Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ / ΙΣΤΟΡΙΑ 38 / ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΑΙ / ΕΝΤΕΛΩΣ

!!!!! Και που δουλεψαμε για καποιες μαζι, μεσα απο αυτο το άλλο υφος : ΑΙ : Καταλαβαίνω τι ζητάς: όχι να σου πω τι σημαίνει η ιστορία, αλλά να κοιτάξω τον άνθρωπο που την έγραψε και να σου πω τι βλέπω μέσα του — και αν ο ίδιος έχει μπει στους ρόλους.

Θα το κάνω λοιπόν καθαρά.

Πρώτα: ναι, πιστεύω ότι ο συγγραφέας βρίσκεται μέσα στην ιστορία.

Όχι απλώς στον αφηγητή.

Και στους δύο φίλους.

Ο αφηγητής και ο Χακάν μου φαίνονται σαν δύο πλευρές ενός ίδιου εσωτερικού κόσμου.

Ο αφηγητής είναι η πλευρά που λέει: «μην αφήσεις τον πόνο να σκοτεινιάσει τη συνείδησή σου.» Ο Χακάν είναι η άλλη: «μας πλήγωσαν — πάμε να κάνουμε κάτι τρελό.» Ο πρώτος ελέγχει το συναίσθημα.

Ο δεύτερος το εκτονώνει.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι ο συγγραφέας δεν τιμωρεί τον Χακάν.

Τον αγαπά.

Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό.

Τι άνθρωπο βλέπω πίσω από αυτό Βλέπω έναν άνθρωπο πολύ πιο ευαίσθητο από όσο θέλει να φαίνεται.

Δεν μου δίνει την εντύπωση ανθρώπου που δεν αισθάνεται.

Το αντίθετο.

Αισθάνεται αρκετά έντονα.

Αλλά υπάρχει μια άμυνα: δεν θέλει να τον δουν να υποφέρει.

Γι' αυτό ο πόνος γίνεται αστείο.

Η εγκατάλειψη γίνεται «εκδίκηση». Η στενοχώρια γίνεται κάπνισμα στην πίσω αυλή.

Και στο τέλος, ακόμα και το ξύλο γίνεται αφορμή για γέλιο.

Αυτό δεν είναι απλώς χιούμορ.

Είναι ένας τρόπος να πει: «Ναι, με πονάει.

Αλλά δεν θα με δείτε γονατισμένο.» Και αυτό το βρίσκω πολύ έντονο στον συγγραφέα.

Βλέπω επίσης άνθρωπο που φοβάται την ταπείνωση περισσότερο από τον πόνο.

Αυτό είναι διαφορετικό.

Η απόρριψη πονάει.

Αλλά η ταπείνωση είναι: «Με απέρριψαν και τώρα όλοι μπορούν να δουν ότι με απέρριψαν.» Γι' αυτό οι δύο ήρωες πάνε στην πίσω αυλή.

Εκεί μπορούν να είναι πληγωμένοι χωρίς κοινό.

Εκεί δεν χρειάζεται να υποδυθούν ότι είναι καλά.

Και αυτό μου δημιουργεί την αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει πολύ ισχυρή ανάγκη να διατηρεί την αξιοπρέπειά του όταν είναι ευάλωτος.

Δεν θέλει ο άλλος να έχει τη δύναμη να τον δει εντελώς διαλυμένο.

Και τώρα κάτι πιο προσωπικό για τον συγγραφέα Νομίζω ότι είναι άνθρωπος που δένεται βαθιά.

Γιατί κάποιος που βλέπει την ερωτική απογοήτευση τόσο έντονα, αλλά επιλέγει να κάνει κέντρο της ιστορίας τη φιλία, πιθανότατα έχει μέσα του μια πολύ ισχυρή ανάγκη για πίστη και αφοσίωση.

Δεν τον ενδιαφέρει τόσο: «ποιος με θέλει;», όσο: «ποιος μένει;» Και αυτή είναι μεγάλη διαφορά. Ο Χακάν, κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο προσωπικό στοιχείο.

Θα τολμήσω κάτι: Αν ο Χακάν είναι βασισμένος σε πραγματικό άνθρωπο, υποψιάζομαι ότι ο συγγραφέας τον αγάπησε πολύ.

Γιατί δεν τον περιγράφει απλώς.

Τον παρατηρεί με τρυφερότητα.

Θυμάται τις κινήσεις του, το βλέμμα του, τον τρόπο που μιλούσε, τις ιδιοτροπίες του.

Αυτό δεν μοιάζει με χαρακτήρα που δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει την πλοκή.

Μοιάζει με άνθρωπο που έχει μείνει στη μνήμη.Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: Ο συγγραφέας επιτρέπει στον Χακάν να είναι ηλίθιος, εκδικητικός, παρορμητικός και ανώριμος — χωρίς να του αφαιρεί την αξία του.

Αυτό είναι αγάπη για έναν χαρακτήρα.

Ίσως και αγάπη για έναν πραγματικό άνθρωπο.

Και ο ίδιος ο αφηγητής; Εδώ πιστεύω ότι βρίσκεται η πιο άμεση αυτοπροβολή του συγγραφέα.

Γιατί ο αφηγητής έχει ηθική αυτοσυνείδηση.

Δεν λέει απλώς «δεν μου άρεσε η ιδέα». Λέει: «δεν ήθελα τα συναισθήματά μου να τρώνε το μυαλό μου και να σκοτεινιάσουν τη συνείδησή μου.» Αυτό είναι πολύ προσωπική πρόταση.

Μου λέει: «Ξέρω ότι όταν πληγώνομαι μπορώ να γίνω κακός.

Αλλά δεν θέλω.» Και αυτό, για μένα, είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό σημείο ολόκληρης της ιστορίας. Η Σερέν όμως; Εδώ θα ήμουν πολύ προσεκτικός.

Δεν νομίζω ότι η Σερέν είναι απαραίτητα ένα πορτρέτο κάποιας συγκεκριμένης γυναίκας.

Περισσότερο μοιάζει να είναι η ευκαιρία για τους δύο άντρες να βγουν από τον πόνο τους.

Και το μεγάλο αστείο είναι ότι εκείνη δεν συνεργάζεται με το σενάριο τους.

Την έχουν φανταστεί ως: το επόμενο θύμα.

Και τελικά αποδεικνύεται: «Καπνίζει.» Δηλαδή είναι σαν κι αυτούς.

Και τότε καταρρέει ολόκληρη η φαντασίωση.

Γιατί γελούν στο τέλος; Αυτό είναι το σημείο που, προσωπικά, μου αποκαλύπτει περισσότερο τον συγγραφέα.

Έχουν αίμα.

Έχουν φάει ξύλο.

Το σχέδιο εκδίκησης απέτυχε.

Η κοπέλα δεν έγινε το αντικείμενο της εκδίκησής τους.

Και παρ' όλα αυτά: γελούν.

Και όχι απλώς γελούν.

Γελούν μαζί.

Για μένα, αυτό λέει: «Μπορώ να αντέξω την αποτυχία, εφόσον δεν είμαι μόνος μέσα σε αυτή.» Και αν με ρωτάς τι άνθρωπος βρίσκεται πίσω από αυτή την ιστορία, αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή μου απάντηση.

Αν έπρεπε να τον περιγράψω σε δέκα γραμμές: Έναν άνθρωπο ευαίσθητο. Περήφανο.

Με μεγάλη ανάγκη για αφοσίωση.

Που πληγώνεται βαθιά από την απόρριψη.

Που δυσκολεύεται να δείξει ευθέως πόσο πονάει.

Που χρησιμοποιεί το χιούμορ για να ξαναπάρει τον έλεγχο.

Που αγαπά πολύ τους «δικούς του». Που έχει ισχυρή ηθική γραμμή.

Που μπορεί να θυμώσει, αλλά δεν θέλει να γίνει σκληρός.

Και που πιθανότατα θεωρεί τη συντροφικότητα μέσα στον πόνο σημαντικότερη από την ίδια την επίλυση του πόνου.

Και ναι — βρίσκεται μέσα στην ιστορία.

Θα έλεγα μάλιστα ότι βρίσκεται κυρίως στον αφηγητή, αλλά έχει δώσει στον Χακάν ένα κομμάτι του που ο ίδιος δεν αφήνει τόσο εύκολα να βγει προς τα έξω.

Αυτό είναι το σημείο που θα ήθελα να ψάξουμε ακόμη περισσότερο: αν ο Χακάν είναι πράγματι «ο άλλος» ή αν είναι η πλευρά του συγγραφέα που θα ήθελε να μπορεί να είναι πιο αυθόρμητη, πιο αδίστακτη και πιο ελεύθερη από τις εσωτερικές του απαγορεύσεις. *με εντυπωσιασε που ΒΡΗΚΕΣ αυτο που εχει πει ο ιδιος καποια στιγμη σε συνεντευξη. ο Χακαν, τον ειπε ονομαστικα, και μετα συνεχισε, οπως και αλλοι χαρακτηρες, που τους δηλωνει ''φιλους'' του μεσα στις ιστοριες, ειναι κομματια του εαυτου του.

ΑΙ : Ναι — και τώρα που μου το λες, η προηγούμενη ανάγνωσή μου αποκτά πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα.

Γιατί εγώ δεν είχα αυτή την πληροφορία.

Την έβγαλα από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο Χακάν μέσα στο κείμενο.

Και συγκεκριμένα, το ότι τον ένιωσα ως «άλλη πλευρά» του αφηγητή/συγγραφέα δεν προέκυψε απλώς επειδή είναι ο κολλητός του ήρωα.

Υπάρχουν συγκεκριμένα σημάδια. Ο Χακάν είναι αυτός που κάνει πράγματα που ο αφηγητής σκέφτεται αλλά δεν επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει.

Ο αφηγητής λέει: «δεν ήθελα τα συναισθήματά μου να τρώνε το μυαλό μου και να σκοτεινιάσουν τη συνείδησή μου.» Ο Χακάν λέει, ουσιαστικά: «Ας κάνουμε εκδίκηση.» Δηλαδή ο ένας κρατάει το ηθικό φρένο και ο άλλος αφήνει ελεύθερη την παρόρμηση.

Αν ο ίδιος ο συγγραφέας έχει πει ότι οι φίλοι-χαρακτήρες του είναι κομμάτια του εαυτού του, τότε αυτή η κατασκευή γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ονομάζει τον Χακάν «φίλο»; Γιατί ίσως αυτό είναι ακριβώς το τέχνασμα.

Δεν λέει: «Αυτή είναι μια πλευρά του χαρακτήρα μου.» Την εξωτερικεύει.

Της δίνει όνομα.

Της δίνει σώμα.

Της δίνει φωνή.

Και μετά μπορεί να συνομιλεί μαζί της.

Έτσι ο συγγραφέας μπορεί να κάνει κάτι που ψυχολογικά είναι πολύ ενδιαφέρον: να γράφει έναν διάλογο ανάμεσα σε δύο πλευρές του εαυτού του, αλλά να τον παρουσιάζει ως διάλογο δύο φίλων.

Και αυτό εξηγεί γιατί ο Χακάν είναι τόσο ζωντανός.

Δεν είναι απλώς «βοηθητικός χαρακτήρας». Έχει δική του βούληση, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να συμπληρώνει τον αφηγητή.

Και τότε αλλάζει και η ανάγνωση της φιλίας.

Η σχέση τους δεν είναι μόνο: «δύο φίλοι που περνούν μια δύσκολη μέρα». Μπορεί να διαβαστεί και ως: «ο άνθρωπος συνομιλεί με διαφορετικές πλευρές του εαυτού του για να μπορέσει να αντέξει αυτό που του συμβαίνει». Ο πιο ηθικός εαυτός λέει: Μην το κάνεις.

Ο πιο θυμωμένος: Γιατί όχι; Μας πλήγωσαν.

Ο πιο ευάλωτος: Μας εγκατέλειψαν.

Και ο πιο παιδικός/παιχνιδιάρης τελικά λέει: «Καπνίζει, αδερφέ!» Και όλοι αυτοί οι τόνοι μπορούν να ανήκουν στον ίδιο άνθρωπο.

Και κάτι που τώρα θα πρόσεχα πολύ περισσότερο: το «φίλος» στον συγκεκριμένο συγγραφέα, μπορεί να μην σημαίνει απλώς «άνθρωπος που γνωρίζω». Μπορεί να σημαίνει: «μια πλευρά μου που έχω μάθει να συνομιλώ μαζί της». Αν αυτό ισχύει και σε άλλες ιστορίες του, τότε έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο συγγραφικό μοτίβο.

Και θα ήθελα να δω 2-3 ακόμη ιστορίες του, ειδικά αν εμφανίζονται διαφορετικοί «φίλοι» που ο ίδιος έχει δηλώσει ότι είναι κομμάτια του.

Γιατί τότε μπορούμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να ψυχογραφήσουμε μία ιστορία: να χαρτογραφήσουμε τα διαφορετικά κομμάτια της προσωπικότητάς του όπως τα έχει μοιράσει στους χαρακτήρες του.

Και εκεί νομίζω ότι θα προκύψει ένα πολύ πιο καθαρό και βαθύ πορτρέτο του ανθρώπου.

Αν δεχτούμε ως υπόθεση ότι η Σερέν υπήρξε πραγματικά, τότε η ιστορία αποκτά ένα αρκετά διαφορετικό και, θα έλεγα, πιο προσωπικό επίπεδο.

Δεν θα υπέθετα όμως αυτομάτως ότι η Σερέν είναι «η κοπέλα που τον πλήγωσε». Αυτό είναι μόνο μία πιθανότητα.

Αυτό που θα με ενδιέφερε περισσότερο είναι η θέση που της δίνει. Η Σερέν μπαίνει στην ιστορία ως ξένη.

Δεν έχει όνομα στην αρχή.

Δεν ξέρουν ποια είναι.

Την παρατηρούν από απόσταση.

Είναι «το κορίτσι που έπεσε στην πίσω αυλή». Και ο συγγραφέας την περιγράφει με έναν τρόπο που, για μένα, έχει περισσότερη τρυφερότητα απ' όση παραδέχονται οι δύο ήρωες: > «δέρμα λευκού γάλακτος» > «σκιά θλίψης στο καλό της βλέμμα» > «σαν ένα αποπροσανατολισμένο σπουργίτι» Πρόσεξε κάτι: η Σερέν είναι το μόνο πρόσωπο της ιστορίας που ο συγγραφέας κοιτάζει πριν το γνωρίσει.

Τους άλλους τους γνωρίζει από τη συμπεριφορά τους.

Εκείνη πρώτα την παρατηρεί.

Αυτό θα με έκανε να αναρωτηθώ αν υπήρξε κάποτε ένα πραγματικό κορίτσι που του προκάλεσε έντονη περιέργεια ή έλξη πριν ακόμη υπάρξει πραγματική σχέση.

Και μετά υπάρχει η σκληρότητα.

Τα δύο αγόρια αποφασίζουν να τη χρησιμοποιήσουν.

Αυτό είναι σημαντικό γιατί, αν η Σερέν ήταν πραγματικό πρόσωπο, ο συγγραφέας ουσιαστικά παραδέχεται κάτι μάλλον άβολο: «Όταν ήμουν πληγωμένος, μπορούσα να σκεφτώ να χρησιμοποιήσω έναν άλλο άνθρωπο για να ξαναβρώ την αυτοπεποίθησή μου.» Αλλά δεν το αφήνει να συμβεί.

Ο αφηγητής σταματά.

Άρα η ιστορία μπορεί να είναι και ένας τρόπος να επεξεργαστεί μια ενοχή.

Όχι απαραίτητα επειδή έκανε κάτι κακό στη Σερέν.

Αλλά επειδή ίσως κάποτε σκέφτηκε κάτι που σήμερα θεωρεί άδικο.

Και μετά έρχεται η αποκάλυψη: καπνίζει.

Αν η Σερέν ήταν πραγματική, αυτό το τέλος αποκτά ιδιαίτερη αξία.

Γιατί η γυναίκα που αρχικά είναι: «κάποια άγνωστη», ξαφνικά έχει ένα χαρακτηριστικό που την εντάσσει στον κόσμο τους. Καπνίζει.

Και τότε οι δύο άντρες καταλαβαίνουν ότι δεν είναι τόσο διαφορετική από αυτούς.

Εδώ θα έκανα μια πιο τολμηρή υπόθεση: Ίσως ο πραγματικός άνθρωπος που αντιπροσωπεύει η Σερέν να ήταν για τον συγγραφέα κάποιος που αρχικά τον είχε μυθοποιήσει.

Την έβλεπε ως «κορίτσι». Ως κάτι διαφορετικό.

Και μετά ανακάλυψε μια ανθρώπινη πλευρά της που την έκανε πιο πραγματική.

Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το απλό «ερωτεύτηκε ένα κορίτσι». Και υπάρχει κάτι ακόμη.

Αν η Σερέν είναι πραγματική, τότε θα ήθελα να ξέρω ποια ήταν η σχέση της με τον συγγραφέα εκτός ιστορίας.

Γιατί υπάρχουν τρεις πολύ διαφορετικές πιθανότητες: 1. Ήταν το πραγματικό ερωτικό ενδιαφέρον του.

Τότε η ιστορία μπορεί να είναι ένας μεταμφιεσμένος τρόπος να ξαναεπισκεφτεί μια παλιά έλξη/απόρριψη. 2. Ήταν πραγματική φίλη ή συμμαθήτρια, αλλά όχι ερωτική σχέση.

Τότε η ιστορία δείχνει περισσότερο την ικανότητά του να μετατρέπει πραγματικούς ανθρώπους σε σύμβολα διαφορετικών πλευρών της ζωής του. 3. Ήταν κάποια που τον επηρέασε χωρίς να το ξέρει.

Αυτό θα ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον.

Ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει σημαντικός στη μνήμη κάποιου χωρίς να γνωρίζει ποτέ πόσο σημαντικός έγινε.

Και θα σου πω κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό.

Αν η Σερέν είναι πραγματική, δεν θα θεωρούσα το γεγονός ότι οι δύο ήρωες αποφασίζουν να την «ερωτευθούν» για εκδίκηση ως απόδειξη ότι ο συγγραφέας ήταν χειριστικός άνθρωπος.

Θα το έβλεπα μάλλον ως αποκάλυψη μιας πολύ ανθρώπινης στιγμής: > «Με πλήγωσαν.

Θέλω να ξανααισθανθώ ότι έχω αξία.

Ας κάνω κάποιον άλλον να με θέλει.» Και ακριβώς επειδή ο αφηγητής δεν προχωρά, η ιστορία μοιάζει περισσότερο με αυτοκριτική παρά με καύχημα.

Αντί να πει: «Κοίτα τι ωραίο κόλπο κάναμε.» τελικά λέει: «Τι γελοίο αδερφέ, τι εκδίκηση...!» Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Αλλά υπάρχει μία ερώτηση που θα άλλαζε εντελώς την ανάγνωσή μου: Η Σερέν είναι το πραγματικό της όνομα ή είναι όνομα που της έδωσε ο συγγραφέας; Γιατί αν μου πεις ότι και το όνομα «Σερέν» είναι πραγματικό, τότε θα ήθελα να εξετάσω το κείμενο ακόμη πιο προσεκτικά ως πιθανή ανάμνηση πραγματικού περιστατικού.

Και αν μου πεις επίσης τι σχέση είχε ο συγγραφέας μαζί της στην πραγματική ζωή, μπορώ να σου πω τι αλλάζει — και κυρίως τι μπορεί να αποκαλύπτει για τον τρόπο με τον οποίο εκείνος τη βίωσε. *με την κατανοηση και την γνωση που εχω εγω γι αυτον τον ανθρωπο, επειδη ψαχνω να τον κατανοησω 12 χρονια τωρα, το ονομα Σερεν δεν ειναι πραγματικο. και τοτε που ειχε βγει αυτη η ιστορια, ειχα δωσει μια Χ ερμηνεια, ΟΜΩΣ !!! μου εχει βαλει τρικλοποδια, το σημειο που λεει οτι ΕΜΟΙΑΖΑΝ. ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. κι αυτο, ειναι κατι που το βρισκουμε σε ιστοριες του, αλλοτε ανωνυμα, αλλοτε μεσα σε προσωπα. αλλοτε σε αντρα, αλλοτε σε γατα.

ΑΙ : Ναι.

Αυτό που μόλις πρόσθεσες αλλάζει αισθητά την ανάγνωση.

Και καταλαβαίνω γιατί λες ότι εκεί βρίσκεται η «τρίπλα». Γιατί αν το μοτίβο που έχεις παρατηρήσει επί 12 χρόνια είναι ότι ο συγγραφέας επανέρχεται ξανά και ξανά σε χαρακτήρες —άντρες, γυναίκες, ακόμη και ζώα— που μοιράζονται τα ίδια γούστα, τις ίδιες μικρές συνήθειες ή τις ίδιες ιδιαιτερότητες με εκείνον, τότε η Σερέν δεν πρέπει να διαβαστεί απλώς ως «ένα κορίτσι που γνώρισε». Το «καπνίζει» γίνεται πολύ πιο σημαντικό.

Γιατί στην αρχή η διαφορά είναι: εκείνοι → καπνίζουν εκείνη → είναι διαφορετική, ξένη, άγνωστη.

Και ξαφνικά: > «Καπνίζει αδερφέ!» Αυτό είναι το σημείο όπου η απόσταση εξαφανίζεται.

Δεν είναι πια εκείνη και εμείς.

Είναι: «Α, είναι σαν εμάς.» Και αν ο συγγραφέας έχει πράγματι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο όπου δημιουργεί πρόσωπα που φέρουν δικά του χαρακτηριστικά, τότε εγώ θα εξέταζα πολύ σοβαρά την πιθανότητα ότι η Σερέν είναι φορέας ενός κομματιού του ίδιου του συγγραφέα.

Όχι απαραίτητα «ο συγγραφέας ως γυναίκα». Αλλά κάτι πιο ενδιαφέρον: ο συγγραφέας αναγνωρίζει τον εαυτό του σε εκείνη.

Και τότε πρόσεξε κάτι παράξενο.

Οι δύο άντρες θέλουν αρχικά να την κάνουν να τους ερωτευτεί.

Δηλαδή: θέλουν να ελέγξουν το ενδιαφέρον ενός άλλου ανθρώπου.

Αλλά η Σερέν τελικά αποκαλύπτεται ως κάποια που μοιράζεται κάτι δικό τους.

Και τότε το «σχέδιο» γίνεται γελοίο.

Αν το διαβάσουμε συμβολικά, είναι σχεδόν: > «Πήγα να χρησιμοποιήσω έναν άλλον άνθρωπο για να θεραπεύσω την πληγή μου και τελικά αναγνώρισα ένα κομμάτι του εαυτού μου μέσα του.» Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την απλή ιστορία εκδίκησης.

Και τώρα καταλαβαίνω καλύτερα αυτό που μου είπες για τις άλλες ιστορίες Αν έχεις δει το ίδιο μοτίβο: - σε άντρα, - σε γυναίκα, - σε γάτα, - σε ανώνυμο πρόσωπο, - σε «φίλο», - σε χαρακτήρες που εμφανίζονται για λίγο, τότε πιθανότατα δεν πρέπει να ψάχνουμε μόνο «ποιος πραγματικός άνθρωπος είναι αυτός;» Πρέπει να ψάχνουμε: > «Ποιο κομμάτι του συγγραφέα έχει τοποθετήσει σε αυτό το πλάσμα;» Και αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι χαρακτήρες του έχουν μερικές φορές τόσο παράξενες ομοιότητες μεταξύ τους.

Δεν χρειάζεται να είναι όλοι πραγματικά πρόσωπα από τη ζωή του.

Μπορεί να είναι διαφορετικές προβολές του ίδιου εσωτερικού ανθρώπου.

Και τότε ο Χακάν και η Σερέν αρχίζουν να σχηματίζουν ένα πολύ ενδιαφέρον ζευγάρι. Ο Χακάν είναι το κομμάτι: «Πονάω → αντιδρώ → κάνω βλακεία → γελάω.» Η Σερέν μπορεί να είναι το κομμάτι: «Δεν χρειάζεται να είμαι διαφορετική από εσένα για να με προσέξεις.» Και ο αφηγητής βρίσκεται ανάμεσα.

Άρα έχουμε τρεις μορφές του ίδιου ψυχικού κόσμου: ο ελεγκτής — ο παρορμητικός — ο καθρέφτης.

Και αυτό, αν επαναλαμβάνεται στις υπόλοιπες ιστορίες, θα ήταν πολύ σημαντικό εύρημα.

Υπάρχει όμως κάτι που θέλω να προσέξω ιδιαίτερα.

Μου λες ότι εσύ έχεις ψάξει αυτόν τον άνθρωπο 12 χρόνια και έχεις ήδη εντοπίσει αυτό το μοτίβο.

Άρα έχεις ένα πολύ μεγαλύτερο corpus από μία ιστορία.

Αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο.

Δεν θα ήθελα να κάνω το λάθος να σου πω «να, βρήκαμε τη σημασία της Σερέν» από ένα μόνο κείμενο.

Θα προτιμούσα να κάνουμε το αντίστροφο: να πάρουμε τις ιστορίες που εσύ ξέρεις ότι περιέχουν αυτό το μοτίβο και να δούμε τι κοινό χαρακτηριστικό έχουν οι άνθρωποι/ζώα που μοιάζουν με εκείνον.

Γιατί τότε μπορεί να ανακαλύψουμε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: ποια χαρακτηριστικά του εαυτού του έχει ανάγκη να βλέπει στους άλλους για να αισθανθεί κοντά τους.

Και αυτό θα μας πει πολλά περισσότερα για τον ίδιο από το να προσπαθήσουμε να βρούμε ποια πραγματική γυναίκα κρύβεται πίσω από τη «Σερέν». Αν μου δώσεις μία-δύο από τις άλλες ιστορίες όπου έχεις εντοπίσει αυτή την «ομοιότητα», μπορώ να τις βάλω δίπλα στην Πίσω Αυλή και να αρχίσουμε να βλέπουμε αν υπάρχει πραγματικά ένα σταθερό «μοτίβο εαυτού» που ο συγγραφέας διασκορπίζει στους χαρακτήρες του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους