Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πατέρας που μαθαίνει στον γιο του πώς να βλέπει τις γυναίκες Όταν ένας πατέρας μιλά απαξιωτικά για τις γυναίκες μπροστά στον γιο του, δεν εκφράζει απλώς μια άποψη.

Του διδάσκει έναν τρόπο να τις βλέπει.

Όταν μιλά υποτιμητικά στη σύζυγό του, ο γιος δεν ακούει μόνο τις λέξεις.

Παρακολουθεί ποιος έχει δικαίωμα να μιλά και ποιος πρέπει να σωπαίνει.

Ποιανού οι ανάγκες έχουν μεγαλύτερη σημασία.

Ποιος μπορεί να προσβάλλει, να ειρωνεύεται, να ακυρώνει και, παρ’ όλα αυτά, να εξακολουθεί να απαιτεί φροντίδα, αφοσίωση και σεβασμό.

Όταν ο πατέρας θεωρεί τη γυναίκα κτήμα του, ο γιος μπορεί να μάθει ότι η αγάπη σημαίνει κατοχή.

Ότι η σχέση τού δίνει δικαιώματα πάνω στον χρόνο, στο σώμα, στις επιλογές και στην ελευθερία μιας γυναίκας.

Ότι η ζήλια είναι ενδιαφέρον, ο έλεγχος προστασία και η κυριαρχία ανδρισμός.

Και όταν εκείνη αντιστέκεται και ο πατέρας την αποκαλεί «δύσκολη», «αχάριστη», «τρελή», «υπερβολική», το μάθημα γίνεται ακόμη βαθύτερο: όταν μια γυναίκα δεν συμμορφώνεται, το πρόβλημα είναι εκείνη.

Σιγά σιγά μπορεί να μαθαίνει κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο.

Όχι μόνο πώς επιτρέπεται να φέρεται σε μια γυναίκα, αλλά τι δικαιούται να περιμένει από αυτήν.

Να είναι διαθέσιμη.

Να τον φροντίζει.

Να υποχωρεί.

Να καταλαβαίνει.

Να συγχωρεί.

Να αντέχει.

Και όταν διεκδικεί χώρο για τον εαυτό της, να θεωρείται απαιτητική.

Γιατί ένα αγόρι δεν μαθαίνει τι σημαίνει άνδρας μόνο από όσα του λέει ο πατέρας του.

Το μαθαίνει από τον τρόπο που τον βλέπει να είναι άνδρας.

Από το αν ακούει τη μητέρα του ή την περιφρονεί.

Από το αν αναγνωρίζει την επιθυμία της ή θεωρεί αυτονόητο ότι εκείνη θα προσαρμοστεί.

Από το αν μπορεί να δεχτεί τη διαφορετικότητά της χωρίς να την τιμωρήσει.

Από το αν αναλαμβάνει την ευθύνη όταν την πληγώνει ή διαστρεβλώνει την πραγματικότητα μέχρι να βρεθεί εκείνη να απολογείται.

Αυτά τα μαθήματα γράφονται βαθιά, γιατί δεν διδάσκονται ως θεωρίες.

Διδάσκονται μέσα στη σχέση.

Ο πατέρας γίνεται ένα από τα πρώτα ανδρικά πρότυπα ταύτισης του αγοριού.

Και η σχέση των γονιών του ένα από τα πρώτα σχεσιακά τοπία μέσα στα οποία μαθαίνει τι σημαίνει εγγύτητα, εξουσία, επιθυμία, σύγκρουση, σεβασμός.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πιο δύσκολη αλήθεια.

Ο γιος μπορεί να αγαπά βαθιά τη μητέρα του και ταυτόχρονα να ταυτίζεται ασυνείδητα με εκείνον που την υποτιμά.

Μπορεί ως παιδί να πονούσε όταν την έβλεπε να ταπεινώνεται.

Να θύμωνε με τον πατέρα του.

Να ήθελε να την προστατεύσει.

Να υποσχόταν μέσα του: «Εγώ δεν θα γίνω ποτέ έτσι». Κι όμως, χρόνια αργότερα, απέναντι στη δική του σύντροφο, μπορεί να συναντήσει μέσα του τον άνδρα που κάποτε απέρριπτε.

Όχι απαραίτητα με τις ίδιες λέξεις ή τις ίδιες συμπεριφορές.

Αλλά στην ενόχληση όταν εκείνη αυτονομείται.

Στην απαίτηση να καταλαβαίνει συνεχώς τις δικές του ανάγκες.

Στην απόσυρση όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει.

Στην πεποίθηση ότι η δική του δυσφορία είναι σοβαρή, ενώ η δική της υπερβολική.

Μπορεί να απορρίπτεις συνειδητά τον πατέρα σου και ασυνείδητα να τον επαναλαμβάνεις.

Γιατί η διαφοροποίηση δεν συμβαίνει όταν λες «δεν είμαι σαν εκείνον». Συμβαίνει όταν μπορείς να αναγνωρίσεις πού ακριβώς εξακολουθεί να ζει μέσα σου αυτό που έμαθες από εκείνον.

Και γι’ αυτή την κληρονομιά ο πατέρας δεν είναι απλώς επιρροή.

Είναι υπεύθυνος.

Δεν αρκεί να πει «έτσι μεγάλωσα κι εγώ». Δεν αρκεί να επικαλεστεί την εποχή του, τον δικό του πατέρα, τις πληγές του ή όσα δεν έμαθε ποτέ.

Η προσωπική ιστορία εξηγεί έναν άνθρωπο.

Δεν αθωώνει τον τρόπο με τον οποίο πληγώνει τους άλλους.

Ένας πατέρας που ταπεινώνει τη μητέρα των παιδιών του μπροστά τους δεν πληγώνει μόνο εκείνη.

Διαμορφώνει το σχεσιακό τους λεξιλόγιο.

Τους δείχνει καθημερινά τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε εκείνον που υποτίθεται ότι αγαπά.

Και στον γιο του παραδίδει μια συγκεκριμένη εκδοχή ανδρισμού, την οποία εκείνος κάποτε θα χρειαστεί να εξετάσει και, αν χρειάζεται, να αρνηθεί.

Γιατί κάποια στιγμή το αγόρι μεγαλώνει.

Και τότε αρχίζει η δική του ευθύνη.

Δεν ευθύνεται για όσα είδε όταν ήταν παιδί.

Δεν ευθύνεται για όσα του δίδαξαν πριν αποκτήσει τη δυνατότητα να τα αμφισβητήσει.

Δεν ευθύνεται για το πρότυπο που του παρέδωσαν.

Ευθύνεται όμως για όσα κάνει με αυτό όταν γίνεται ενήλικας.

Ευθύνεται όταν βλέπει ότι η συμπεριφορά του πληγώνει και αρνείται να την κοιτάξει.

Όταν μια γυναίκα τού λέει «με πληγώνεις» κι εκείνος απαντά ότι είναι υπερβολική.

Όταν του ζητά ισοτιμία κι εκείνος βιώνει την ισοτιμία ως απώλεια εξουσίας.

Όταν γνωρίζει πλέον τι κάνει και συνεχίζει να το κάνει.

Κάπου εκεί η πατρική κληρονομιά παύει να αποτελεί επαρκή εξήγηση για τη σημερινή του συμπεριφορά.

Δεν μπορεί ένας ενήλικος άνδρας να απαιτεί από μια γυναίκα να πληρώνει τον λογαριασμό για όσα ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να κοιτάξει στη σχέση με τον πατέρα του.

Η πραγματική διαφοροποίηση δεν είναι να κατηγορήσεις τον πατέρα σου.

Ούτε να τον συγχωρήσεις βιαστικά.

Ούτε να περάσεις μια ζωή αποδεικνύοντας ότι δεν του μοιάζεις.

Είναι να κοιτάξεις κατάματα αυτό που σου παρέδωσε και να αποφασίσεις τι τελειώνει σε εσένα.

Να μπορείς να πεις: «Αυτό είδα.

Αυτό έμαθα.

Αυτό κάποτε ίσως πίστεψα πως σημαίνει άνδρας.

Αλλά δεν θα ζητήσω από μια γυναίκα να υποστεί όσα χρειάζεται για να μη χρειαστεί εγώ να αλλάξω.» Γιατί η κληρονομιά εξηγεί από πού έρχεσαι.

Δεν αποφασίζει ποιος θα γίνεις.

Και κάποια στιγμή, η ευθύνη αλλάζει χέρια.

Ο πατέρας είναι υπεύθυνος για όσα δίδαξε με τον τρόπο που έζησε.

Ο γιος είναι υπεύθυνος για το αν θα τα μετατρέψει σε τρόπο ζωής.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη ενηλικίωση ενός γιου: να μη χρειαστεί η επόμενη γυναίκα να πληρώσει για τον άνδρα που υπήρξε ο πατέρας του. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους