Σύλβια – Χ. Φαστ (μετ. Χ. Οικονόμου, εκδ. Εκδόσεις Πόλις) Εάν κάποιος αποδομήσει το noir (το αυθεντικό αμερικανικό, όχι τις μεταγενέστερες και υποδεέστερες προσμείξεις όπως το σκανδιναβικό ή...

Πλήρες Κείμενο:

Σύλβια – Χ. Φαστ (μετ. Χ. Οικονόμου, εκδ. Εκδόσεις Πόλις) Εάν κάποιος αποδομήσει το noir (το αυθεντικό αμερικανικό, όχι τις μεταγενέστερες και υποδεέστερες προσμείξεις όπως το σκανδιναβικό ή λατινοαμερικανικό) στα συστατικά του, θα οδηγηθεί σε δύο πηγές: τον Θερβάντες όσον αφορά την καταγωγή και τον Χέμινγουεϊ όσον αφορά το ύφος γραφής.

Η περίπτωση του ιδιωτικού ντετέκτιβ (ο Continental Op του Χάμετ, για παράδειγμα) αποτελεί μία από τις πλέον ένδοξες και χαρακτηριστικές ενσαρκώσεις του Δον Κιχώτη.

Ο ήρωας-πολεμιστής βρίσκεται ριγμένος σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η διαφθορά, ο πόνος και η βία, μέρος κι αυτός της μηχανής που αλέθει, αλλά αποφασισμένος -βαθιά μέσα του- να διασώσει τα ιδανικά της ιπποσύνης.

Σε τι συνίστανται αυτά τα ιδανικά; Δύσκολο να το διακρίνει κάποιος, αφού αφ’ εαυτής η εργασία του τον εμπλέκει στα γρανάζια της πραγματικότητας.

Όμως το noir είναι ταυτόχρονα ένα ρεαλιστικό, συχνά νατουραλιστικό, αφήγημα με ρομαντικές αποχρώσεις, όπου ο έρωτας συνήθως λειτουργεί ως αντίβαρο στην αθλιότητα της ανθρώπινης κατάστασης, ίσως η μοναδική ευκαιρία σύνδεσης σε έναν κατακερματισμένο κόσμο αλλοτρίωσης διαμεσολαβούμενης από το χρήμα και την εξουσία.

Στο βιβλίο υπάρχουν δύο πρωταγωνιστές.

Ο ντετέκτιβ και η Σύλβια.

Το υποκείμενο και το αντικείμενο της έρευνας, όπως θα ανέμενε κάποιος σε μια τυπική αστυνομική ιστορία.

Η ανασύσταση του παρελθόντος της μυστηριώδους καλλονής (ακόμα ένα τυπικό noir μοτίβο) τροφοδοτεί ταυτόχρονα δύο πηγές: τη σχέση του με τη γυναίκα κι εκείνη με τον εαυτό του.

Η επαφή με τους ανθρώπους που τη γνώριζαν και είχαν μοιραστεί το παρελθόν της θα οδηγήσει αναγκαστικά τον αρχικά αποστασιοποιημένο ερευνητή σε θέση μετέχοντος, εκείνου που θέτει ερωτήματα, τα οποία αναγκαστικά στρέφονται προς τον ίδιο.

Οι απαντήσεις που λαμβάνει από τους δευτεραγωνιστές, εκείνους που μοιράστηκαν την ίδια σκηνή με τη μυθική Σύλβια, τον εμπλέκει ταυτόχρονα ως θεατή κι ως συμπρωταγωνιστή της παράστασης, στην οποία δεν είχε εξαρχής διάθεση να συμμετάσχει παρά ως ουδέτερος τρίτος.

Οι απόψεις τους καταυγάζουν τη σκιώδη προσωπικότητα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα στον ίδιο πλευρές του που παρέμεναν εν υπνώσει.

Σταδιακά, ο άντρας θα ξεκινήσει να ταυτίζεται με τους μετέχοντες στην παράσταση, ευρισκόμενος σε πρωτόγνωρη και δυσχερή θέση: όσο περισσότερη γνώση για τη ζωή της ανασύρει τόσο πιο μεγάλη σύνδεση αποκτά, αφού η σύνδεση αυτή εκπορεύεται από εκείνη με τον ίδιο του τον εαυτό ανατροφοδοτώντας την.

Επομένως όσο περισσότερο συνδέεται με τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τις ματαιώσεις και τις ελπίδες του, τόσο περισσότερο ερωτεύεται το πρόσωπο εκείνο που αποτέλεσε την αφορμή της αποκάλυψης, κι ας μην το έχει γνωρίσει από κοντά – ο έρωτας είναι πρώτιστα μια εγκεφαλική διαδικασία αποκάλυψης και αποκαλυπτική.

Η εικόνα του για τη Σύλβια είναι αντίστροφη της εικόνας για τον εαυτό του, αφού ξεγυμνώνοντας τη γυναίκα παύει να την κρίνει, αλλά τη δικαιολογεί και επομένως τη συγχωράει για όλα εκείνα που οι κοινωνικές συμβάσεις έχουν εναποθέσει ως χαρακτηρισμούς επάνω της (πόρνη). Το αμέσως επόμενο στάδιο είναι η συγχώρεση που επέδειξε προς εκείνη να στραφεί στον εαυτό του - έργο επίμοχθο, αφού η ενοχή και ο αυτοοικτιρμός λειτουργούν διαβρωτικά.

Είναι ο έρωτας που θα γεφυρώσει το χάσμα, οπότε όταν η Σύλβια εμφανιστεί in corpore, ο άντρας θα είναι πλέον έτοιμος: έχοντας αποδεχτεί και συγχωρήσει την ίδια, θα έχει αποδεχτεί και συγχωρήσει τον εαυτό του, αρνούμενος να παραδώσει στον πλούσιο πελάτη μια αναφορά που είναι μεν σαφής ως προς τα δεδομένα, αλλά λειψή ως προς την ουσία. Η Σύλβια θα αποκαλυφτεί σε εκείνον που την αγάπησε κι όχι στους άλλους που την πλήρωσαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους