Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Εγώ και ο Μύρωνας" του Μπάμπη Κοιλιάρη Ήμουν μόλις 12 χρονών όταν με πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε στο γυμναστήριο να δούμε τους ολυμπιονίκες να προπονούνται.

Είχε τρομερό ενδιαφέρον.

Εκείνα τα καλογυμνασμένα κορμιά, τι δύναμη, τι ρώμη, τι σφρίγος!!. Μακάρι να είχα ένα πάπυρο κι ένα κάρβουνο να τους ζωγραφίσω όλους.

Μα το Δία! Κάποιος με πρόλαβε.

Ένας μεσόκοπος τύπος κάθεται απέναντι στις βαλβίδες δισκοβολίας και σχεδιάζει.

Έτρεξα αμέσως κοντά του και κάθισα από πίσω του στην κερκίδα παρατηρώντας τον σχολαστικά.

Σχεδίαζε υπέροχα.

Τα σώματα, οι αναλογίες τα πρόσωπα και οι εκφράσεις… τέλειες! Δεν άργησε να καταλάβει πως τον παρατηρώ.

Γύρισε αργά και με κοίταξε αμίλητος.

Μετά έσκυψε πάλι στα σχέδια του. -Πως σε λένε νεαρέ; Με ρώτησε με σιγανή φωνή. -Φειδία, του απάντησα με καμάρι. …Και μου αρέσει να πελεκώ πέτρες! Ο μεσόκοπος καλλιτέχνης ενθουσιάστηκε με την απάντησή μου και ζήτησε από τον πατέρα μου να πάμε στο χώρο που δουλεύει τα έργα του.

Τον έλεγαν Μύρωνα.

Όταν μπήκα στο εργαστήρι του μου κόπηκε η ανάσα.

Δεν ήταν μόνο η κάπνα από το διπλανό χυτήριο του ορείχαλκου αλλά εκείνο το ολοζώντανο πρόπλασμα του δισκοβόλου.

Το κοιτούσες και σου μιλούσε.

Γύρισε και με κοίταξε που το χάζευα με ανοιχτό το στόμα.

Άπλωσε το χέρι του στο σαγόνι μου και μου το έκλεισε γελώντας….

-------------------------------- Και ο Δισκοβόλος είναι κι αυτός «κλεμμένο μάρμαρο» με την ευρύτερη έννοια — το χάλκινο πρωτότυπο του Μύρωνα χάθηκε, και ό,τι έμεινε είναι ρωμαϊκές αντιγραφές που βρέθηκαν σε βίλες αυτοκρατόρων στην Ιταλία και σήμερα είναι διάσπαρτες: Λονδίνο, Ρώμη, Βατικανό, Κοπεγχάγη.

Η ιστορία «Εγώ και ο Μύρωνας» δείχνει ακριβώς την αρχή της διαδρομής: ο μικρός Φειδίας βλέπει το άγαλμα ζωντανό στο εργαστήριο στην Αθήνα, πριν το έργο φύγει, χαθεί, αντιγραφεί και καταλήξει ξένο. Μπάμπης Κοιλιάρης @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους