Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη στήλη «Ο Πεντάλογος του Συγγραφέα» φιλοξενείται σήμερα ο Σωτήρης Παστάκας. 📌 Θυμάστε τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να γράψετε για πρώτη φορά; Τι είναι αυτό που συνεχίζει να τροφοδοτεί τη δημιουργικότητά σας; ✓ «Όσο αξίζεις εσύ/κι η καρδιά σου η χρυσή». Έγραψα ο αθεόφοβος, όλους τους στίχους του Απόστολου Καλδάρα στην έκθεση που μας έβαλε η δασκάλα στην Τρίτη Δημοτικού, με θέμα την εμποροπανήγυρη της Λάρισας που γινόταν τότε στο Πάρκο Αλκαζάρ την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου.

Έγραψα λοιπόν, «στο φετινό παζάρι ακουγόταν το τραγούδι» και μετά όλους τους στίχους.

Τίποτα άλλο για το Παζάρι.

Φυσικά η δασκάλα μου τράβηξε το αυτί, το 1963 επιτρεπόταν κι ήταν συνήθης τακτική, και ταυτόχρονα γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας μεταξύ μας.

Σε κάθε εργασία από εκεί και πέρα μέχρι την Έκτη Δημοτικού της έγραφα δικά μου πλέον ποιήματα τα οποία της αρέσαν τόσο πολύ που τα διάβαζε στην τάξη.

Συνεχίζω να γράφω έχοντας σαν έμπνευση τη μουσική, τα τραγούδια κι ότι πέφτει στα αισθητήρια όργανά μου.

Την όραση, την ακοή, την αφή, την όσφρηση, τη γεύση. 📌 Υπάρχει κάποιο θέμα ή όριο που δεν θα ξεπερνούσατε ποτέ στη γραφή σας, ακόμη κι αν γνωρίζατε ότι θα σας εξασφάλιζε μεγάλη εμπορική επιτυχία; ✓ Απαλλαγμένος από «μεγάλη εμπορική επιτυχία» είμαι ελεύθερος, χωρίς κανένα όριο και με απόλυτη άνεση να χειριστώ όποιο θέμα προκύψει.

Δεν μου αρέσουν οι περιορισμοί και γι’ αυτό επιμένω να γράφω ποίηση και να μην ενδίδω στις σειρήνες της πεζογραφίας.

Αν έγραφα μυθιστόρημα θα έγραφα αποκλειστικά μπεστ-σέλερ για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. 📌 Ποιο βιβλίο, ελληνικό ή ξένο, θα ευχόσασταν να είχατε γράψει εσείς και τι είναι αυτό που σας γοητεύει τόσο σε αυτό; ✓ Τα «Γυάλινα Γιάννενα» του Μιχάλη Γκανά.

Με γοητεύει η δωρική γλώσσα, η άφατη τρυφερότητα για τους ανθρώπους καλούς και κακούς.

Η έλξη που ασκεί σε όλους ανεξαιρέτως λόγιους και αγράμματους.

Αυτή η δύναμη της επικοινωνίας που διαθέτει και σε κάνει να κλαις για τα Γιάννενα ακόμη κι αν δεν τα έχεις επισκεφτεί ποτέ.

Η χάρις.

Που δεν διδάσκεται και δεν αποκτιέται. 📌 Αν το έργο σας ήταν μία φωτογραφία, τι θα απεικόνιζε; ✓ Τον Route 66. Τον δρόμο που ενώνει την ανατολική με τη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως τον είδα στον «Ξένοιαστο καβαλάρη»: σκονισμένη άσφαλτος, ένας κάκτος, μια μηχανή, ένα μοτέλ όλα στο ίδιο κάδρο.

Ή όπως είδα την ακτή του Ειρηνικού στην Καλιφόρνια όταν ταξίδεψα με το πανοραμικό τραίνο από το Σαν Φρανσίσκο στο Λος Άντζελες. 📌 Ποιο θα θέλατε να είναι το αποτύπωμα που θα αφήσει το έργο σας στους αναγνώστες; ✓ Την ειλικρίνεια της φωνής.

Να ακούν τη φωνή μου όσοι με διαβάζουν, ακόμη κι αυτοί που δεν έχουν ακούσει τη φυσική μου φωνή.

Απεχθάνομαι τα φτιασίδια, την υποκρισία και τις ψεύτικες πόζες.

Να είναι καλά όσοι τις υιοθετούν, αλλά δεν με ενδιαφέρουν και δεν τους διαβάζω.

Σας ευχαριστώ.

───────────────────────────── Ο Σωτήρης Παστάκας, ποιητής, (μεταφραστής, δοκιμιογράφος, πεζογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, ανθολόγος και δάσκαλος βιωματικής γραφής), γεννήθηκε το 1954 στη Λάρισα, όπου ζει. Σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη και εργάστηκε επί 30 χρόνια ως ψυχίατρος στην Αθήνα.

Έχει εκδώσει περισσότερα από 50 βιβλία, ίδρυσε τέσσερα ηλεκτρονικά περιοδικά και το Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης.

Το έργο του έχει μεταφραστεί σε παραπάνω από είκοσι γλώσσες και έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ ποίησης σε πόλεις όπως Σαν Φρανσίσκο, Ρώμη, Σμύρνη, Κάιρο, Σαράγιεβο και πολλές άλλες.

Ποιητικές συλλογές του κυκλοφόρησαν στην Ιταλία, στις ΗΠΑ και στην Ισπανία, ενώ στην Ιταλία τιμήθηκε το 2016 με το βραβείο NordSud.

Το 2019 δώρισε τη βιβλιοθήκη του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ραψάνης.

Από το 1994 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και το 2023 τιμήθηκε με το βραβείο «Μάκης Λαχανάς» για τη συνολική του προσφορά στην ελληνική ποίηση. Πρόσφατη συλλογή «Λάρισα κ.λπ.», Θράκα, 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους