Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Eleonora Zouganeli live στην Αίγινα. Όταν μια φωνή συναντά τη θάλασσα και ένα ολόκληρο λιμάνι αρχίζει να τραγουδά.

Η φωνή της Ελεονώρας Ζουγανέλη ανασύρει κάτι από μέσα σου.

Ένα πρόσωπο, ένα καλοκαίρι, έναν έρωτα, μιαν απουσία, μια παλιά διαδρομή με το αυτοκίνητο, ένα βράδυ που κάποτε νόμιζες ότι θα κρατήσει για πάντα.

Έχει αυτό το παράξενο προνόμιο: δεν γνωρίζει από ημερομηνίες.

Μπορεί να περάσουν χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, και μια μόνο νότα να σε επιστρέψει ακριβώς εκεί όπου κάποτε ήσουν.

Το βράδυ του Σαββάτου 19 Σεπτεμβρίου, στο λιμάνι της Αίγινας, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μετέτρεψε έναν ήδη φορτισμένο χώρο σε μια τεράστιο έκταση κοινής ακρόασης.

Το 17ο Aegina Fistiki Fest είχε ήδη δημιουργήσει τον δικό του παλμό και η συναυλία ήρθε να τον κορυφώσει με μια βραδιά γεμάτη τραγούδια, ενέργεια και μια σχέση με το κοινό που σύντομα έπαψε να θυμίζει τη συμβατική απόσταση ανάμεσα σε σκηνή και πλατεία.

Γιατί η Ζουγανέλη έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα.

Μπαίνει μέσα σε κάθε τραγούδι.

Η φωνή της διαθέτει δύναμη, όχι όμως σε ένταση.

Σε μεταπτώσεις.

Στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να περάσει από την εξωστρέφεια στην εσωτερικότητα, από την έκρηξη στη σιωπή, από το τραγούδι που θέλει να το φωνάξει όλο το λιμάνι σε εκείνο που ξαφνικά μοιάζει να απευθύνεται σε έναν μόνο άνθρωπο.

Αυτή είναι η μεγάλη της σκηνική αρετή.

Να τραγουδά για χιλιάδες και να αφήνει στον καθένα την αίσθηση ότι τραγούδησε λίγο και για εκείνον.

Η καλλιτεχνική της διαδρομή έχει άλλωστε αυτή την ενδιαφέρουσα πολυμορφία.

Από το ξεκίνημά της στη «Μικρή Άρκτο» το 2004, πέρασε από διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα, συνεργασίες και ρεπερτόρια, ενώ η θεατρική της εμπειρία, με χαρακτηριστικό σταθμό την ενσάρκωση της Εντίθ Πιαφ στο Εθνικό Θέατρο, πρόσθεσε στη φωνητική της ταυτότητα μια έντονη σκηνική διάσταση.

Η ίδια έχει μιλήσει επανειλημμένα και για την ανάγκη της να μην εγκλωβίζεται σε αυστηρές μουσικές κατηγορίες.

Γι’ αυτό μπορεί να κινείται τόσο φυσικά ανάμεσα στα δικά της τραγούδια και σε κομμάτια που έχουν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία μέσα στο ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο.

Γιατί η καλή ερμηνεία δεν είναι υπόθεση ιδιοκτησίας, αλλά θέμα σχέσης.

Ένα τραγούδι δεν ανήκει πραγματικά σε εκείνον που το έγραψε ούτε σε εκείνον που το τραγούδησε πρώτος.

Ανήκει και σε εκείνον που κάποτε το άκουσε την κατάλληλη στιγμή και το έκανε κομμάτι της προσωπικής του ιστορίας.

Το πρόγραμμα της βραδιάς κινήθηκε επάνω σε αυτή τη λογική: από το προσωπικό ρεπερτόριο της Ζουγανέλη σε αγαπημένα ελληνικά τραγούδια, με μουσικές επεξεργασίες που έδωσαν στα γνώριμα κομμάτια μια σύγχρονη σκηνική πνοή.

Το κοινό απαντούσε, συνόδευε, τραγουδούσε, χειροκροτούσε μέσα στις παύσεις, πριν ακόμη τελειώσει ένα τραγούδι.

Όταν ένα live πετυχαίνει, δεν υπάρχει πλέον «πάνω» και «κάτω». Δεν υπάρχει σκηνή και πλατεία, αλλά ένας κοινός παλμός.

Ένα μεγάλο σώμα που αναπνέει με τον ίδιο ρυθμό.

Σε μια πόλη όπως η Αίγινα, αυτή η εικόνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.

Γιατί το λιμάνι έχει έτσι κι αλλιώς τη δική του μουσική.

Τους ήχους των σχοινιών, των μηχανών, των βημάτων πάνω στην προβλήτα, των πλοίων που φεύγουν και εκείνων που επιστρέφουν.

Και πάνω από όλα αυτά, εκείνο το μεγάλο αόρατο τραγούδι του Σαρωνικού. Η Ζουγανέλη ήρθε να προσθέσει τη δική της φωνή πάνω σε αυτή την ήδη υπάρχουσα συμφωνία του τόπου.

Το λιμάνι έγινε ένα τεράστιο αμφιθέατρο χωρίς τοίχους. Το Fistiki Fest δεν χρησιμοποιεί τη μουσική απλώς ως ψυχαγωγικό διάλειμμα.

Την εντάσσει στο ίδιο το τοπίο της Αίγινας.

Τη φέρνει μέσα στην πόλη, δίπλα στη θάλασσα, εκεί όπου ο επισκέπτης παρακολουθεί μια συναυλία βιώνοντας ταυτόχρονα και τον τόπο διεξαγωγής της.

Το φετινό πρόγραμμα το επιβεβαίωσε, τοποθετώντας τη μεγάλη συναυλία της Ζουγανέλη στη σημαντικότερη βραδιά του τετραημέρου. Η Αίγινα ετοιμαζόταν να αφήσει πίσω της τις ημέρες της μεγάλης τουριστικής έντασης και να επιστρέψει σιγά-σιγά στον δικό της εσωτερικό ρυθμό.

Τότε, αντί για σιωπή, ήρθε η Ελεονώρα σαν τελευταίος χαιρετισμός, σαν παράταση του καλοκαιριού, σαν εκείνη την τελευταία νύχτα των διακοπών που όλοι ξέρουν ότι τελειώνει, αλλά κανείς δεν θέλει ακόμη να το παραδεχτεί.

Ένα είδος τελετουργίας αποχαιρετισμού.

Και η ίδια η Ελεωνόρα, με μια σκηνική παρουσία που συνδυάζει δυναμισμό και αμεσότητα, κατάφερε να αφήσει πίσω της, την αίσθηση μιας μεγάλης κοινής στιγμής.

Οι αναφορές της επομένης ημέρας μιλούν για περίπου δυόμισι ώρες επί σκηνής, για πάνω από 3.000 άτομα στο κοινό και για έναν παρατεταμένο αποχαιρετισμό, με τους θεατές να ζητούν ακόμη μία επιστροφή της στη σκηνή.

Εξαιρετικές εντυπώσεις άφησε επίσης και η ερμηνείας της Ιωάννας Μόρφη, στο ενδιάμεσο support.

Τις ημέρες που έρχονται, κάποια μελωδία της σπουδαίας ερμηνεύτριας θα ξυπνήσει μια εικόνα από αυτή τη νύχτα και τότε η συναυλία θα έχει αποκτήσει το πραγματικό της νόημα.

Δεν θα είναι πια ένα γεγονός που συνέβη στις 19 Σεπτεμβρίου του 2026, αλλά μια ανάμνηση που θα συνεχίσει να συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος ξανακούσει το «Έλα», τα «Δεύτερα κλειδιά», το «Ως κι οι θάλασσες». Αυτή είναι η ουσία της ζωντανής μουσικής.

Έρχεται για να αφήσει μέσα σου κάτι που θα επιβιώσει και μετά από αυτήν.

Γιατί η Ελεωνόρα, τραγούδησε για εκείνους που θα θυμηθούν κάποτε ότι, σε ένα νησί του Σαρωνικού, ένα βράδυ του Σεπτέμβρη, το καλοκαίρι αρνήθηκε για λίγο να φύγει. Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη / Ανέστης Κορνέζος / Χαρά Νταμουράκη Κείμενο: Ανέστης Κορνέζος Στο πλαίσιο του 17ου Aegina Fistiki Fest Παραγωγή: Festivity Lab / Βαγγέλης Χατζατουριάν Συμμετοχή: Ιωάννα Μόρφη Kυκλοφοριακές ρυθμίσεις / Υπεύθυνοι στάθμευσης: Ομάδα Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών Αίγινας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους