Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η «σιωπή των αμνών» για την υπόθεση Γκίλφοϊλ Το δημοσίευμα της Wall Street Journal δεν περιορίζεται σε μια φερόμενη δήλωση της πρέσβειρας των ΗΠΑ.

Περιγράφει ένα ανησυχητικό πλέγμα διπλωματίας, ενεργειακών συμφωνιών και ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, προωθήθηκε συγκεκριμένη εταιρεία.

Λομπίστας συμμετείχε σε συναντήσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Παραμένει αδιευκρίνιστο με ποια θεσμική ιδιότητα ήταν παρών και μέσω ποιων διαύλων ενεργούσε.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αποδίδεται στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μια ιδιαίτερα σοβαρή αναφορά.

Φέρεται να είπε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να προκαλούν την πτώση κυβερνήσεων.

Και ότι κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και στην Ελλάδα.

Ο δικηγόρος της πρέσβειρας αμφισβητεί αυτή την περιγραφή.

Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, εξακολουθεί να μην απαντά.

Ο παριστάμενος υπουργός, Σταύρος Παπασταύρου, οφείλει να διευκρινίσει τι ακριβώς ειπώθηκε.

Οφείλει επίσης να εξηγήσει πώς αντέδρασε.

Ενημέρωσε τον πρωθυπουργό και το υπουργείο Εξωτερικών; Απαντήσεις χρειάζονται και για τη συμμετοχή ιδιωτών και λομπιστών σε επαφές που αφορούσαν τη δημόσια ενεργειακή πολιτική.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για συμφωνίες δισεκατομμυρίων.

Η διαφάνεια και ο σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές.

Οι συμμαχίες προϋποθέτουν ισοτιμία και κανόνες.

Απαιτούν δημοκρατική λογοδοσία και σαφείς κόκκινες γραμμές.

Όχι λευκές επιταγές και κυβερνητική σιωπή. Η Ελλάδα διαθέτει πικρή ιστορική εμπειρία.

Η περίοδος Πιουριφόι συνδέθηκε με έντονη αμερικανική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Το 1967, όταν επιβλήθηκε η δικτατορία, πρέσβης ήταν ο Φίλιπς Τάλμποτ.

Ακολούθησε η πολιτική ανοχής και συνεργασίας της Ουάσιγκτον με τη χούντα.

Όλα αυτά επιβάλλουν θεσμική επαγρύπνηση.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτές οι εποχές έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η κυβερνητική σιωπή, όμως, γεννά ανησυχητικούς συνειρμούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους