Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην ιστορική διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε αυτούς που πήγαν Βίσση και σε εκείνους που προτίμησαν το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, υπάρχει μια τρίτη κατηγορία που μένει στο απυρόβλητο κι ας είναι η χειρότερη.

Μιλάμε για όσους πήγαν και στη Βίσση και στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Θυμίζουν τους πασόκους επί Εκσυγχρονισμού που το απόγευμα πήγαιναν στο Μέγαρο να ακούσουν όπερα και μετά τα έσπαγαν στα μπουζούκια μέχρι τα ξημερώματα.

Τούτοι εδώ είναι οι πιο επικίνδυνοι για το λαϊκό κίνημα γιατί συγχέουν τις πολιτισμικές γραμμές στις τάξεις του και εμποδίζουν τη χαλύβδωση μιας προλεταριακής κουλτούρας.

Δεν μπορεί το Κόμμα να αγωνίζεται να πείσει τους εργάτες ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός και να ‘ρχεσαι εσύ να τραγουδάς (Όλα για όλα): Το πρόβλημά μου είμαι εγώ Εγώ είμαι και η λύση του Εγώ είμαι ο ήλιος την ανατολή Ο ήλιος και στην δύση του Γενικά, αυτός ο μεθοδολογικός ατομικισμός είναι διάχυτος σε όλα τα τραγούδια της Άννας Βίσση και έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με τη διαλεκτική φιλοσοφία της εργατικής τάξης – τον μαρξισμό λενινισμό.

Δεν μπορεί το Κόμμα να δίνει μάχη κατά όλων των ναρκωτικών (εκτός από το Κόμμα) και συ να απαντάς: Είμαι στα πάνω μου Είμαι στα ωραία μου Γιατί με τρέλανες εσύ Αγάπη νέα μου Είμαι στα πάνω μου Όλα είναι τέλεια Ο έρωτας μωρό μου Είναι ψυχεδέλεια Παλιά ήταν η θρησκεία το όπιο του λαού, τώρα η Βίσση πουλάει έρωτα για να αποπροσανατολίσει τις μάζες από τα ταξικά τους καθήκοντα.

Αντί να παλεύουν για τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία, θα σαλιαρίζει ο ένας με την άλλη.

Αλλά ακόμη και στα πιο πολιτικά της τραγούδια, όπως το «Κραυγή», δεν ξεφεύγει από τα όρια της μικροαστικής ανυπομονησίας: Σε θέλω, σε θέλω, για σένα εγώ πεθαίνω σε θέλω, σε θέλω, για σένα ανασαίνω Μακριά σου ο κόσμος είναι για μένα φυλακή το στόμα μου ανοίγω και βγάζω μια κραυγή Εδώ, όμως, την κραυγή δεν την απευθύνει στο Κόμμα - το μόνο που μπορεί να τη λυτρώσει – αλλά σε κάποιον ερωτικό βοναπάρτη, τύπου Τσίπρα ή Κασσελάκη.

Ακόμα χειρότερα, σε άλλο τραγούδι της σπέρνει στους εργάτες τη δυσπιστία απέναντι στο Κόμμα τους: Από αγάπη υπερβολική Θα πεθάνω Δεν μπορώ, μακριά σου ούτε στιγμή Τι να κάνω Από αγάπη υπερβολική Θα πεθάνω Κανένας εργάτης δεν έπαθε ποτέ τίποτα από υπερβολική αγάπη προς το Κόμμα του.

Ίσα ίσα - όσο περισσότερο το αγαπά τόσο πολλαπλασιάζονται τα αντισώματά του απέναντι στις καπιταλιστικές παθογένειες.

Η μόνη στάση που μπορεί και πρέπει να κρατήσει ένας κομμουνιστής απέναντι στο Κόμμα του είναι αυτή που προτείνει στο άλλο της κομμάτι: Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω Κι ό, τι λόγια να πω θα 'ναι σ' αγαπάω Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω Σ' αγαπάω Γνωρίζοντας όμως τη Βίσση, πιο πιθανό είναι να το απευθύνει στον Νίκο Καρβέλα, παρά στον σύντροφο Κουτσούμπα.

Αυτοί οι δύο, ωστόσο, δεν συμβιβάζονται, το δίλημμα είναι αμείλικτο: Ή με τον Καρβέλα ή με τον Κουτσούμπα.

Είναι προφανές ότι το έργο της Βίσση δεν έχει καμία σχέση με τον λαϊκό πολιτισμό και λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ταξική συνειδητοποίηση των εργαζόμενων μαζών.

Όσοι πήγαν και στη συναυλία στο ΟΑΚΑ και στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ είναι επικίνδυνοι διαλυτικοί που σπέρνουν τις σύγχυση στους κόλπους των μαζών.

Είναι οι λεγόμενοι πολιτισμικοί οπορτουνιστές, αυτοί που έχουν αναγάγει το FOMO (fear of missing out) σε αξία και τον καιροσκοπισμό σε αρχή.

Ή σκυλού θα είσαι κυρία μου ή ταξικά - δεν γίνεται και τα δύο. Η Βίσση διάλεξε προ πολλού ταξικό στρατόπεδο όταν άφησε τον Νταλάρα για τον Καρβέλα.

Αλλά, 50 χρόνια αγώνες και θυσία ΔΕΝ έγιναν με τη Βίσση στην πρωτοπορία. Φωτό: Αυθεντική εκδήλωση λαϊκού πολιτισμού και ταξικής συνείδησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους