Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΡΘΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ»; Κατά την γνώμη μου, δεν τίθεται καν το δίλημμα μεταξύ Μητσοτάκη η Τσίπρα, αν θέλουμε να υπάρχουμε ως έθνος, και όχι ως υποτελείς των Κομμουνιστών.

Εάν δηλαδή δεν επιθυμούμε να έχουμε κάποιον δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας, να μας λέει πως θα μας χώσει τρία μέτρα κάτω από τα γη, η ότι θα μας τελειώσει αν δεν τον τελειώσουμε πρώτοι εμείς, η ότι θα μας φέρει την Δημοκρατία-Δικτατορία είτε με το καλό είτε με το άγριο.

Όταν γνωρίζουμε ιστορικά ότι το άγριο των κομμουνιστών μόνο στη Ρωσία, ισοδυναμεί με 70.000.000 πτώματα Ρώσων υπηκόων (το συνειδητοποιείτε το νούμερο 7 Ελλάδες πτώματα) στα 70χρόνια της στυγνής Δικτατορίας του Προλεταριάτου και του Κομμουνιστικού ζόφου, μέσα στα Γκουλάγκ, στις Νευρολογικές Κλινικές Συνετισμού, στα Λαϊκά Δικαστήρια της Μόσχας, και στις Σταλινικές Εκκαθαρίσεις Από εκλογικές αναλύσεις ειδικών, και μη, μέχρι τις Εκλογές θα χορτάσουμε.

Επειδή ως λαός δεν έχουμε βιώσει Αναγέννηση, και δεν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε τον ανθρωπότυπο του εξατομικευμένου ανθρώπου της συνείδησης, της σκέψης, και του ορθολογισμού, οι κριτικές μας αναλύσεις χρωματίζονται είτε από τις κατευθύνσεις των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης, είτε από τις προσωπικές μας πολιτικές πεποιθήσεις.

Σίγουρα όμως όχι από την λογική.

Η συγκεκριμένη κριτική ανάλυση τι μας λέει με λίγα λόγια; Μας λέει ότι επειδή ο Τσίπρας τιμωρήθηκε και πλήρωσε για το καταστροφικό κυβερνητικό του έργο, μπορεί κάλλιστα να επανέλθει.

Γιατί ο κόσμος μπροστά στη δυσφορία του παρόντος, ξεχνά τα βάσανα του παρελθόντος και θα προτιμήσει το παρελθόν.

Μέσα στον κομμουνιστικό εξισωτικό ισαποστακισμό του το άρθρο, προσπαθώντας να εξομοιώσει τον Τσίπρα με τον Μητσοτάκη, τον άνθρωπο δηλαδή που έχασε από τον Πρωθυπουργό σε 5 συνεχείς αναμετρήσεις, και από τον οποίο δημοκοπικά απέχει με διψήφιο ποσοστό, λέει μια μεγάλη αλήθεια, που βασίζεται σε μια εγγενή πολιτισμική μας αγκύλωση.

Πολιτισμικά είμαστε κατά των αλλαγών. . Γιατί; Γιατί οι αλλαγές προϋποθέτουν σκεψη, προγραμματισμό, και συνείδηση ευθύνης υλοποίησης.

Οι ομαδικοί όμως λαοί όπως ο δικός μας, που αδυνατούν λογω της μη εμβίωσης της Αναγέννησης να σκεφτονται, επαφίενται οραματικά στο ένδοξο παρελθόν τους, και αντλώντας φανταστικά αξία από αυτό, δεν επιθυμούν να αλλάξουν, τόσο σπουδαίοι που είναι, και όλοι τους ζηλεύουν και θέλουν το κακό τους.

Αυτή η άρνηση για ενηλικίωση, που ουσιαστικά προέρχεται από την αδυναμία δυνατότητος σκέψης, και ανάληψης ευθύνης, ανασύρει από το ασυνείδητο τραυματικά αισθήματα απογαλακτισμού, με όλα τα συνοδά αποπνικτικά αισθήματα, τα οποία αποτελούν ίδιον, όλων των ομαδικών κοινωνιών, που τους οδηγούν στον μηδενισμό.

Όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Β! το έτος 1861 εξέδωσε το “διάταγμα χειραφέτησης” των δουλοπαροίκων με το οποίο ελευθέρωνε 22.000.000 δουλοπάροικους, η ψυχολογική πίεση των δουλοπαροίκων μπροστά στο φόβο της ελευθερίας, ήταν τόσο μεγάλη. που τους ώθησε να ιδρύσουν μια επαναστατική ομάδα με τον τίτλο “η θέληση του λαού”, και με την τρίτη απόπειρα, να καταφέρουν μετά από μερικά χρόνια να σκοτώσουν τον Τσάρο, και να αναγκάσουν τον διάδοχο του Τσάρο, να πάρει πίσω το διάταγμα της χειραφέτησης.

Η έλλειψη εσωτερικότητος, τους αφαιρει την ικανότητα να διαχειριστούν τα εσωτερικά τους Εξάρχεια, με αποτέλεσμα να προβάλουν τα εσωτερικά τους αδιέξοδα στην κοινωνία, και σε παρανοϊκές συνωμοσιολογίες.

Παράλληλα, στρέφονται στο παρελθόν, από το οποίο αντλούν βιολογικά την ταυτότητα τους, ως σπουδαίοι οι ίδιοι, με την ιδιότητα των απογόνων ενός σπουδαίου πολιτισμού, λες και το DNA είναι υπνοπαιδεία.

Και με τον τρόπο αυτό, μένουν ήσυχοι ότι δεν θα χρειαστεί να αλλάξουν ποτέ, έτσι σπουδαίοι που είναι, και ο κόσμος τους ζηλεύει, καθώς όταν αυτοί, χτίζανε Παρθενώνες οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια.

Η ελλοχεύουσα λοιπόν αλήθεια του άρθρου, ως πιθανή έκπληξη του αναμενόμενου νικηφόρου εκλογικού αποτελέσματος εναντίον του Μητσοτάκη, δεν μπορεί βεβαίως να βασιστεί στην λογική που προσπαθεί ο συντάκτης του, γιατί είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι όταν ο Κουφοντίνας, βγει από τη φυλακή έχοντας πληρώσει για τα εγκλήματα του, θα μπορεί κάλλιστα να επανέλθει στην προτέρα του δραστηριότητα, όπερ άτοπον.

Αυτό όμως που μπορεί να συμβεί, είναι αυτό που συνέβη μετά το διάταγμα της χειραφέτησης που οδήγησε στην δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β! Κατά την δεκαετία δηλαδή του 1870 όπου συγκροτήθηκαν διάφορες αντιπολιτευτικές ομάδες, οι οποίες επιδίωκαν την φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, και την εγκαθίδρυση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στη χώρα, εμφανίστηκε μια ριζοσπαστική μερίδα της διανόησης, η οποία υιοθέτησε την άποψη, ότι η δολοφονία δημοσίων προσώπων, αποτελούσε την καταλληλότερη μορφή διεκδίκησης υλοποίησης των αιτημάτων της.

Θύμα μιας τέτοιας πράξης υπήρξε και ο Αλέξανδρος Β΄, ο οποίος δολοφονήθηκε τον Μάρτιο του 1881 στην Αγία Πετρούπολη Μ άλλα λόγια το πρόβλημα των κομμουνιστών είναι ανθρωπολογικό.

Επειδή δεν βίωσαν Αναγέννηση που βοήθησε τους ανθρώπους της Δύσης με όλα τους τα στραβά (Χιτλερ – Αουσβιτς) να ανακαλύψουν τον ψυχικό κόσμο της συνείδησης με τα σκοτάδια του, για όλες τις κρίσεις πανικού που βιώνουν, θεωρούν υπεύθυνη την κοινωνία, την οποία τιμωρούν για να εξιλεωθούν, με αποτέλεσμα, απλοί άνθρωποι, να μετατρέπονται στα καλά καθούμενα σε δολοφονικά τέρατα, καταλήγοντας στον μηδενισμό.

Αυτός είναι ο κίνδυνος που ελλοχεύει, για το αποτέλεσμα των εκλογών, καθώς η νοοτροπία των δουλοπαροίκων διαπερνά οριζόντια τις Μεσαιωνικές Ορθόδοξες κοινωνίες που δεν βίωσαν Αναγέννηση, ώστε η λογική να ενταχθεί στον ιστορικό χρόνο του πιστού ως εμβίωση της προσεχής, όπως συνέβη με τους Καθολικούς, η ο Θεός να συνδεθεί με τη συνείδηση, όπως συνέβη με τους Προτεστάντες.

Όσο ως Ορθόδοξοι θα ασφυκτιούμε μέσα στο Βυζαντινό τυπικό που μας διέσωσε μεν όλα αυτά τα Χρόνια, αλλά που χρειάζεται μερικές προσαρμοστικές κινήσεις από την ίδια την εκκλησία, χωρίς να επηρεάζεται το δόγμα της Πίστεως, όπως οι Καθολικοί με την Βατικανή Σύνοδο κατήργησαν το αλάθητο του Πάπα, ώστε να μην καταφέρνει το τυπικό, να απολυτοποιείται και να γίνεται ουσία, τόσο θα δημιουργούμε σχίσματα και τριβές με τις άλλες χριστιανικές θρησκείες, υπονομεύοντας την ελεύθερη έκφραση των ανθρώπων, που τους οδηγεί στον μηδενισμό.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα μέλη της 17 Νοέμβρη ήταν παπαδοπαίδια.

Όπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Πούτιν επιστράτευσε στον πόλεμο της Ουκρανίας κειμήλια Αγίων, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει, ότι ο Kομμουνισμός δεν εγκαθιδρύθηκε ως κομματικός μηχανισμός (Ποιος από τους κομμουνιστές γνωρίζει τι λέει το Κεφάλαιο του Μαρξ); αλλά ως Εσχατολογική Σωτηριολογική Θρησκευτικότης, που θα σώσει τον κόσμο από την αδικία.

Όσο λοιπόν το απόλυτο ηθικό πλεονέκτημα των Κομμουνιστών θα αντλεί την διαχρονικότητα του, ως Εσχατολογική Σωτηριολογική Θρησκευτικότης, από τα κειμήλια των Αγίων, τόσο η κλίκα του Κρεμλίνου, θα διαιωνίζει τους ιμπεριαλιστικούς της πολέμους, και τόσο όπως υποστηρίζει ο Κασπάροφ, θα στρογγυλοκάθεται πάνω στην Ορθοδοξία, σαν στο σπίτι της, εργαλειοποιώντας την ταυτόχρονα προς ίδιον όφελος.

Υπ αυτή την έννοια κατά την γνώμη μου, δεν τίθεται καν το δίλημμα μεταξύ Μητσοτάκη η Τσίπρα, αν θέλουμε να υπάρχουμε ως Ελληνικό έθνος ελεύθερων Ευρωπαίων πολιτών, και όχι ως υποτελείς των Κομμουνιστών, υπό την έννοια ότι όποιος πιστεύει και περιμένει από τους κομμουνιστές να αλλάξουν απλώς δεν γνωρίζει τι σημαίνει κομμουνισμός.

Αν οι κομμουνιστές αλλάξουν, τότε αυτομάτως το απόλυτο κομμουνιστικό ηθικό πλεονέκτημα γίνεται σχετικό, πράγμα που σημαίνει ότι εκτός από τους κομμουνιστές θα μπορεί και ο Μητσοτάκης να κάνει κοινωνική πολιτική, και μάλιστα χωρίς 70.000.000 πτώματα, χωρίς Γκουλάγκ, χωρίς Νευρολογικές Κλινικές Συνετισμού, χωρίς Λαϊκά Δικαστήρια της Μόσχας, και χωρίς Σταλινικές Εκκαθαρίσεις.

Αν συμβεί αυτό τότε στο Καναβάτσο οι Κομμουνιστές.

Επειδή λοιπόν δεν μπορούν να αλλάξουν εκ κατασκευής, αλλάζουν τις λέξεις αλλά κρατανε τις παλιές και αναλλοίωτες σημασίες τους, για να μπερδέψουν, να τρελάνουν τον κόσμο, ώστε να πάρουν την εξουσία, που δεν μπορούν να την πάρουν αξιοκρατικά.

Ότι κάνει δηλαδή ο Πούτιν στον πόλεμο της Ουκρανίας με την επιστράτευση των κειμηλίων των Αγίων, επειδή επί του πεδίου αδυνατεί αξιολογικά να καταλάβει την Ουκρανία πάρα το δεκαπλάσιο μέγεθος του.

Μένει σε εμάς λοιπόν να αποφασίσουμε τι θέλουμε.

Θέλουμε να νοηματοδοτήσουμε τα ιερά μας κειμήλια σε ένα Αναγεννητικό ερμηνευτικό πεδίο, που θα μας βοηθήσει παράλληλα με το δογματικό μας παρελθόν, να ξανοιχθούμε στον ιστορικό μας χρόνο δημιουργικά, η εργαλειοποιώντας τα, να τα περιφέρουμε ως ξόανα, για να συσπειρώσουμε τους αδαείς, και να τρομάξουμε μαγικά και θαυματουργικά τον εχθρό;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους