Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΝΟΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΠΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ — ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΟΝΙΟΣ Το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος είναι από τις πιο ιερές και συγκλονιστικές στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου.

Δεν είναι μια όμορφη οικογενειακή τελετή, ούτε μια ευκαιρία για φωτογραφίες, δώρα και γιορτή.

Είναι η είσοδος του ανθρώπου στη ζωή της Εκκλησίας.

Είναι η πνευματική του γέννηση.

Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος «ενδύεται Χριστό». Και πριν ακόμη φτάσουμε στην κολυμβήθρα, προηγείται ένα εξαιρετικά σοβαρό και βαθύ μέρος της Ακολουθίας: η Ακολουθία των Κατηχουμένων.

Εκεί φαίνεται καθαρά και ο πραγματικός ρόλος του αναδόχου.

Το παιδί είναι μικρό.

Δεν μπορεί να μιλήσει.

Δεν μπορεί να απαντήσει.

Δεν μπορεί να ομολογήσει μόνο του την πίστη του.

Γι’ αυτό ο ανάδοχος στέκεται δίπλα του και μιλά εκ μέρους του.

Ο ιερέας στρέφεται προς τον ανάδοχο και αρχίζει ένας διάλογος που δεν είναι τυπικός.

Είναι διάλογος πίστεως.

Είναι διάλογος ευθύνης.

Ο ιερέας ρωτά: «Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ;» Και ο ανάδοχος απαντά: «Ἀποτάσσομαι.» Η ερώτηση επαναλαμβάνεται.

Και η απάντηση επαναλαμβάνεται.

Δεν είναι ένα θεατρικό μέρος της ακολουθίας.

Είναι μια ρητή άρνηση του κακού.

Ο ανάδοχος δηλώνει εκ μέρους του παιδιού: «Αρνούμαι ό,τι με απομακρύνει από τον Θεό.

Αρνούμαι την αμαρτία, το σκοτάδι, την πλάνη, την εξουσία του κακού πάνω στη ζωή μου.» Και δεν σταματά εκεί.

Ο ιερέας συνεχίζει: «Ἀπετάξω τῷ Σατανᾷ;» Και ο ανάδοχος απαντά: «Ἀπεταξάμην.» Στη συνέχεια ακολουθεί ακόμη πιο ισχυρή επιβεβαίωση της απόφασης αυτής. Η Εκκλησία θέλει να δείξει ότι δεν υπάρχει ουδετερότητα.

Ο άνθρωπος καλείται να πάρει θέση.

Και αμέσως μετά έρχεται η μεγάλη στροφή.

Ο ιερέας ρωτά: «Συντάσσῃ τῷ Χριστῷ;» Και ο ανάδοχος απαντά: «Συντάσσομαι.» Τι σημαίνει αυτή η λέξη; Σημαίνει: Επιλέγω τον Χριστό.

Ανήκω στον Χριστό.

Θέλω να ζήσω με τον Χριστό.

Θέλω η ζωή μου να πορεύεται μαζί Του.

Ο ιερέας ξαναρωτά: «Συνετάξω τῷ Χριστῷ;» Και ο ανάδοχος απαντά: «Συνεταξάμην.» Και όταν ακούγεται: «Καὶ πιστεύεις αὐτῷ;» ο ανάδοχος απαντά: «Πιστεύω αὐτῷ ὡς Βασιλεῖ καὶ Θεῷ.» Εδώ βρίσκεται η καρδιά της ευθύνης του αναδόχου.

Δεν λέει απλώς «είμαι εδώ». Δεν λέει «θα είμαι καλός νονός». Λέει ότι το παιδί παραδίδεται στον Χριστό και ότι ο ίδιος γίνεται μάρτυρας και εγγυητής αυτής της πνευματικής πορείας.

Και αμέσως μετά ο ανάδοχος λέει το «Πιστεύω». Το Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι ένα κείμενο που λέμε επειδή «έτσι γίνεται στη βάπτιση». Δεν είναι ένα κείμενο για να το μάθουμε πρόχειρα ή να το διαβάσουμε βιαστικά.

Είναι η ομολογία της πίστεως της Εκκλησίας.

Με το «Πιστεύω», ο ανάδοχος δηλώνει: «Αυτή είναι η πίστη στην οποία παραδίδεται το παιδί.

Αυτή είναι η πίστη που αναλαμβάνω να του μεταδώσω.

Αυτή είναι η πίστη μέσα στην οποία δεσμεύομαι να το βοηθήσω να μεγαλώσει.» Γι’ αυτό ο ανάδοχος δεν είναι διακοσμητικό πρόσωπο της Βάπτισης.

Δεν είναι εκείνος που θα αγοράσει μόνο τον σταυρό, τη λαμπάδα, τα ρούχα και τα παπούτσια.

Δεν είναι εκείνος που θα εμφανίζεται μόνο στα γενέθλια ή στις γιορτές.

Ο ανάδοχος γίνεται πνευματικός πατέρας ή πνευματική μητέρα.

Αναλαμβάνει να βοηθήσει το παιδί να γνωρίσει τον Χριστό.

Να του μάθει να προσεύχεται.

Να του μάθει να κάνει τον σταυρό του.

Να το φέρνει στον ναό.

Να του μιλά για την πίστη.

Να το βοηθήσει να αγαπήσει τη Θεία Λειτουργία και τη Θεία Κοινωνία.

Να είναι δίπλα του όχι μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά και όταν η ζωή δυσκολέψει.

Γιατί κάποια στιγμή το παιδί θα μεγαλώσει.

Θα έχει ερωτήματα.

Θα έχει αμφιβολίες.

Θα έχει πτώσεις.

Θα γνωρίσει πειρασμούς.

Ίσως απομακρυνθεί από την Εκκλησία.

Τότε ακριβώς ο ανάδοχος πρέπει να θυμηθεί τι είπε μπροστά στον ιερέα.

Να θυμηθεί: «Ἀποτάσσομαι.» «Συντάσσομαι.» «Πιστεύω.» Αυτές οι λέξεις δεν ειπώθηκαν μόνο για εκείνη τη μέρα.

Είναι υπόσχεση ζωής.

Ο ανάδοχος πρέπει να μπορεί κάποτε να πει στο βαφτιστήρι του: «Την ημέρα της Βάπτισής σου στάθηκα μπροστά στον Θεό για σένα.

Αρνήθηκα το κακό για σένα.

Ομολόγησα τον Χριστό για σένα.

Είπα το “Πιστεύω” για σένα.

Και από εκείνη τη στιγμή έχω χρέος να σε βοηθώ να μη χάσεις τον Χριστό από τη ζωή σου.» Αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος του νονού και της νονάς.

Δεν είναι τίτλος.

Δεν είναι κοινωνική τιμή.

Δεν είναι έθιμο.

Είναι διακονία.

Είναι ευθύνη.

Είναι υπόσχεση ενώπιον του Θεού.

Και γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να διαλέγουν ανάδοχο όχι μόνο με βάση τη συγγένεια ή τη φιλία, αλλά με ένα πολύ πιο ουσιαστικό ερώτημα: «Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να βοηθήσει το παιδί μου να γνωρίσει και να αγαπήσει τον Χριστό;» Και ο ίδιος ο ανάδοχος, πριν πει το «ναι», χρειάζεται να αναρωτηθεί: «Είμαι έτοιμος να σταθώ δίπλα σε αυτή την ψυχή για μια ολόκληρη ζωή;» Γιατί η κουμπαριά δεν τελειώνει όταν τελειώσει το Μυστήριο.

Τότε αρχίζει.

Και ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας ανάδοχος στο βαφτιστήρι του να μην αγοράζεται ποτέ.

Είναι να γίνει ο άνθρωπος που, με την προσευχή, το παράδειγμα και την αγάπη του, θα το βοηθήσει να μη χάσει ποτέ τον δρόμο προς τον Χριστό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους