Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιά ιδιάζουσα μελαγχολία διέπει κάθε κύκνειο άσμα, κι ετούτο το αποχαιρετιστήριο σημείωμα του Γιάννη Μαρίνου τη φέρει ακέραιη, χωρίς όμως ίχνος αυτολύπησης ή στόμφου.

Ένας άνθρωπος ενενήντα έξι ετών καταθέτει την πένα ύστερα από εξήντα ένα αδιάλειπτα χρόνια εβδομαδιαίας αρθρογραφίας κι ομολογεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως το σώμα πλέον δεν αντέχει.

Είναι μιά απόφαση λελογισμένη, και ωριμασμένη επί μήνες· η νηφαλιότητά του, η άρνηση του να μεταβάλει την έξοδό του σε θέαμα, είναι που προδίδει το ήθος ολόκληρης της διαδρομής του.

Γεννημένος στην Ερμούπολη το 1930, εντάχθηκε στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη ήδη από το 1953, ξεκινώντας ως οικονομικός συντάκτης στο "Βήμα" και τον "Οικονομικό Ταχυδρόμο", και ανέλαβε από τον Απρίλιο του 1965 έως το φθινόπωρο του 1996 τη διεύθυνση του δεύτερου· υπήρξε ο μακροβιότερος εκδότης - διευθυντής του.

Επί των ημερών του το περιοδικό έγινε αυτό που ο ίδιος ο Χρήστος Λαμπράκης ονόμασε "θεσμό": ένα έντυπο που πρωτοπαρουσίασε στο ελληνικό κοινό ζητήματα βιοτεχνολογίας, γενετικής, οπτικών ινών, ρομποτικής, ακόμη και του Διαδικτύου, όταν οι λέξεις αυτές ηχούσαν εξωτικές.

Αργότερα θα μετέφερε την ίδια ματιά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, 1999 - 2004, μέλος μεταξύ άλλων της Οικονομικής και Νομισματικής Επιτροπής· ενώ συγχρόνως διακόνησε με αφοσίωση τα γράμματα και τη μουσική, επίτιμος αντιπρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής και γενικός γραμματέας των "Φίλων της Μουσικής", οι οποίοι μάλιστα τίμησαν το όνομά του δίνοντάς το σε αίθουσα του Μεγάρου.

Άν όμως αναζητούσε κανείς τον μίτο που διατρέχει τα εβδομήντα και πλέον χρόνια της θητείας του, θα τον έβρισκε στην ανεξαρτησία.

Προσπάθησε, μέσα σε μιά χώρα όπου η οικονομική σκέψη υπήρξε συχνά όμηρος των κομματικών παθών, να αρθρώσει έναν λόγο νηφάλιο, τεκμηριωμένο και ακομμάτιστο, να πείσει πως η ενημέρωση οφείλει να υπηρετεί τον αναγνώστη κι όχι την εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο πως ο "Οικονομικός Ταχυδρόμος" απέκτησε τη φήμη μιάς Κασσάνδρας που προείδε με μαθηματική ακρίβεια την πορεία πρός τη χρεοκοπία, εισπράττοντας τότε τη χλεύη και την ειρωνεία.

Και δεν είναι επίσης τυχαίο πως η παρρησία αυτή είχε το τίμημά της: η αποχώρησή του από το περιοδικό το 1996 δεν υπήρξε απαλλαγμένη πολιτικών τριβών.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα ψευδώνυμά του, γιατί μαρτυρούν έναν άνθρωπο που συνέζευξε τη σεμνότητα με την παιδεία.

Υπέγραφε τα δισέλιδα "Αντιοικονομικά" ως "Κριτόβουλος", και δύσκολα πρόκειται για σύμπτωση: Κριτόβουλος ονομάζεται ο νεαρός συνομιλητής του Σωκράτη στον "Οικονομικό' του Ξενοφώντος, στον πρώτο δηλαδή στοχασμό της αρχαιότητας πάνω στην τέχνη της οικονομίας της οικίας.

Ένας διευθυντής του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" που δανείζεται το όνομα του μαθητευόμενου οικονόμου του Ξενοφώντος κλείνει διακριτικά το μάτι σε όποιον έχει τα εφόδια να το αντιληφθεί.

Τα υπόλοιπα προσωπεία του, "ένας εργαζόμενος νέος" για τον "Κοινό Νού", τίτλος που δεν μπορεί παρά να απηχεί το φυλλάδιο "Common Sense" του Τόμας Πέιν, τη γενέθλια πράξη του νεότερου πολιτικού λόγου, συμπληρώνουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου που προτιμούσε να υποχωρεί πίσω από την ιδέα παρά να προβάλλει τον εαυτό του.

Το πιό συγκινητικό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος των δημόσιων σχολίων επέλεξε, στο έσχατο βιβλίο του, την "Περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό", να στραφεί πρός τα μέσα, σε μιά απροσδόκητη προσωπική εξομολόγηση, την ιστορία ενός ανθρώπου που βρήκε τη λύτρωση μακριά, στον Ειρηνικό· η πένα που επί δεκαετίες σχολίαζε τα κοινά, στράφηκε πρός τον εαυτό της.

Ένας τέτοιος λιτός αποχαιρετισμός σφραγίζει το λυκόφως ενός ήθους.

Σε μιά εποχή όπου η αρθρογραφία εκπίπτει συχνά σε θορυβώδεις ειρωνείες και ατάκες, η λιτή αποχώρηση του Μαρίνου αποτελεί και μιά υπόμνηση του τί σήμαινε κάποτε να γράφει κανείς με ευθυκρισία.

Το "ευτύχησα να υπηρετήσω ένα επάγγελμα που αγάπησα", είναι η ευγενική του υπόκλισης πρός τον αναγνώστη. Ο Γιάννης Μαρίνος κλείνει όπως έγραφε, λέγοντας ότι αγάπησε το επάγγελμά του, ότι αισθάνθηκε ελεύθερος μέσα σε αυτό και ότι χρωστά ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους που επί τόσες δεκαετίες τον διάβαζαν.

Και αυτή η λιτή ευγνωμοσύνη είναι το πιό κομψό επιμύθιο μιάς ολόκληρης δημοσιογραφικής εποχής. Κύριε Μαρίνο, σας ευχαριστούμε για το ήθος που διδάξατε με τη διαδρομή σας και για τη γνώση που προσφέρατε απλόχερα στους αναγνώστες σας.

Για τη συνέπεια, την ανεξαρτησία της σκέψης και τον σεβασμό με τον οποίο υπηρετήσατε επί δεκαετίες τον δημόσιο διάλογο... @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους