Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο ημέρες στον Έβρο με την Πρόεδρο μας Οι δύο ημέρες, Παρασκευή και Σάββατο 25 και 26 Σεπτεμβρίου, που περάσαμε στον Έβρο με την Πρόεδρο του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» Μαρία Καρυστιανού και τους συνεργάτες της, ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μια οργανωτική αποστολή.

Ήταν δύο ημέρες γεμάτες συναντήσεις, συζητήσεις, ενημερώσεις και —κυρίως— ανθρώπους.

Από την Αλεξανδρούπολη και τις Φέρες μέχρι την Ορεστιάδα, το Διδυμότειχο και το Σουφλί, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ανθρώπους της αυτοδιοίκησης, παραγωγούς, επαγγελματίες, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, εργαζομένους και ανθρώπους που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα προβλήματα του τόπου.

Και όσο περισσότερο ακούς, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι ο Έβρος δεν έχει έλλειψη ανθρώπων που αγαπούν τον τόπο τους.

Έχει ανάγκη από συστηματική δουλειά, σχέδιο, επιμονή και αποτελέσματα.

Δεν μπορεί να συζητάμε σοβαρά για ανάπτυξη του Έβρου χωρίς να συζητάμε σοβαρά και για τον σιδηρόδρομο.

Ο σιδηρόδρομος δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης.

Είναι υποδομή για τον άνθρωπο αλλά και για την παραγωγή.

Για να μπορεί ο νέος να μετακινηθεί.

Για να μπορεί ο εργαζόμενος να ταξιδέψει.

Για να μπορούν τα προϊόντα του Έβρου να μεταφερθούν γρήγορα και ανταγωνιστικά.

Για να μπορεί το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης να συνδέεται αποτελεσματικά με την ενδοχώρα.

Σήμερα ο Έβρος δεν έχει ενεργή σιδηροδρομική σύνδεση με τη Δράμα και τη Θεσσαλονίκη.

Και αυτό αφορά όχι μόνο τους επιβάτες, αλλά και τη δυνατότητα μεταφοράς των προϊόντων του τόπου μας. Ο Έβρος χρειάζεται σιδηρόδρομο που να εξυπηρετεί και ανθρώπους και παραγωγή.

Η γέφυρα του Ερυθροποτάμου στο Διδυμότειχο Ετοιμαζόμουν να θέσω και το ζήτημα της γέφυρας δίπλα στα νεκροταφεία του Διδυμοτείχου στον Περιφερειάρχη, όπως του έθεσα και το θέμα του τρένου, στη συνάντησή που είχαμε μαζί του στην Αλεξανδρούπολη.

Με πρόλαβε όμως και μας ενημέρωσε ότι έχει προχωρήσει η διαδικασία για τη μελέτη της νέας γέφυρας.

Η γέφυρα παραμένει κλειστή από το 2019 και η Περιφέρεια έχει ήδη δρομολογήσει την κατεδάφιση της παλιάς και την προσωρινή τοποθέτηση προκατασκευασμένης μεταλλικής γέφυρας τύπου Bailey από τον Στρατό (όπως αυτή που υπάρχει στο Δέρειο) μέχρι να κατασκευαστεί η νέα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: Πίσω από κάθε τέτοια υποδομή υπάρχουν άνθρωποι που επί χρόνια ταλαιπωρούνται.

Τι έγινε με το εργοστάσιο ζάχαρης; Ένα από τα θέματα με τα οποία ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα η Δάφνη Χαλκιά (προσωρινή συντονίστρια της Ομάδας στήριξης της "Ελπίδας για τη Δημοκρατία" στο Νομό μας) κι εγώ ήταν το εργοστάσιο ζάχαρης της Ορεστιάδας.

Ένα εργοστάσιο που για δεκαετίες έδινε ζωή στον βόρειο Έβρο.

Μέχρι πρόσφατα είχα την εντύπωση ότι η υπόθεση ήταν σχετικά απλή: υπεράριθμο προσωπικό, υψηλό κόστος λειτουργίας και, κατά συνέπεια, μη ανταγωνιστικό προϊόν.

Η έρευνα που κάναμε, όμως, με οδήγησε σε πολύ πιο σύνθετη εικόνα. Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης αντιμετώπιζε πράγματι σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα και συσσωρευμένες ζημιές.

Το εργοστάσιο ζάχαρης Ορεστιάδας όμως όπως υποστηρίζουν άνθρωποι που έζησαν από κοντά το θέμα ήταν το μόνο κερδοφόρο από τα πέντε που υπήρχαν Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ιστορικά στοιχεία και δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων της περιοχής που δείχνουν πόσο σημαντική ήταν ειδικά η μονάδα της Ορεστιάδας για την τοπική οικονομία.

Ήδη από το 2014 γινόταν λόγος για οικονομική επίδραση περίπου 40 εκατ. ευρώ ετησίως στην περιοχή.

Το εργοστάσιο της Ορεστιάδας λειτούργησε για τελευταία φορά το 2018, μετά από έναν χρόνο αναστολής της λειτουργίας του.

Εκείνη τη χρονιά επεξεργάστηκε περίπου 60.000 τόνους τεύτλων από τον Έβρο και τη Ροδόπη.

Το 2019 έγιναν προσπάθειες για την επαναλειτουργία του και για την επαναφορά της τευτλοκαλλιέργειας στην περιοχή, χωρίς όμως τελικά να αποκατασταθεί η λειτουργία του.

Ένα ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: Μπορούσε να σωθεί; Και, κυρίως, θα μπορούσε σήμερα να επανέλθει η παραγωγή ζάχαρης στον Έβρο; Έχω ακούσει και εξετάσει εκτιμήσεις για κόστος της τάξης των 40–50 εκατομμυρίων ευρώ και για δυνατότητα επανεκκίνησης, εφόσον υπάρξει πολιτική βούληση και οργανωμένο σχέδιο επαναφοράς της τευτλοκαλλιέργειας.

Δεν θεωρώ υπεύθυνο να παρουσιάσω αυτή την εκτίμηση ως τελεσίδικο οικονομικό συμπέρασμα χωρίς ένα σύγχρονο, ανεξάρτητο business plan.

Θεωρώ όμως απολύτως λογικό να ζητηθεί να γίνει αυτή η μελέτη.

Γιατί σήμερα εισάγουμε ζάχαρη, ενώ κάποτε είχαμε μια ολόκληρη παραγωγική αλυσίδα στον τόπο μας.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πραγματικό ερώτημα: Πόσο κοστίζει στο κράτος η παραγωγική εγκατάλειψη μιας ακριτικής περιοχής και πόσο θα κόστιζε η προσπάθεια ανασυγκρότησής της; Και τι καλλιεργούμε σήμερα; Στις 16 Ιουλίου 2026 ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Δημητριακών Ορεστιάδας «Η Ένωση» συμφώνησε την πώληση 17.000 τόνων σκληρού σιταριού, με τιμή παραγωγού 21,4 λεπτά το κιλό.

Και όταν ο Έλληνας αγρότης βρίσκεται αντιμέτωπος με τόσο υψηλό κόστος παραγωγής και ταυτόχρονα βλέπει τις τιμές και τις συνθήκες στις γειτονικές χώρες, είναι φανερό ότι ξεκινά από μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό (γύρω στα 30 λεπτά το κιλό το σκληρό σιτάρι στην Τουρκία και με πολύ μικρότερο ενεργειακό κόστος) Δεν υποστηρίζω ότι η επιστροφή στην τευτλοκαλλιέργεια είναι από μόνη της η λύση για την αγροτική οικονομία του Έβρου.

Υποστηρίζω όμως ότι πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά ποιες καλλιέργειες και ποιες μεταποιητικές δραστηριότητες αφήνουν μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία στον τόπο μας.

Αυτό είναι παραγωγική πολιτική.

Τα καύσιμα και ο ανταγωνισμός των συνόρων Ένα ακόμη θέμα που τέθηκε έντονα από φορείς της περιοχής είναι το κόστος των καυσίμων.

Και εδώ δεν μπορούμε να αγνοούμε τη γεωγραφία μας.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2026 η μέση τιμή της βενζίνης καταγραφόταν περίπου στα 2,20 €/λίτρο στην Ελλάδα, έναντι 1,65 € στη Βουλγαρία και 1,44 € στην Τουρκία.

Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη για έναν κάτοικο του Έβρου που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα.

Προσωπικά δεν έχω πάει ποτέ στην Τουρκία ή στη Βουλγαρία για να βάλω καύσιμα.

Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά τον άνθρωπο που το κάνει για να μπορέσει να επιβιώσει.

Και όταν αυτή η συμπεριφορά γενικεύεται, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον καταναλωτή.

Αφορά και το τοπικό πρατήριο, τον εργαζόμενο, την τοπική αγορά και τελικά την οικονομική ζωή ολόκληρης της περιοχής.

Μία πρόταση που θεωρώ ότι αξίζει να εξεταστεί είναι ένα ειδικό καθεστώς στήριξης των κατοίκων των παραμεθόριων περιοχών, με κάποια μορφή κάρτας ή επιστροφής μέρους του κόστους καυσίμων, εφόσον δεν μπορεί να υπάρξει ειδική φορολογική μεταχείριση στον ΕΦΚ και στον ΦΠΑ.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή είναι η μοναδική λύση.

Λέω ότι το πρόβλημα χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση, γιατί η παραμεθόριος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πάντοτε με τα ίδια δεδομένα που ισχύουν στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη.

Και κάτι ακόμη: η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των καυσίμων στις παραμεθόριες περιοχές θα μπορούσε να λειτουργήσει όχι μόνο υπέρ των κατοίκων, αλλά και υπέρ των δημοσίων εσόδων.

Γιατί όταν η τιμή είναι σημαντικά υψηλότερη από τις γειτονικές χώρες, μέρος της κατανάλωσης μεταφέρεται εκεί.

Αντίθετα, μια στοχευμένη μείωση θα μπορούσε να κρατήσει περισσότερη κατανάλωση και περισσότερα φορολογικά έσοδα μέσα στην Ελλάδα.

Οι πολύτεκνοι και οι εκπαιδευτικοί της Ορεστιάδας Θέλω ιδιαίτερα να σταθώ στις δύο συναντήσεις που είχαμε στην Ορεστιάδα.

Ο κ. Χρήστος Παπαδούδης, Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων Βορείου Έβρου, πατέρας εννέα παιδιών, μας έκανε αναλυτική ενημέρωση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολύτεκνες οικογένειες.

Σε έναν τόπο που αντιμετωπίζει τόσο έντονο δημογραφικό πρόβλημα, το ζήτημα της οικογένειας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη κοινωνική πολιτική.

Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης της παραμεθόριας περιοχής.

Εξίσου αναλυτική και τεκμηριωμένη ήταν η ενημέρωση που μας έκανε ο κ. Χάρης Kουσiνίδης, Πρόεδρος της Β΄ ΕΛΜΕ Έβρου, για τα προβλήματα των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης στην περιοχή.

Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια και τους δύο, τόσο για την ανταπόκρισή τους στο κάλεσμά μας όσο και για την ουσιαστική ενημέρωση που μας παρείχαν.

Και ένα μικρό αγροτικό ιατρείο... Κάποιες φορές, όμως, τα μεγάλα λόγια για ανάπτυξη σκοντάφτουν πάνω στα πιο απλά πράγματα. Στους Μεταξάδες ένα αγροτικό ιατρείο εξυπηρετεί εννέα χωριά.

Μία ρωγμή οδήγησε στην αναστολή λειτουργίας του για μήνες, με τους κατοίκους —πολλούς από τους οποίους είναι ηλικιωμένοι— να χρειάζεται να εξυπηρετούνται σε άλλον χώρο.

Το κόστος της αποκατάστασης, σύμφωνα με την ενημέρωση που λάβαμε, ήταν μόλις 5.800 ευρώ!... Μετά από έξι ολόκληρους μήνες ταλαιπωρίας τώρα λύθηκε επιτέλους το πρόβλημα.

Αυτά είναι τα προβλήματα που πρέπει να βλέπει η Πολιτεία.

Και το Σουφλί Στο Σουφλί είχαμε την ευκαιρία να ενημερωθούμε για την ιστορία, την ταυτότητα αλλά και τις δυνατότητες της περιοχής από τον Αντιδήμαρχο, συνάδελφο της ΣΣΕ (83) και φίλο, κ. Γιώργο Μπαλτζή.

Γιώργο, ήσουν πραγματικά άψογος! Σε ευχαριστώ από καρδιάς τόσο για την εξαιρετική ενημέρωση όσο και για τη ζεστή φιλοξενία και τα όμορφα αναμνηστικά δωράκια που μας προσέφερες.

Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το Μουσείο Μετάξης, όπου οι υπεύθυνοι μας έδωσαν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική ενημέρωση για τη μεταξουργία και τη μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά του Σουφλίου.

Τους ευχαριστούμε θερμά για την υποδοχή και την εξαιρετική παρουσίαση! Το Σουφλί έχει μια μοναδική ιστορία και έναν ιδιαίτερο πολιτιστικό και παραγωγικό πλούτο.

Αξίζει να τον γνωρίσουμε, να τον αναδείξουμε και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να αποτελέσει ξανά σημαντικό μοχλό ανάπτυξης για ολόκληρη την περιοχή.

Τι πρέπει, τελικά, να κάνει ένας βουλευτής του Έβρου; Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο ερώτημα που μου έμεινε από αυτές τις δύο ημέρες.

Κατά τη δική μου αντίληψη, ο βουλευτής ενός ακριτικού νομού δεν πρέπει να περιορίζεται στην παρουσία του σε εκδηλώσεις και πανηγύρια.

Πρέπει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχουν προβλήματα.

Να επισκέπτεται χωριά.

Να συναντά αγρότες, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, επαγγελματίες, αυτοδιοίκηση, εργαζόμενους, επιστήμονες και συλλόγους.

Να κρατά σημειώσεις.

Να μελετά.

Να ρωτά.

Να ελέγχει.

Να επιμένει.

Και όταν χρειάζεται, να ενοχλεί την εκάστοτε κυβέρνηση μέχρι να πάρει απαντήσεις.

Γιατί ο Έβρος δεν χρειάζεται μόνο ανθρώπους που θα μιλούν για τον Έβρο.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα γνωρίζουν τον Έβρο.

Και εγώ, μετά από αυτές τις δύο ημέρες, αισθάνομαι ακόμη περισσότερο ότι η πολιτική πρέπει να ξεκινά από την πραγματική ζωή και όχι από τα προεκλογικά καφενεία.

Όχι από τα «καφεδάκια» και τα εύκολα λόγια.

Αλλά από το ερώτημα: Τι μπορούμε πραγματικά να κάνουμε για να μείνει ο άνθρωπος στον τόπο του; Για να μείνει ο νέος αγρότης.

Για να μείνει ο εκπαιδευτικός.

Για να μείνει η οικογένεια.

Για να λειτουργεί το σχολείο.

Για να υπάρχει γιατρός.

Για να υπάρχει σιδηρόδρομος — για ανθρώπους και για προϊόντα.

Για να υπάρχει δρόμος και γέφυρα.

Για να υπάρχει παραγωγή.

Για να υπάρχει δουλειά.

Για να υπάρχει μέλλον.

Αυτόν τον Έβρο θέλω να βλέπω. Έναν Έβρο που δεν θα ζητά συνεχώς «εξαιρέσεις» επειδή είναι παραμεθόριος, αλλά θα αντιμετωπίζεται ως στρατηγικό και παραγωγικό κομμάτι της Ελλάδας.

Οι δύο αυτές ημέρες δεν ήταν για μένα απλώς μια οργανωτική αποστολή.

Ήταν μια ακόμη ευκαιρία να ακούσω ανθρώπους, να δω από κοντά προβλήματα και να καταλάβω ακόμη καλύτερα πόσα πράγματα μπορούν και πρέπει να αλλάξουν. Ακούμε. Μελετάμε. Ελέγχουμε. Προτείνουμε.

Και κυρίως, δεν ξεχνάμε.

Καλή σας μέρα! Υ.Γ. Θερμές ευχαριστίες και στο φίλο μου "Καστροπολίτη" και συγγραφέα Γιάννη Σαρσάκη (δεξιά της κ. Καρυστιανού) για την εξαιρετική ενημέρωση που μας έκανε για το Κάστρο και την ιστορία του Διδυμοτείχου!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους