Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Είναι σίγουρα η πιο ερωτική γλώσσα του κόσμου!» Ένα παγωμένο ποτήρι με ροζ κρασί υψώνεται στον αέρα, για να συναντήσει τα υπόλοιπα ποτήρια.

Κάποιοι από εμάς θα ακούσουμε εκείνο το «ντιν» που αναδύει το καλό γυαλί.

Κάποιοι άλλοι όχι. - Αλήθεια το πιστεύεις αυτό; μου λέει η διερμηνέας, κουνώντας ρυθμικά τα χέρια της, όσο οι υπόλοιποι της παρέας μας κοιτάνε. - Απόλυτα! Κοιτάτε κατάματα.

Μιλάτε με όλο σας το κορμί.

Δίνετε έμφαση στις λέξεις μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου.

Είναι, με διαφορά, η πιο ερωτική γλώσσα στον κόσμο.

Χαμογελούν με ευχαρίστηση, με κάτι που πιθανότατα δεν «ακούνε» συχνά.

Φεύγοντας από εκείνο το παραθαλάσσιο εστιατόριο με τις μαγικές γεύσεις, φτάνουμε στο πολιτιστικό κέντρο της πλατείας.

Η ίδια η πλατεία ήταν σίγουρα ιδανικότερη για τη διεξαγωγή της συναυλίας, αλλά ο καιρός δεν έχει καλές προθέσεις. - Δεν πειράζει! Ένας εσωτερικός χώρος θα αγκαλιάσει πολύ πιο έντονα τους ήχους της μπάντας, τους λέω.

Και είναι λες και κάθε σχόλιό μου ζεσταίνει τις σκέψεις τους.

Στον κάτω όροφο, στημένοι πάγκοι.

Έξυπνα παιχνίδια που πρέπει να σε κάνουν να βρεις τη σωστή λέξη ή φράση στη δική τους γλώσσα. Δωράκια.

Χειροποίητα αντικείμενα προς πώληση.

Έργα τέχνης.

Με συστήνουν σε εκείνη.

Ένα κορίτσι σκέτη γλύκα, με σκουρόχρωμα μαλλιά και μια ευγένεια γεμάτη φως. - Από δω η Παυλίνα. Η Παυλίνα μας είναι ζωγράφος, μου λένε και με γυρίζουν να δω τα έργα της.

Σταματάω για λίγο μπροστά στους πίνακές της.

Ο καθένας με άλλα χρώματα.

Όλοι τους όμως με μια αισθητική και μια ευαισθησία, που η συγκεκριμένη ζωγράφος έχει παντού πάνω της.

Γυρίζω πάλι προς το μέρος της για να την συγχαρώ.

Χρειάζεται να με κοιτάει για να καταλάβει τι λέω.

Χρειάζεται να με αγκαλιάσει για να καταλάβει πώς νιώθω.

Ένας από τους πίνακές της ονομάζεται «Αγάπη στη νοηματική γλώσσα». Και η ζωγραφισμένη κοπέλα μιλάει με τα χέρια της για την αγάπη.

Έτσι ακριβώς όπως εκφράζεται η Παυλίνα και όλες οι Παυλίνες και οι Παύλοι που ήρθαν στο διήμερο φεστιβάλ νοηματικής γλώσσας, στην καρδιά της Καλαμάτας.

Στον χώρο όπου γίνεται η συναυλία, κοντά στον τραγουδιστή βρίσκεται ένας κωφός που μεταφράζει τους στίχους των τραγουδιών.

Στο κοινό βρίσκεται ο άνθρωπος-καθρέφτης του.

Πόση μαγεία κρύβει όλη αυτή η διαδικασία ένωσης ανθρώπων.

Προσωπικά, μετά από μπόλικες παραγωγές συναυλιών, βίωσα την πιο εγκάρδια.

Ο κόσμος δεν σταμάτησε να χορεύει, έχοντας απόλυτο ρυθμό.

Οι κωφοί και βαρήκοοι θεατές «άκουγαν» το τραγούδι μέσα από τις δονήσεις του πατώματος.

Του χώρου.

Κάποιοι θεατές τραγουδούσαν με το στόμα τους, όπως και οι καλλιτέχνες στη σκηνή.

Και κάποιοι με τα χέρια τους, όπως οι άνθρωποι-καθρέφτες.

Οι εθελοντές πολλοί.

Οι άνθρωποι του Ερυθρού Σταυρού πολλοί. Η Αγάπη στον χώρο πολλή.

Και κάπου στους διαδρόμους, εκείνος ο πίνακας της Παυλίνας να επιβεβαιώνει πως η διαφορετικότητα δεν σε βάζει στο περιθώριο. Σε τοποθετεί στο κέντρο. Και αυτό οφείλει να γίνει θεσμός. Pavlina Athanasopoulou #deafestival

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους