ΕΠΕΖΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ 100 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ – Ο JOE KINAN ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Στις 20 Φεβρουαρίου 2003, ο Joe Kinan δεν είχε καν σκοπό να βρίσκεται στο Station nightclub στο West...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκείνο το βράδυ κανονικά θα εργαζόταν, όμως ένας φίλος του είχε ένα επιπλέον εισιτήριο για τη συναυλία και ο Joe αποφάσισε να αλλάξει το πρόγραμμά του και να πάει.

Μαζί του βρισκόταν η παιδική του φίλη Karla Jean Maraglia. Το Station ήταν ένα νυχτερινό κέντρο που φιλοξενούσε εκείνο το βράδυ συναυλία του συγκροτήματος Great White.

Περισσότεροι από 400 άνθρωποι βρίσκονταν μέσα στο κτίριο όταν άρχισε η εμφάνιση.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του τραγουδιού, ενεργοποιήθηκαν πυροτεχνήματα στη σκηνή.

Οι σπίθες έφτασαν στο εύφλεκτο αφρώδες υλικό που είχε τοποθετηθεί γύρω από τη σκηνή για ηχομόνωση.

Το υλικό πήρε φωτιά και μέσα σε ελάχιστο χρόνο οι φλόγες ανέβηκαν στην οροφή και εξαπλώθηκαν στους τοίχους.

Το κτίριο άρχισε να γεμίζει με πυκνό, τοξικό καπνό και οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι έπρεπε να βγουν έξω αμέσως. Ο Joe βρισκόταν κοντά στη σκηνή και μόλις αντιλήφθηκε τη φωτιά προσπάθησε να φτάσει στην έξοδο μαζί με την Karla.

Εκείνη ήταν δίπλα του και ο Joe, προσπαθώντας να την προστατεύσει από τις φλόγες και τον καπνό, έβγαλε το δερμάτινο γιλέκο του και το έβαλε πάνω από το κεφάλι της.

Όμως η κατάσταση είχε ήδη ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούσαν ταυτόχρονα να περάσουν από τις εξόδους.

Ο πανικός και ο συνωστισμός έγιναν τεράστιο πρόβλημα, άνθρωποι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον και ο Joe τελικά εγκλωβίστηκε.

Άκουγε τις φωνές και προσπαθούσε να καταλάβει τι συνέβαινε γύρω του.

Οι φλόγες είχαν εξαπλωθεί μέσα στο κτίριο και ο καπνός έκανε την αναπνοή όλο και πιο δύσκολη.

Κάποια στιγμή οι πυροσβέστες κατάφεραν να φτάσουν στο σημείο όπου βρισκόταν.

Τον εντόπισαν ζωντανό, τον απεγκλώβισαν και τον έβγαλαν από το κτίριο.

Η καταστροφή στο Station ήταν τεράστια. 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περίπου 230 τραυματίστηκαν.

Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και η Karla Jean Maraglia, η φίλη που είχε πάει μαζί με τον Joe στη συναυλία.

Ο ίδιος όμως επέζησε, αν και με τραυματισμούς που θα τον ακολουθούσαν για ολόκληρη τη ζωή του.

Υπέστη εγκαύματα τρίτου και τέταρτου βαθμού σε περίπου 40% του σώματός του, κυρίως στο κεφάλι, το πρόσωπο και τα χέρια.

Έχασε όλα τα δάχτυλά του, έχασε και τα δύο αυτιά και έχασε την όρασή του από το ένα μάτι.

Όταν οι διασώστες τον εντόπισαν, ήταν ακόμη συνειδητός και τους έκανε σήματα με τα χέρια του ζητώντας βοήθεια.

Οι αρχές εξέτασαν ποιος είχε ενεργοποιήσει τα πυροτεχνήματα, γιατί υπήρχε τόσο εύφλεκτο υλικό μέσα στο κλαμπ και αν είχαν τηρηθεί οι κανόνες ασφαλείας που έπρεπε να προστατεύουν εκατοντάδες ανθρώπους που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι σε έναν κλειστό χώρο.

Ο άνθρωπος που ενεργοποίησε τα πυροτεχνήματα ήταν ο Daniel Biechele, tour manager των Great White.

Τα πυροτεχνήματα δεν έμειναν απλώς ένα μέρος του σόου.

Οι σπίθες τους προκάλεσαν την ανάφλεξη του αφρώδους υλικού που κάλυπτε τμήματα της οροφής και των τοίχων. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Rhode Island περιγράφει στα δικαστικά έγγραφα ότι η φωτιά κατέκλυσε το Station μέσα σε λίγα λεπτά, αφού το polyurethane foam που είχε εγκατασταθεί στο κτίριο πήρε φωτιά από τα πυροτεχνήματα.

Το ίδιο δικαστήριο αναφέρει ότι το αφρώδες υλικό είχε εγκατασταθεί από τους ιδιοκτήτες του κλαμπ, Michael και Jeffrey Derderian.

Οι εισαγγελείς δεν θεώρησαν ότι οι 100 θάνατοι μπορούσαν να αποδοθούν μόνο στο γεγονός ότι κάποιος άναψε πυροτεχνήματα.

Εξέτασαν ολόκληρη την κατάσταση του κτιρίου και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το νυχτερινό κέντρο.

Το εύφλεκτο αφρώδες υλικό είχε εγκατασταθεί στο κτίριο και, σύμφωνα με το δικαστήριο, οι ιδιοκτήτες είχαν καθήκον να διατηρούν τον χώρο τουλάχιστον στοιχειωδώς ασφαλή από πυρκαγιά.

Το δικαστήριο τόνισε ότι οι κανόνες πυρασφάλειας για χώρους όπου συγκεντρώνονται άνθρωποι υπήρχαν ακριβώς επειδή τέτοιες καταστάσεις μπορούσαν να οδηγήσουν σε μαζικές απώλειες ζωών.

Οι ιδιοκτήτες, από την πλευρά τους, δεν αποδέχθηκαν όλες αυτές τις κατηγορίες.

Η υπεράσπισή τους υποστήριξε ότι δεν είχαν ενημερωθεί πως το αφρώδες υλικό παραβίαζε τον κώδικα πυρασφάλειας και ότι οι έλεγχοι πυρασφάλειας που είχαν πραγματοποιηθεί στο κλαμπ δεν είχαν επισημάνει το συγκεκριμένο υλικό.

Υποστήριξαν επίσης ότι το συγκρότημα δεν είχε λάβει άδεια από τους ιδιοκτήτες για να χρησιμοποιήσει τα πυροτεχνήματα, ενώ μέλη του συγκροτήματος έδωσαν διαφορετική εκδοχή για το αν υπήρχε σχετική άδεια. Ο Daniel Biechele αντιμετώπισε 100 κατηγορίες για ανθρωποκτ0νίας εξ αμελείας, μία για κάθε άνθρωπο που έχασε τη ζωή του.

Τελικά δήλωσε ένοχος και το 2006 καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης.

Τέσσερα χρόνια ήταν προς έκτιση, ενώ τα υπόλοιπα 11 ανεστάλησαν, μαζί με τρία χρόνια επιτήρησης.

Στο εδώλιο βρέθηκαν και οι δύο ιδιοκτήτες του Station, Michael και Jeffrey Derderian.

Ο καθένας αντιμετώπιζε 200 κατηγορίες ανθρωποκτ0νίας εξ αμελείας, βάσει δύο διαφορετικών νομικών θεωριών.

Η υπόθεση ήταν τόσο μεγάλη και τόσο γνωστή ώστε είχε προγραμματιστεί να γίνει κανονική δίκη, με εκατοντάδες υποψήφιους ενόρκους να καλούνται για τη διαδικασία επιλογής.

Τελικά όμως η δίκη δεν πραγματοποιήθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 2006 ο Michael και ο Jeffrey Derderian δήλωσαν ενοχοι σε 100 κατηγορίες ανθρωποκτονίας εξ αμελείας ο καθένας. Ο Michael καταδικάστηκε σε 15 χρόνια, από τα οποία τέσσερα θα εξέτιε στη φυλακή και τα υπόλοιπα 11 θα παρέμεναν σε αναστολή. Ο Jeffrey έλαβε ποινή 10 ετών με αναστολή, τρία χρόνια επιτήρηση και 500 ώρες κοινωνικής εργασίας. Ο Michael ήταν έτσι ο μόνος από τους δύο αδελφούς που εξέτισε πραγματική ποινή φυλάκισης.

Εν τω μεταξύ, για τον Joe Kinan η δικαιοσύνη ήταν κάτι που συνέβαινε μακριά από το νοσοκομείο.

Εκείνος έδινε τη δική του μάχη.

Μετά την αρχική μεταφορά του, μεταφέρθηκε στο Massachusetts General Hospital στη Βοστώνη, όπου πέρασε περίπου έξι μήνες.

Στη συνέχεια ακολούθησαν περίπου άλλοι έξι μήνες σε κέντρο αποκατάστασης.

Οι τραυματισμοί του απαιτούσαν συνεχείς επεμβάσεις και διαδικασίες και τελικά υποβλήθηκε σε περισσότερες από 150.

Όταν κάποια στιγμή κατάφερε να αφήσει πίσω του το νοσοκομείο, η ζωή του δεν μπορούσε να επιστρέψει στην προηγούμενη μορφή της. Ο Joe είχε χάσει τα δάχτυλά του και έπρεπε να μάθει ξανά πώς να κάνει καθημερινές δραστηριότητες.

Για ένα διάστημα εξετάστηκε η λύση ενός μυοηλεκτρικού προσθετικού χεριού.

Ο ίδιος όμως δεν ήθελε ένα προσθετικό που θα έπρεπε να αφαιρεί κάθε φορά που έκανε πράγματα όπως το ντους ή το πλύσιμο του αυτοκινήτου.

Ήθελε ένα πραγματικό χέρι που θα μπορούσε να γίνει μέρος του σώματός του και να του δώσει ξανά ένα μέρος της ανεξαρτησίας του.

Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά τη φωτιά, ο Joe παραπέμφθηκε στον γιατρό Curtis Cetrulo στο Massachusetts General Hospital, ο οποίος του μίλησε για την πιθανότητα μεταμόσχευσης χεριού.

Ακολούθησε περίπου ένας χρόνος εξετάσεων και αξιολογήσεων για να διαπιστωθεί αν μπορούσε να υποβληθεί σε μια τόσο δύσκολη επέμβαση.

Τελικά έγινε δεκτός ως υποψήφιος και το φθινόπωρο του 2012 μπήκε στη λίστα αναμονής για δότη.

Οι γιατροί τού είχαν ζητήσει να μην ταξιδεύει περισσότερο από δύο ώρες μακριά από τη Βοστώνη, επειδή ένα κατάλληλο μόσχευμα μπορούσε να βρεθεί οποιαδήποτε στιγμή. Ο Joe όμως αποφάσισε να παρακούσει την οδηγία για έναν πολύ προσωπικό λόγο.

Ήθελε να κάνει έκπληξη στην Carrie, τη γυναίκα που επρόκειτο να παντρευτεί.

Ταξίδεψε μέχρι το Seattle και εκεί της έκανε πρόταση γάμου.

Μόλις έξι εβδομάδες μετά την ένταξή του στη λίστα αναμονής, βρισκόταν ακόμη μακριά από τη Βοστώνη όταν έλαβε τηλεφώνημα από τον γιατρό του. Ο Curtis Cetrulo τον ρώτησε πού βρισκόταν και ο Joe του αποκάλυψε ότι ήταν στο Seattle.

Τότε άκουσε τα λόγια που περίμενε χρόνια: είχε βρεθεί χέρι για εκείνον.

Η ιστορία που έλεγε στους υπαλλήλους της αεροπορικής εταιρείας, ότι έπρεπε να ταξιδέψει επειγόντως επειδή τον περίμενε ένα χέρι για μεταμόσχευση, ήταν τόσο απίστευτη ώστε αντιμετωπίστηκε αρχικά με δυσπιστία.

Τελικά κατάφερε να επιστρέψει και στις 7 Οκτωβρίου 2012 μπήκε στο χειρουργείο.

Μια ομάδα περίπου 20 χειρουργών και νοσηλευτών εργάστηκε για 17 ώρες για να μεταμοσχεύσει το χέρι του δότη στο αριστερό του άκρο.

Η επέμβαση απαιτούσε τη σύνδεση οστών, τενόντων, νεύρων και αιμοφόρων αγγείων.

Ήταν μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία και μετά την ολοκλήρωσή της ο Joe είχε πλέον ένα πραγματικό αριστερό χέρι. Ο Joe άρχισε εντατική θεραπεία, δύο συνεδρίες την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα, για έξι μήνες.

Έπρεπε να μάθει ξανά να χρησιμοποιεί το χέρι του και να εκπαιδεύσει το σώμα του ώστε να ανταποκρίνεται στις κινήσεις.

Μια από τις σημαντικότερες στιγμές της αποκατάστασης ήρθε όταν κατάφερε να κρατήσει μόνος του μια κανάτα καφέ και να γεμίσει το φλιτζάνι του.

Για έναν άνθρωπο που είχε περάσει σχεδόν μία δεκαετία χωρίς δάχτυλα, αυτή η απλή κίνηση ήταν ένα τεράστιο βήμα προς την ανεξαρτησία.

Με τον καιρό κατάφερε να μαγειρεύει για την οικογένεια και τους φίλους του, να κάνει δουλειές και να κρατάει το χέρι της γυναίκας του και της κόρης του.

Η μεταμόσχευση όμως είχε και έναν σοβαρό κίνδυνο.

Το ανοσοποιητικό σύστημα του Joe μπορούσε να αναγνωρίσει το νέο χέρι ως ξένο και να το απορρίψει. Ο Joe αντιμετώπισε επεισόδια απόρριψης που χρειάστηκαν νοσηλεία και η φαρμακευτική αγωγή ήταν δύσκολη για τον οργανισμό του.

Χρειάστηκαν μήνες για να βρεθεί η σωστή ισορροπία στα φάρμακα, ενώ ο ίδιος έχει μιλήσει για το πόσο θα ήθελε στο μέλλον οι ασθενείς με μεταμοσχεύσεις να μπορούν να ζουν με μικρότερη φαρμακευτική επιβάρυνση.

Παρά όλα αυτά, η ζωή του συνέχισε να προχωρά. Ο Joe και η Carrie παντρεύτηκαν και δημιούργησαν οικογένεια.

Το νέο του χέρι δεν έσβησε όσα είχαν συμβεί στο Station και δεν μπορούσε να επιστρέψει τη φίλη του Karla ούτε να εξαφανίσει τα τραύματα που κουβαλούσε.

Του έδωσε όμως κάτι που είχε χάσει εκείνη τη νύχτα: τη δυνατότητα να κάνει ξανά μόνος του πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητα.

Να κρατήσει μια κανάτα, να μαγειρέψει, να παίξει με το παιδί του και να κρατήσει το χέρι ενός ανθρώπου που αγαπά. #χρονικάεγκλημάτων #αληθινέςιστορίες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους