Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφού σας ευχαριστήσω όλους για τις θερμές ευχές σας, σήμερα, καθώς συμπληρώνω τα 50 μου χρόνια, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτο που ακολουθεί.

Όχι τόσο για όσα πέρασαν, όσο για όσα εξακολουθούν να έχουν αξία και σημασία.

Μόλις χθες το μεσημέρι επέστρεψα από μία εβδομάδα μετεκπαίδευσης, μαζί με στελέχη και εφέδρους των Ειδικών Δυνάμεων.

Συναντηθήκαμε άνθρωποι διαφόρων ηλικιών που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους και αυτό που έζησα ήταν κάτι μοναδικό.

Η συνεργασία, η εμπιστοσύνη και η αλληλεγγύη ήταν σαν να γνωριζόμαστε από χρόνια.

Για εμένα δεν ήταν απλώς μία ακόμη στρατιωτική υποχρέωση.

Ήταν ιδιαιτέρως τιμητικό να με καλούν μετά από 25 χρονια στις Καταδρομείς καθως αισθάνομαι ενεργός, εκπαιδευμένος και διαθέσιμος να προσφέρω, όταν και εφόσον η Πατρίδα το χρειαστεί.

Σε μια εποχή κατά την οποία η έννοια της συμμετοχής, της ευθύνης και της προσφοράς δοκιμάζεται, θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να ξαναδούμε τον ρόλο του πολίτη που, παράλληλα με την επαγγελματική και οικογενειακή του ζωή, επιλέγει να παραμένει έτοιμος να συνεισφέρει στην εθνική άμυνα.

Η στρατιωτική εκπαίδευση δεν είναι μόνο εκπαίδευση σε αντικείμενα μάχης.

Είναι εκπαίδευση στην πειθαρχία, στη συνεργασία, στην αντοχή, στην αυτοσυγκράτηση, στην ευθύνη και — πάνω απ’ όλα — στην αντίληψη ότι σε δύσκολες στιγμές ο καθένας μας μπορεί να χρειαστεί να προσφέρει περισσότερα από όσα συνήθως του ζητούνται. Ως Γενικός Γραμματέας του Δήμου Βόρειας Κέρκυρας, έχω καθημερινά την ευθύνη να υπηρετώ την τοπική κοινωνία.

Ως έφεδρος Αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, έχω επιλέξει να διατηρώ παράλληλα μια διαφορετική μορφή ευθύνης απέναντι στην Πατρίδα.

Οι δύο αυτές ιδιότητες, για μένα, δεν είναι αντίθετες.

Έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την προσφορά και την ευθύνη.

Και ίσως υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό.

Καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα όπου αρκετοί νέοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη στρατιωτική θητεία κυρίως ως μια υποχρέωση που πρέπει να ολοκληρωθεί όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα ή να αναβληθεί.

Δεν τους κατακρίνω.

Οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν οι προτεραιότητες και οι αντιλήψεις.

Όμως πιστεύω ότι πρέπει να ξαναμιλήσουμε στους νέους για την αξία της συμμετοχής.

Να τους εξηγήσουμε ότι η άμυνα της χώρας και της οικογένειας μας δεν είναι υπόθεση κάποιων «άλλων». Ότι η εκπαίδευση, η ετοιμότητα, η πειθαρχία και η συνεργασία είναι δεξιότητες που διαμορφώνουν ανθρώπους και κοινωνίες.

Στα 50 μου, λοιπόν, δεν αισθάνομαι ότι κλείνει ένας κύκλος.

Αισθάνομαι ότι ανοίγει ένας ακόμη.

Με περισσότερη εμπειρία, περισσότερη ευθύνη, αλλά και με την ίδια διάθεση να παραμένω ενεργός, χρήσιμος και παρών.

Και αυτή την εβδομάδα, μέσα στα βουνά και στην απαιτητική εκπαίδευση των Ειδικών Δυνάμεων, το ένιωσα ακόμη πιο έντονα.

Περήφανος για όσα έζησα. Ευγνώμων για όσα έχω. Έτοιμος για όσα έρχονται. 50 χρόνια ζωής. Και συνεχίζουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους