Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο φάκελος πάνω στο τραπέζι: όταν ο μισθός του παιδιού κρατούσε όρθια την οικογένεια Υπήρξε μια εποχή που το να κλείσεις τα δώδεκα ή τα δεκατρία χρόνια δεν σήμαινε ότι περνούσες στην εφηβεία, αλλά ότι περνούσες στην δουλειά.

Στο εργοστάσιο, στο συνεργείο, στο χωράφι.

Δεν ήταν επαγγελματική επιλογή, ούτε μια πρώιμη αναζήτηση ανεξαρτησίας.

Ήταν μια ανάγκη επιβίωσης που επέβαλλε η ίδια η δομή της κοινωνίας.

Σε χιλιάδες σπίτια, από τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου μέχρι και τη δεκαετία του '60, ο πρώτος μισθός ενός παιδιού δεν προοριζόταν για προσωπικά έξοδα.

Παραδινόταν ολόκληρος, τις περισσότερες φορές χωρίς καν να έχει ανοιχτεί ο φάκελος, πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Ήταν ο άγραφος κανόνας του σπιτιού.

Η εικόνα του «μικρού» στο μαγαζί, του βοηθού στον μάστορα ή του λούστρου στον δρόμο, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των πόλεων.

Αντίστοιχα, στην ύπαιθρο, τα παιδιά αναλάμβαναν το βοσκό της οικογένειας ή το μάζεμα της σοδειάς μόλις αποκτούσαν τη σωματική δύναμη να το κάνουν.

Παρόλο που η νομοθεσία προσπαθούσε να θέσει όρια στην παιδική εργασία, η πραγματικότητα της φτώχειας και της πείνας ήταν ισχυρότερη από κάθε νόμο.

Έτσι, ο μεγαλύτερος γιος - και σε πολλές περιπτώσεις η μεγαλύτερη κόρη - μετατρεπόταν αυτόματα σε δεύτερο πυλώνα του νοικοκυριού.

Με τον δικό του μεροκάματο εξασφάλιζε ότι τα μικρότερα αδέρφια του θα συνέχιζαν να πηγαίνουν σχολείο ή, ακόμα πιο βασικό, ότι θα υπήρχε φαγητό για όλους στο τραπέζι.

Αυτή η απλή κίνηση, να αφήνεις τον φάκελο με τον μισθό πάνω στο τραπέζι, ήταν στην ουσία μια βίαιη και πρόωρη τελετή ενηλικίωσης.

Σηματοδοτούσε το οριστικό τέλος της αθωότητας και την ανάληψη μιας ευθύνης που ανήκε σε ενήλικα.

Πολλοί από εκείνους τους ανθρώπους, που σήμερα είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, θυμούνται ακόμα έντονα εκείνη τη στιγμή.

Μια ανάμνηση γεμάτη από μια παράξενη περηφάνια που αναμειγνυόταν με το βαρύ αίσθημα της θυσίας.

Δεν δούλευαν για να καλύψουν τα δικά τους έξοδα.

Δούλευαν για να μην καταρρεύσει ολόκληρο το σπίτι.

Αν κατανοήσουμε σε βάθος αυτή την πραγματικότητα, μπορούμε να δούμε με διαφορετική ματιά την ιστορία της οικογένειάς μας.

Να αντιληφθούμε το τεράστιο κοινωνικό άλμα μιας χώρας που μέσα σε δύο μόλις γενιές πέρασε από τον αγώνα για την κοινή επιβίωση στην απόλυτη προστασία της παιδικής ηλικίας.

Εκείνοι οι φάκελοι δεν υπάρχουν πια.

Όμως υπήρξαν τα αόρατα θεμέλια, τα ταπεινά τούβλα πάνω στα οποία χτίστηκε η μετέπειτα ευημερία μας. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους