Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Για αιώνες ζητήθηκε από τη γυναίκα να είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα: επιθυμητή αλλά όχι προκλητική, δυνατή αλλά όχι απειλητική, μητέρα αλλά και ερωμένη, τρυφερή αλλά ανθεκτική, ανεξάρτητη αλλά διαθέσιμη, μυστηριώδης αλλά κατανοητή.

Κι έτσι, κάπου ανάμεσα σε όλα όσα έπρεπε να είναι, η θηλυκότητά της περιμένει.

Γιατί η ζωή είχε άλλα σχέδια.

Έπρεπε να μεγαλώσει παιδιά, να δουλέψει, να φροντίσει, να αντέξει.

Να σηκώσει όσα έπεφταν από τα χέρια των άλλων.

Να συνεχίσει όταν δεν υπήρχε χρόνος για κούραση.

Να γίνει δυνατή.

Και κάθε φορά που η ζωή απαιτούσε περισσότερα, εκείνη έδινε περισσότερα από τον εαυτό της.

Λίγο λίγο… Μέχρι που η δύναμη έγινε τρόπος ύπαρξης.

Έμαθε να μην περιμένει.

Να μη ζητά.

Να μη δείχνει πως κουράστηκε.

Να σηκώνεται μόνη της.

Να κρατά μέσα της όσα κάποτε ήθελε να μοιραστεί.

Έμαθε να προστατεύει τον εαυτό της τόσο καλά, ώστε κάποια στιγμή ξέχασε πως η προστασία δεν ήταν ολόκληρη η ζωή.

Και χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να χάνει μικρά κομμάτια από εκείνη.

Η τρυφερότητα έγινε επιφύλαξη.

Η ανάγκη έγινε ανεξαρτησία.

Η επιθυμία έγινε κάτι που έπρεπε πρώτα να δικαιολογήσει.

Κι η δύναμη, που κάποτε την έσωσε, έγινε το μόνο μέρος όπου ένιωθε ασφαλής.

Μια γυναίκα μπορεί να περάσει χρόνια χτίζοντας τον εαυτό της και, κάποια στιγμή, να ανακαλύψει πως ανάμεσα σε όλες τις άμυνες που την κράτησαν όρθια έχει θάψει και όσα δεν χωρούσαν στη ζωή που έμαθε να αντέχει.

Και τότε αρχίζει να ακούει ξανά.

Τη δική της φωνή.

Γιατί πολλές από τις φωνές που νόμιζε δικές της δεν γεννήθηκαν μέσα της.

Η μητέρα.

Ο πατέρας.

Ο άντρας που αγάπησε.

Ο άντρας που την άφησε.

Η κοινωνία.

Το βλέμμα.

Η σύγκριση.

Η ανάγκη να είναι αρκετή.

Και όταν, μία μία, αυτές οι φωνές σωπαίνουν, ακούγεται το κενό.

Ένα κενό που δεν βιάζεται να γεμίσει.

Κι εκεί αρχίζει η αυτογνωσία: να αντέξεις να μη γνωρίζεις ποια είσαι, όταν κανείς πια δεν σου λέει ποια πρέπει να είσαι.

Τότε αρχίζει και η επιστροφή… σε μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να είναι δυνατή κάθε στιγμή.

Που μπορεί να αφήσει κάποιον να τη φροντίσει χωρίς να νιώσει πως χάνει τον εαυτό της.

Να ζητήσει χωρίς να ντραπεί.

Να δεχτεί χωρίς να χρωστά.

Να αφεθεί χωρίς να παραδοθεί.

Να κατοικήσει το σώμα της χωρίς να το παραδίδει στη ματιά του κόσμου.

Να κατοικήσει την επιθυμία της χωρίς να γίνει σκλάβα της.

Τη μοναξιά της χωρίς να τη γεμίσει με τον πρώτο άνθρωπο που θα χτυπήσει την πόρτα.

Τη σιωπή της χωρίς να φοβάται όσα μπορεί να της αποκαλύψει.

Γιατί η θηλυκότητα δεν είναι ούτε στολίδι ούτε αδυναμία ούτε δύναμη.

Είναι ένας χώρος μέσα σου όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.

Και για μια γυναίκα που έμαθε να επιβιώνει, το πιο δύσκολο είναι να επιτρέψει στον εαυτό της να υπάρχει χωρίς να βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή.

Να μην εγκαταλείψει τη θηλυκότητά της για να γίνει αποδεκτή.

Αλλά ούτε και να την κάνει σημαία.

Να την αφήσει απλώς να υπάρχει. Ήσυχα.

Χωρίς άδεια.

Χωρίς εξηγήσεις.

Γιατί η θηλυκότητα δεν χάνεται όταν η γυναίκα δυναμώνει.

Απλώς απομακρύνεται όταν ξεχνά πως η δύναμη ήταν κάποτε ένα καταφύγιο — όχι το σπίτι της.

Κι όταν πάψει πια να τη σκεπάζει με τη δύναμή της, θα ανακαλύψει πως δεν είχε χαθεί ποτέ. Απλώς περίμενε… @Rania’s :Ελζα αμιρχανιαν

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους