Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Η απάτη της ανανέωσης είναι αρχαιότερη από τα μηχανήματά της.

Πριν αποκτήσει οθόνες, σωληνάκια, λευκές μπλούζες, εργαστηριακές λέξεις και τιμοκαταλόγους, είχε καζάνια, ελιξίρια, φυτά, αίμα, πηγές, θεές και μάγισσες.

Πριν μιλήσει για βιοδείκτες, μιλούσε για αθανασία.

Πριν υποσχεθεί «αντιγήρανση», υποσχόταν επιστροφή.

Και πριν γίνει σύγχρονη υπηρεσία, ήταν ήδη ένας από τους πιο επίμονους μύθους του ανθρώπου: ότι κάπου, κάποιος, γνωρίζει τον τρόπο να μας γυρίσει πίσω.

Δεν χρειάζεται να περιφρονήσουμε αυτή την επιθυμία.

Είναι ανθρώπινη.

Ο φόβος του γήρατος, της φθοράς, της απώλειας δύναμης, ομορφιάς, μνήμης, ερωτικής παρουσίας και αυτονομίας δεν είναι γελοίος.

Είναι βαθύς.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν πάνω σε αυτόν τον φόβο εγκαθίσταται μια υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα· όταν η αγωνία του ανθρώπου να παραμείνει ζωντανός, ακέραιος και επιθυμητός μετατρέπεται σε αγορά επιστροφής στη νεότητα.

Ο μύθος το γνώριζε από νωρίς. Η Μήδεια μπορεί να ανανεώσει τον Αίσονα, αλλά μπορεί και να εξαπατήσει τις κόρες του Πελία.

Το ίδιο καζάνι που υπόσχεται ζωή μπορεί να γίνει τόπος σφαγής. Ο Γκιλγκαμές βρίσκει το φυτό της νεότητας και το χάνει.

Το φίδι αλλάζει δέρμα και μοιάζει να ξέρει το μυστικό που ο άνθρωπος δεν κατέχει.

Οι αλχημιστές αναζητούν ελιξίρια.

Οι θρύλοι στήνουν πηγές νεότητας σε μακρινούς τόπους.

Κάθε εποχή επινοεί τη δική της γλώσσα για την ίδια επιθυμία.

Χρειάζεται όμως μια διάκριση.

Η μυθολογία και η λογοτεχνία δεν εξαπατούν επειδή μιλούν για ανανέωση.

Δεν πουλούν θεραπεία.

Σκέφτονται με εικόνες.

Δοκιμάζουν τα όρια της επιθυμίας. Ο Ντόριαν Γκρέυ δεν είναι διαφημιστής αντιγήρανσης· είναι προειδοποίηση.

Η λογοτεχνία δεν μας λέει «πληρώστε και θα μείνετε νέοι». Μας ρωτά τι θα απομείνει από εμάς αν το σώμα μας σωθεί και η ψυχή μας φθαρεί αλλού.

Άλλο πράγμα είναι η αγορά.

Εκεί η υπόσχεση δεν παρουσιάζεται ως μύθος, αλλά ως μέθοδος.

Δεν λέει «ας φανταστούμε». Λέει «ελάτε». Δεν δείχνει το τίμημα.

Το αποκρύπτει.

Και όταν η υπαρκτή ιατρική γνώση αναμειγνύεται με υπερβολικές υποσχέσεις, όταν πραγματικές τεχνικές βαφτίζονται θαύματα, τότε το αρχαίο καζάνι επιστρέφει με σύγχρονη συσκευασία.

Αυτό το κείμενο δεν είναι επίθεση στην επιστήμη της γήρανσης ούτε άρνηση της ιατρικής φροντίδας.

Το αντίθετο.

Ακριβώς επειδή η πραγματική επιστήμη έχει όρια, ενδείξεις, αβεβαιότητες και ευθύνη, χρειάζεται να ξεχωρίζει από τη ρητορική της θαυματουργής ανανέωσης.

Άλλο η θεραπεία.

Άλλο η έρευνα.

Άλλο η φροντίδα.

Και άλλο η υπόσχεση ότι ο χρόνος μπορεί να ακυρωθεί, αν πληρώσουμε αρκετά, αν πιστέψουμε αρκετά, αν παραδοθούμε αρκετά.

Από τη Μήδεια έως τα ελιξίρια, από τους αλχημιστές έως τους αδένες του Voronoff, από τον Ντόριαν Γκρέυ έως τα σημερινά πρωτόκολλα αντιγήρανσης, επιστρέφει το ίδιο ερώτημα: ποιος υπόσχεται νεότητα, με ποια τεχνική, σε ποιον φόβο απευθύνεται και ποιος πληρώνει το τίμημα; Γιατί τελικά η ιστορία της ανανέωσης δεν είναι ιστορία μηχανημάτων.

Είναι ιστορία ευαλωτότητας.

Και η απάτη της ανανέωσης δεν αρχίζει εκεί όπου εμφανίζεται η τεχνολογία.

Αρχίζει εκεί όπου κάποιος κοιτάζει έναν άνθρωπο που φοβάται να γεράσει και του λέει: ξέρω πώς να σε γυρίσω πίσω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους