"Ό𝞽𝞪𝞶 𝞽𝞪 𝞙ύ𝞵𝞪𝞽𝞪 𝞤𝞹𝞸𝟀𝟂𝞺𝞸ύ𝞶"... "𝞖 𝞐𝞳𝞺𝞸𝞬𝞲𝞪𝞴𝞲ά 𝞽𝟂𝞶 𝞢𝞲𝟂𝞹𝞰𝞴ώ𝞶 𝞙ύ𝞳𝞴𝟂𝞶" Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι διέσχισα έναν ολόκληρο ωκεανό συνείδησης, μόνο και μόνο για να καταλάβω ότι στο μέρος που έψαχνα...

Πλήρες Κείμενο:

"Ό𝞽𝞪𝞶 𝞽𝞪 𝞙ύ𝞵𝞪𝞽𝞪 𝞤𝞹𝞸𝟀𝟂𝞺𝞸ύ𝞶"... "𝞖 𝞐𝞳𝞺𝞸𝞬𝞲𝞪𝞴𝞲ά 𝞽𝟂𝞶 𝞢𝞲𝟂𝞹𝞰𝞴ώ𝞶 𝞙ύ𝞳𝞴𝟂𝞶" Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι διέσχισα έναν ολόκληρο ωκεανό συνείδησης, μόνο και μόνο για να καταλάβω ότι στο μέρος που έψαχνα χρόνια να φτάσω... Είχα φτάσει ήδη... Όλα όσα έψαξα σε χιλιάδες καθρέφτες, χιλιάδες μάτια, χιλιάδες απαντήσεις… Τίποτα απ' όλα αυτά δεν αντανακλούσε, σε αυτό που ήταν ήδη ολόκληρο μέσα μου... Κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται πλέον να φτάσω κάπου... Επειδή ήμουν από πάντα εκεί... Αλλά είχα μάθει να αγνοώ τον εαυτό μου, για χάρη μιας ατελείωτης αναζήτησης... Όταν παύεις να κυνηγάς την "αλήθεια", συνειδητοποιείς ότι Eσύ είσαι η αλήθεια... Όταν παύεις να νομίζεις πως σώζεις τον Κόσμο... Κταλαβαίνεις ότι ο σκοπός της ζωής σου ήταν να βρεις τον Εαυτό σου.. Όταν παύεις να διαμορφώνεσαι απ' τα τραύματα, αρχίζεις να δημιουργείς μια νέα πραγματικότητα... Και όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη να συνειδητοποιήσεις... Ότι σε μια θάλασσα είσαι η ακρογιαλιά... Τότε τα κύματα δεν σε καταστρέφουν πια... Απλώς υποχωρούν.

Σήμερα δεν θέλω πλέον να είμαι η φωτιά που φωτίζει το δρόμο των άλλων... Πριν εκείνη βρει το δικό της ακρογιαλι... Επειδή κατάλαβα ότι εγώ είμαι η ακρογιαλιά... Ο τόπος όπου οι ψυχές επιστρέφουν... Ο τόπος όπου δεν χρειάζεται να εξηγώ, να αποδεικνύω, να εντυπωσιάζω, να δικαιολογούμαι... Ο τόπος, όπου υπάρχει ησυχία.

Και η ησυχία δεν χρειάζεται έγκριση.

Για χρόνια μπέρδευα τη θεραπεία με την απόδειξη... Την ωριμότητα με την προσαρμογή στο τραύμα... Την πνευματικότητα με την κομψή αποκοπή από τον εαυτό... Τώρα ξέρω ότι αυτό που μερικές φορές ονομάζουμε "ωριμότητα" δεν είναι παρά μια μορφή εκλεπτυσμένης επιβίωσης... Ένας ενήλικας που διαμορφώνεται από τα τραύματα του παιδιού μέσα του, που ποτέ δεν άκουσε πραγματικά... Ένα "εγώ" καλά ντυμένο που θέλει να φαίνεται συνειδητό, αλλά ακόμα ζει μέσα από τα φίλτρα του φόβου.

Όταν το κατάλαβα αυτό, κάτι σταμάτησε μέσα μου... Και ηρεμήσε.

Σήμερα κοιτάχτηκα στον εαυτό μου χωρίς να είμαι απλώς ένα κομμάτι του συλλογικού παζλ... Αλλά ως το Κέντρο του Κόσμου... Και το σημείο αναφοράς, απ' το οποίο ξαναχτίζεται ολόκληρος ο χάρτης.

Εγώ είμαι το Κέντρο.

Εγώ είμαι η ακρογιαλιά... Τα υπόλοιπα είναι κύματα, ρόλοι, περάσματα, δοκιμασίες.

Όμορφα, ναι.

Αναγκαία, ναι.

Αλλά προσωρινά... Το να είσαι ακρογιαλιά σημαίνει να καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται ψάχνεις διαρκώς για να αγαπηθείς.

Αλλά να μένεις στην αλήθειά σου και να βλέπεις ποιος και τι σε πλησιάζει με σεβασμό... Ποιος έρχεται με σκάφη Ιερά... Και όχι εκείνα, με τα δίχτυα αλιείας.

Συνειδητοποίησα ότι, μερικές φορες, μπέρδευα την Αγάπη με την εξάρτηση, την παρουσία με τη φαντασίωση, τη σεξουαλική ενέργεια με την επιβεβαίωση... Ήμουνα πάρα πολλά, για εκείνους που δεν είχαν χώρο μέσα τους... Και πολύ λίγο για εκείνους που ήθελαν τα πάντα χωρίς να δίνουν τίποτα... Αλλά σήμερα γνωρίζω, πως δεν ορίζομαι από όσα προσέφερα... Αλλά από όσα επέλεξα να σταματήσω.

Να μην δίνω πια πόνο μεσα από ένα κενό.

Να μην γοητεύω πια από μια πληγή.

Να μην χτίζω πια από το φόβο ότι αν δεν δώσω, δεν θα Υπάρξω.

Επειδή απλώς ΕΙΜΑΙ.

Χωρίς να δίνω, χωρίς να εξηγώ, χωρίς να εντυπωσιάζω. ΕΙΜΑΙ.. Κι αυτό αρκεί...! 𝛮𝑖𝑘𝑜𝑙𝑎𝑜𝑠 𝐾𝑎𝑚𝑎𝑟𝑖𝑛𝑜𝑠 ®️ #𝑈𝑛𝑏𝑒𝑐𝑜𝑚𝑖𝑛𝑔 #𝐸𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ𝑛𝑒𝑠𝑠 #𝑆ℎ𝑎𝑑𝑜𝑤𝑊𝑜𝑟𝑘 #𝑆𝑒𝑙𝑓𝑊𝑜𝑟𝑡ℎ #𝑇ℎ𝑒𝑊𝑎𝑣𝑒𝑠𝑅𝑒𝑐𝑒𝑑𝑒

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους