Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περισσότεροι από 160 Ιρλανδοί αθλητές υπέγραψαν έκκληση προς την εθνική ομάδα της χώρας τους να αρνηθεί να αγωνιστεί εναντίον του Ισραήλ.

Στο κείμενό τους κατήγγειλαν, μεταξύ άλλων, ένα «βίαιο σύστημα απαρτχάιντ» και κάλεσαν τους Ιρλανδούς διεθνείς να μη βρεθούν στο γήπεδο απέναντι στην εθνική Ισραήλ. Οι Ιρλανδοί ποδοσφαιριστές τελικά αγωνίστηκαν, φορώντας όμως μαύρα περιβραχιόνια, ενώ δεν πραγματοποιήθηκαν οι καθιερωμένες χειραψίες με τους αντιπάλους τους.

Ανάμεσα στους Ισραηλινούς ποδοσφαιριστές βρισκόταν ο Ανάν Χαλαϊλί, Άραβας μουσουλμάνος Ισραηλινός και ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Ισραήλ.

Στην ίδια γενιά ανήκουν ο Μοχάμαντ Αμπού Φανί και ο Σαγιέντ Αμπού Φαρχί, ο οποίος λίγες ημέρες πριν από τον αγώνα με την Ιρλανδία είχε σκοράρει με την εθνική απέναντι στην Αυστρία.

Φυσικά η παρουσία Αράβων στην εθνική ομάδα του Ισραήλ δεν είναι ούτε πρόσφατη ούτε ασυνήθιστη.

Το 1976 ο Ριφάατ Τουρκ, μουσουλμάνος από τη Γιάφα, έγινε ο πρώτος Άραβας που αγωνίστηκε με την εθνική Ισραήλ.

Την ίδια χρονιά εκπροσώπησε τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Ο Ζάχι Αρμέλι, Άραβας χριστιανός από τη Σφαράμ, φόρεσε τη φανέλα της εθνικής τη δεκαετία του 1980. Ο Ουαλίντ Μπαντίρ πραγματοποίησε δεκάδες διεθνείς συμμετοχές και σκόραρε, μεταξύ άλλων, απέναντι στη Γαλλία.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι τον Οκτώβριο του 2019, στον αγώνα με τη Λετονία, έξι ποδοσφαιριστές από τις μη εβραϊκές μειονότητες του Ισραήλ βρέθηκαν και αποτέλεσαν την πλειοψηφία των Ισραηλινών ποδοσφαιριστών που βρίσκονταν στον αγωνιστικό χώρο.

Το ίδιο μοτίβο εκπροσώπησης συναντάται γενικότερα στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στην πολιτική και στους κρατικούς θεσμούς.

Ενδεικτικά, το 2021, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ο Ιγιάντ Σαλαμπί, Άραβας μουσουλμάνος από τη Σφαράμ, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ισραήλ στην κολύμβηση και κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια.

Έγινε έτσι ο πρώτος Άραβας Ισραηλινός που κατέκτησε μετάλλιο σε Ολυμπιακούς ή Παραολυμπιακούς Αγώνες. Η Μίρα Άουαντ, Αράβισσα χριστιανή, εκπροσώπησε το Ισραήλ στη Eurovision το 2009 μαζί με τη Νόα.

Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Ελία Σουλεϊμάν, γεννημένος στη Ναζαρέτ του Ισραήλ, ξεκίνησε την κινηματογραφική του καρίερα με το «Χρονικό μιας εξαφάνισης», ταινία που χρηματοδοτήθηκε και από το ισραηλινό κράτος, παρόλο που η ταινία ήταν επικριτική απέναντι του.

Η παρουσία και η εκπροσώπηση Αράβων πολιτών στην πολιτική, στη Δικαιοσύνη, στον αθλητισμό, στις τέχνες και γενικότερα στη δημόσια ζωή του Ισραήλ δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο, αλλά έχει ιστορία δεκαετιών.

Στην πολιτική και στους κρατικούς θεσμούς, Άραβες πολίτες εκλέγονται στην Κνεσέτ ήδη από τις πρώτες εκλογές του ισραηλινού κράτους, το 1949, έχουν υπηρετήσει ως υπουργοί και δικαστές, ενώ ο Σαλίμ Τζουμπράν υπηρέτησε στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ.

Το 2021 το μουσουλμανικό κόμμα Ra'am συμμετείχε στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Είναι, λοιπόν, το Ισραήλ κράτος απαρτχάιντ ή πρόκειται απλώς για έναν ακόμη συκοφαντικό λίβελο; Έχει σχέση το ισραηλινό κράτος με το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ, όπου ο φυλετικός διαχωρισμός ήταν νόμος; Μαύροι και λευκοί χωρίζονταν στα λεωφορεία και στα τρένα, στις παραλίες και στα πάρκα, στην κατοικία και στην εκπαίδευση.

Έχει σχέση ένα θεσμικό σύστημα φυλετικού διαχωρισμού με ένα κράτος όπου πολίτες μιας μειονότητας ψηφίζουν και εκλέγονται στο ίδιο κοινοβούλιο, συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, υπηρετούν στη Δικαιοσύνη, σπουδάζουν στα ίδια πανεπιστήμια, εργάζονται στα ίδια νοσοκομεία και εκπροσωπούν το ίδιο κράτος στον αθλητισμό και στον πολιτισμό; Οι 160 και πλέον Ιρλανδοί αθλητές ισχυρίζονται πως, ναι, το Ισραήλ είναι κράτος απαρτχάιντ.

Θα περιμέναμε, λοιπόν, να δούμε παρόμοια ευαισθησία απέναντι στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν, όπου οι γυναίκες έχουν αποκλειστεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τη δημόσια ζωή και το θεσμοποιημένο σύστημα διακρίσεων εις βάρος τους έχει περιγραφεί διεθνώς ως «gender apartheid». Όμως, μόλις τον περασμένο Αύγουστο, η Ιρλανδία φιλοξένησε κανονικά την εθνική ομάδα κρίκετ του Αφγανιστάν.

Σύμφωνα με τους Irish Times, λιγότεροι από δώδεκα διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο του Stormont στο Μπέλφαστ για να διαμαρτυρηθούν για τη διεξαγωγή του αγώνα.

Αντίθετα με τις γυναίκες του Αφγανιστάν, η Ελχάμ Μαχαμίντ Ρουζίν, γεννημένη στην Ουμ αλ-Φαχμ, έγινε αρχηγός της γυναικείας εθνικής ομάδας goalball και εκπροσώπησε το Ισραήλ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Στο «κράτος απαρτχάιντ», μια μουσουλμάνα αράβισσα έγινε αρχηγός εθνικής ομάδας ομαδικού αθλήματος.

Αναρωτιόμαστε αν όσοι περιγράφουν με τόση βεβαιότητα το Ισραήλ ως «κράτος απαρτχάιντ» έχουν κοιτάξει πραγματικά την ισραηλινή κοινωνία.

Έχουν κοιτάξει τους Άραβες πολίτες της, τη συμμετοχή τους στην πολιτική και στη Δικαιοσύνη, στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία, στον αθλητισμό και στον πολιτισμό; Ή μήπως δεν περιγράφουν την κοινωνία που πραγματικά υπάρχει, αλλά αναπαράγουν συκοφαντικά μια καρικατούρα της και έναν ακόμη λίβελο; Θα τους βοηθήσουμε, λοιπόν, αναρτώντας μια φωτογραφία της εθνικής Ισραήλ, του πραγματικού Ισραήλ: πέντε Εβραίοι, πέντε Άραβες και ένας Κιρκάσιος μουσουλμάνος, ο ένας δίπλα στον άλλο, με την ίδια φανέλα (βλ.σχόλια). Κλείνοντας, θυμόμαστε τη δήλωση του Άραβα μουσουλμάνου Αμπάς Σουάν μετά το περίφημο γκολ της ισοφάρισης εναντίον της Ιρλανδίας το 2005, στο 90ό λεπτό του αγώνα: «Σκόραρα για όλο το Ισραήλ. Χαρούμενο Πουρίμ!»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους