Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε την αγαπημένη μας φίλη Καίτη Μανωλοπούλου, σπουδαία λογοτέχνιδα, που έφυγε από κοντά μας σήμερα, 26-9-2026.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει στο Δίστομο, την Τρίτη 29-9-2026, στις 12:00 το μεσημέρι. Η Καίτη Μανωλοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα.

Μετά τις γυμνασιακές της σπουδές – Γαλλική Σχολή Saint Joseph– εργάστηκε ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα, όπου έμελλε να συναντήσει και τον σύντροφο της ζωής της.

Το συγγραφικό της έργο είναι εξαιρετικό.

Γνωριζόμασταν από το 2003, όταν ήρθαν με τον σύζυγό της Τάκη Μανωλόπουλο και μας έφεραν προς έκδοση μια συλλογή διηγημάτων του με τίτλο, "Εγκλήματα της μιας σελίδας". Ήταν δυο ξεχωριστοί άνθρωποι, με εξαιρετική αισθητική, ζεστό βλέμμα, ευαισθησία και χιούμορ που μετά την συνταξιοδότησή τους από την Εθνική τράπεζα αφιέρωσαν τη ζωή τους κυρίως στη συγγραφή.

Κι όταν ο σύζυγός της έφυγε από τη ζωή, η Καίτη συνέχισε το έργο τους αφιερώνοντάς του μια εξαιρετική ποιητική συλλογή την οποία και εκδώσαμε με τίτλο, «ημερολόγιο απουσίας». Για την ποιητική αυτή συλλογή ο Μιχάλης Σταφυλλάς, εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Πνευματική Ζωή», έγραψε: «Αυτά τα ποιήματα, εκτός από τη βαθειά συγκίνηση που προκαλούν, έχουν τελειότητα γραφής.

Τη μεταθανάτια ανυπαρξία του άντρα της, η Καίτη Μανωλοπούλου την κάνει με την ποίησή της ύπαρξη, και γι’ αυτό τον λόγο θα μείνει υποδειγματική, καθώς ανεβάζει πολύ ψηλά τον έντεχνο λόγο.

Με το Δίστομο τη συνδέει μια ιδιαίτερη σχέση.

Είναι η γενέθλια γη της μητέρας της Αγγελικής, το γένος Καΐλη και τα ευτυχισμένα παιδικά καλοκαίρια, που κρατούσαν από το Μάιο ώς το τέλος του Οκτώβρη και της χάρισαν αναμνήσεις ανεξίτηλες.

Όλα αυτά τα ωραία καλοκαίρια σταμάτησαν με τη γερμανική εισβολή, όταν η επικοινωνία του κέντρου με την ύπαιθρο έγινε σχεδόν αδύνατη. Το Πάσχα του 1941 ήταν η τελευταία φορά που Η Καίτη έβλεπε τον παππού της και τις δύο νεότερες αδερφές της μητέρας της.

Ήταν κι αυτοί ανάμεσα στα 218 θύματα των Γερμανών, όπως και αρκετοί άλλοι συγγενείς.

Τα τραγικά αυτά γεγονότα που συνέβησαν στις 10 Ιουνίου του ‘44, στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, τη σημάδεψαν βαθιά και αφιέρωσε πολλά έργα της, ποιήματα και πεζά στην αποτρόπαια σφαγή.

Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Αναμνήσεις και μαρτυρίες πενηντάχρονες ή άχρονες» στην επέτειο για τα πενήντα χρόνια από τη σφαγή, δηλ. το 1994 από το Δήμο Διστόμου.

Με αυτό της το βιβλίο δίνει πνοή και φωνή στους νεκρούς.

Τα θύματα δεν είναι μόνο 218 ονόματα σε μια μαρμάρινη στήλη, είναι άνθρωποι που υπήρξαν και έζησαν.

Μας φέρνει κοντά στις ιστορίες τους, στις αγωνίες τους, μας τους συστήνει και αυτό έχει ανεκτίμητη αξία, καθώς απομακρυνόμαστε χρονικά από τους μάρτυρες.

Η αγάπη της όμως για το Δίστομο δεν σταματάει εδώ.

Την οδηγεί στο να μελετήσει ό,τι έχει σχέση μ’ αυτό και να γράψει ένα νέο βιβλίο, με τίτλο «Να ζεστάνουμε τις πέτρες στις πλαγιές του Διστόμου» που μιλάει για το αληθινό Δίστομο, το δυσεύρετο, το αναλλοίωτο.

Εκείνο που δεν αποκαλύπτεται σε λιγόλογους τουριστικούς οδηγούς και γραφικότητες ούτε σε βιαστικούς επισκέπτες.

Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε από τις εκδόσεις Βεργίνα, με χορηγία του Δήμου Διστόμου και δίνει με τον αριστοτεχνικό λογοτεχνικό της λόγο όλα τα λαογραφικά στοιχεία της περιοχής.

Η επανέκδοση του βιβλίου «Αναμνήσεις πενηντάχρονες ή άχρονες» με τον νέο τίτλο "Α θ έ ρ ι σ τ ο ς Ι ο ύ ν η ς, Δίστομο 1944", εκδόσεις Βεργίνα, δεν είναι μια προσπάθεια να επανεμφανιστεί στο προσκήνιο, αλλά για να δώσει ένα ολοκληρωμένο έργο, προσθέτοντας τυχόν παραλήψεις, αλλά και όλα τα καινούρια στοιχεία που έχουν προκύψει μετά τις τελευταίες έρευνες, μέσα από τα γερμανικά στρατιωτικά αρχεία, σύμφωνα με τις οποίες, ανατρέπονται τα δεδομένα για τους υπαίτιους της σφαγής του Διστόμου.

Δίνει όμως και τη συνοπτική καταγραφή, του ζητήματος των αποζημιώσεων και τα συμπεράσματα, βάσει της εξέλιξης όλων των δικαστικών αγώνων.

Το βιβλίο αυτό είχε μεγάλη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό και μεταφράστηκε στα γερμανικά από Μιχαέλα Πρίντσιγκερ και εκδόθηκε από τον εκδοτικό όικο "Griechenland Zeitung Verlag" το 2016 Την ίδια αυτή χρονιά εκδόθηκε το βιβλίο της "Δαμάζοντας την Κίρκη – Διστομίτες στην Αμερική", ένα βιβλίο για το οποίο η ίδια λέει: Στο βιβλίο μου "Να ζεστάνουμε τις πέτρες στις πλαγιές του Διστόμου" παρουσιάζεται η ζωή των ανθρώπων του Διστόμου στον 20ό αιώνα.

Άρα και η ζωή των μεταναστών το ίδιο χρονικό διάστημα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας, συμπληρώνει τα παραπάνω και ολοκληρώνεται". Το ποιητικό της έργο είναι μεγάλο και σπουδαίο και όλες οι ποιητικές της συλλογές έχουν συμπεριληφθεί σε έναν τόμο με τίτλο: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1980-2020). Αγαπημένη μου Καίτη, δεν θα σε ξεχάσουμε, γιατί σε αγαπάμε πολύ και γιατί το έργο σου θα είναι εδώ να σε θυμίζει για πάντα. Αιωνία σου η μνήμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους