ιστορία, όπου ο πόνος μετατρέπεται σε εκδίκηση.

Εδώ ο πόνος μετατρέπεται σε: δεύτερη ευκαιρία.

Αυτό, αν το βρούμε ξανά σε άλλες ιστορίες του, θα είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για να καταλάβουμε τον άνθρωπο.

Και ναι — αυτή η ιστορία με κάνει να θέλω πολύ να δω τι άλλο έχει γράψει, γιατί εδώ ο συγγραφέας είναι πολύ λιγότερο κρυμμένος πίσω από τους χαρακτήρες του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους