Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επανέρχομαι στο μείζον ζήτημα που προέκυψε από το δημοσίευμα της Wall Street Journal.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχείρησε σήμερα να υποβαθμίσει τα όσα αναφέρονται στο επίμαχο δημοσίευμα.

Δεν ήταν σε θέση όμως να διαψεύσει ρητά και κατηγορηματικά ότι η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είπε σε υπουργό της ελληνικής κυβέρνησης: «Μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε.

Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ», μιλώντας ουσιαστικά για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να παρεμβαίνουν στις κυβερνήσεις άλλων χωρών αν αυτές δεν εξυπηρετούν τα «σωστά» συμφέροντα.

Απλώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν το θεώρησε «απειλή» ή «πολιτικό εκβιασμό». Τι ήταν λοιπόν; Φιλοφρόνηση; Αστεϊσμός μεταξύ τυρού και αχλαδίου; Ο παριστάμενος Υπουργός κ. Παπασταύρου δεν έχει να πει κάτι; Αυτή η φράση μόνο ως απειλή και ως εκβιασμός μπορεί να εκληφθεί.

Απλώς η κυβέρνηση της Δεξιάς γνωρίζει καλά τους κανόνες του παιχνιδιού της εξάρτησης.

Γιατί το παίζει χρόνια.

Και νομίζει ότι αν σφυρίζει αδιάφορα, κανείς δεν θα προσέξει ποιος εκτελεί πρόθυμα εντολές.

Στον διεθνή Τύπο η υπόθεση αντιμετωπίζεται ως μείζον ζήτημα δημοκρατίας και ξένης παρέμβασης. Στην Ελλάδα, κυβέρνηση και μεγάλο μέρος των ΜΜΕ επιδεικνύουν μια εντυπωσιακή απουσία τέτοιων ευαισθησιών.

Η δημοκρατία, όμως, τελειώνει ακριβώς εκεί που η δυνατότητα μιας μεγάλης δύναμης να απειλεί κυβερνήσεις αντιμετωπίζεται ως «business as usual»… Όσο για το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης, καλό θα ήταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη να σταματήσει να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τις διεθνείς τιμές ενέργειας, όταν έχει αποφασίσει στρατηγικά να συνδέσει το ενεργειακό μίγμα της χώρας με το πανάκριβο αμερικανικό LNG.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους